مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

برخی از عارف نمایان، پایبندی به احکام و آداب و مناسک خاصّ را در نیل به کمالات عرفانی غیرضروری برشمرده، بلکه با استناد به برخی آیات قرآنی به مخالفت با لزوم شریعت برخاسته است، پژوهش حاضر در مقام از دفاع از عرفان راستین و با استناد به دلایل عقلی برون دینی و دلایل نقلی و آیات قرآنی به نقد عرفان منهای شرعت پرداخته و به این نتیجه رسیده است که برای رسیدن به معرفت عرفانی، التزام به شرایع عملی ضروری بوده و دلایل مورد استناد مدعیان عرفان‌های شریعت گریز، سست و نادرست است. روش این نوشتار در گردآوری داده‌ها، کتابخانه‌ای و در تجزیه‌وتحلیل مطالب، شیوه تحلیلی انتقادی است.

ترجمه ماشینی : این مقاله پیشنهاد می‌کند که پروژه طبیعت‌گرایانه در معرفت‌شناسی را با چشم‌اندازی به سمت ناقص بودن پروژه برای خدمت به عنوان یک پروژه معرفت‌شناختی قوی ارزیابی کند. معرفت شناسان خانواده معینی از سؤالات را غنیمت می شمارند و خود را با چند دغدغه خاص به دوش می کشند که به نظر من طبیعی گرایان معرفتی نمی توانند به مهمترین آنها پاسخ دهند. من استدلال خواهم کرد که نادیده گرفتن این سؤالات اساساً به معنای کنار گذاشتن تنش اصلی است که اساساً نظریه‌پردازی معرفت‌شناختی را برانگیخته و به درستی هدایت می‌کند. این تنش، تمایز ظاهری در مقابل واقعیت است و مشخصه چیزی است که من آن را نقطه عطف کلاسیک یا سنگ مرز برای نظریه‌پردازی معرفت‌شناختی می‌نامم. من از این ادعا دفاع خواهم کرد که جایگزینی کامل پروژه معرفت‌شناختی سنتی/کلاسیک با یک معرفت‌شناسی طبیعی‌شده، معرفت‌شناسی را از طرح ادعاهای مهم مورد نیاز در یک نظریه دانش بشری می‌بندد و به همین دلیل، باید در برابر جایگزینی کامل مقاومت کرد. این ادعاها مبنی بر اینکه باید از یک معرفت شناسی انتظار داشت که از آنچه من نقطه عطف کلاسیک برای تحقیق معرفت شناختی می نامم، موضوع را مطرح کند. طبیعت گرایان عملاً این نقطه عطف را نادیده می گیرند و من با روح ضرب المثل به آنها هشدار می دهم که "نقطه عطف باستانی را که پدران شما تعیین کرده اند را حذف نکنند.

نگاه ملاصدرا به فلسفه و معرفت شناسی تا حد زیادی متفاوت تر از دیگر دیدگاه است. ایشان فلسفه و به تبع آن معرفت شناسی را وسیله رشد و شکوفای کمالات انسان و راه رسیدن او به خداوند می داند و چون آموزه‌های دینی از یک افق برتر به این هدف که حکمت متعالیه دارد نگاه نموده و والاترین راه سعادت و شکوفای کمالات را برای انسان ارائه کرده، نقش بسزایی در هستی شناسی و معرفت شناسی حکمت متعالیه داشته است. همین جهت نیز بی تاثیر در برتری دستگاه معرفتی و هستی شناسی حکمت متعالیه نسبت به مکاتب دیگر نمی باشد. این نوشتار تا حد زیادی در مسائل مختلف معرفت شناسی حکمت متعالیه نشان داده است که نشو و نمای آنها متاثر از آموزه های دینی می باشد؛ مسائل مهم معرفت شناسی همچون چیستی معرفت، تشکیک معرفت، تطابق عوالم وجود و معرفت، تبیین حکایت گری، اتحاد عالم و معلوم، تجرد معرفت، حقیقت و گستره علم حضوری، امکان معرفت و گستره آن، تبیین جدید از ارکان معرفت و منابع معرفت و راه های دست یابی به معرفت که پایه و اساسی معرفت شناسی را تشکیل می دهند، از آموزه های دینی الهام گرفته شده است و مباحث پیرامون آنها از آیات و روایات استخراج شده اند. تاثیر گذاری آموزه‌های دینی در این نوشتار که با روش تحلیلی مورد بحث واقع شده است، در هر مساله معرفت شناسی ثابت گردیده که آن مساله با تاثر از آموزه های دینی در حکمت متعالیه طرح شده و با مبرهن شدن - که برهان قوام فلسفه و معرفت شناسی است- وارد معرفت شناسی گردیده.

پایان‌نامه: لیکاف و جانسون با نقد رویکرد ارسطویی در حوزۀ استعاره، دامنۀ کاربرد استعاره‌های مفهومی را به اغلب شئون اندیشۀ بشری توسعه دادند. نظریۀ استعاره‌های مفهومی در زبان شناسی شناختی، ابزاری برای فهم بهتر و عمیق‌تر مکاتب فکری و فلسفی فراهم کرد که می‌توان از طریق بررسی استعاره‌های حاکم بر نظام فکری متفکر و فیلسوف، ماحصل اندیشه‌های او را دقیق‌تر کاوید. در این پژوهش، ابتدا به تفاوت‌های رویکرد کلاسیک با نظریۀ استعاره‌های مفهومی پرداخته شده است. سپس نظریۀ استعاره‌های مفهومی و هم‌چنین مسالۀ ذهن در آن، با بررسی آثاری از لیکاف و جانسون، به صورت اجمالی معرفی شده است. در ادامه در فصلی مختصرا نگاه ملاصدرا به مسالۀ معرفت تبیین شده است. و در نهایت با عینکی استعاری به معرفت شناسی صدرایی نگریسته شده و برای نخستین بار به معرفی کلان استعارۀ این موضوع یعنی استعارۀ«معرفت به مثابه ادراک حسی» پرداخته شده است.

ترجمه ماشینی : این تز استدلالی را در دفاع از عینیت گرایی اخلاقی ارائه می کند. مکی را منتقد عینیت‌گرایی می‌داند و با این پیشنهاد به پایان می‌رسد که بهترین دفاع از عینیت‌گرایی را می‌توان در آنچه من شهودگرایی کانتی می‌نامم، که عناصر شهودگرایی راس و معرفت‌شناسی کانتی را گرد هم می‌آورد، یافت. این استدلال اساساً شکلی استعلایی دارد و ابتدا با بیان آنچه به طور شهودی به آن اعتقاد داریم، رد حملات شک‌آمیز به آن باورها، و سپس ارائه نظریه‌ای که می‌تواند آنچه را که قبلاً به آن اعتقاد داریم، مشروعیت بخشد، ادامه می‌یابد. فصل اول درک شهودی ما از اخلاق را بیان می کند: (1) اینکه اخلاق شناختی است، باورهای اخلاقی می توانند درست یا نادرست باشند. (2) اینکه اخلاق واقعی است، ما آن را نمی سازیم. (3) اینکه اخلاق عقلانی است، ما می‌توانیم با بررسی عقلانی درباره آن بیاموزیم. و (4) اینکه اخلاق ما را تحت یک محدودیت مطلق قرار می دهد. فصل با روشن شدن ماهیت آن مطالبه مطلق و با این استدلال به پایان می رسد که ایده انتقادی در اخلاق، ایده تکلیف است. در فصل دوم، حمله شکاکانه مکی به عینیت گرایی مورد بررسی قرار می گیرد. چهار استدلال کلیدی شناسایی شده است: (1) اینکه باورهای اخلاقی نسبت به عوامل مختلف هستند. (2) اخلاق مبتنی بر علل غیرعقلانی است. (3) اینکه ایده خصوصیات یا موجودیت های اخلاقی آنقدر عجیب و غریب است که نمی تواند پایدار باشد. و (4) که عینیت گرایی اخلاقی شامل تعهدات معرفت شناختی عجیب و غریب است. اساساً همه این استدلال ها مبهم هستند. با این حال پیشنهاد می‌شود که مکی یک نظریه معرفت‌شناختی و متافیزیکی اساسی دارد، تجربه‌گرایی علمی، که (الف) با عینیت‌گرایی خصمانه است و (ب) نظریه‌ای که بسیاری آن را به دلایل مستقل از اخلاق جذاب می‌دانند. فصل سوم به بررسی ماهیت عقلانیت اخلاقی می‌پردازد و اینکه آیا تجربه‌گرایی علمی می‌تواند از ایده تعادل بازتابی برای ارائه گزارشی معقول از عقلانیت اخلاقی استفاده کند. این نتیجه می‌گیرد که در حالی که تعادل بازتابی شرح مفیدی از عقلانیت اخلاقی است، نمی‌توان آن را به طور مؤثر با تجربه‌گرایی علمی تطبیق داد. برای اینکه به عنوان یک فرآیند عقلانی به طور مؤثر عمل کند، تعادل بازتابی باید به طور عقلانی توسط قضاوت های اخلاقی و اصول اخلاقی ما محدود شود. فصل چهارم فرآیند کاوش در برخی معرفت‌شناسی‌های جایگزین را آغاز می‌کند و استدلال می‌کند که تنها توضیحی که به عینیت‌گرایی و نیازهای تعادل انعکاسی صادق می‌ماند، گزارش شهودگرایی است که توسط راس پیشنهاد شده است. با این حال، این گزارش را می توان با استفاده از تعدادی ایده کانتی و استفاده از آنها برای تکمیل شهودگرایی راس توسعه داد. بنابراین، فصل پنجم از تعدادی از ایده‌های کانت، به ویژه برخی از مفاهیم کلیدی نقد داوری استفاده می‌کند. این عقاید عبارتند از: (1) اینکه ما دارای اراده ای عقلایی هستیم که تابع قانون اخلاقی است و با عقل عملی تعیین می شود. (2) اینکه ما دارای قوه قضاوت هستیم که ما را قادر می سازد از ویژگی های اخلاقی آگاه شویم و (3) اینکه این دو قوه همراه با قوه فکر سوم می توانند برای تشکیل درک اخلاقی عمل کنند. با استفاده از این ایده ها، پایان نامه بررسی می کند که آیا آنها می توانند توضیح دهند که چگونه شهودها می توانند عقلانی باشند و چگونه عینیت گرایی را می توان توجیه کرد.