جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

اسپینوزا در مقدمۀ بخش دوم کتاب اخلاق می‌گوید قصد دارد در ادامۀ کتاب به اموری بپردازد که به شناخت برترین سعادت بشر منتهی می‌شود. او در پایان کتاب اعلام می‌کند سعادت عبارت است از عشق عقلانی به خدا. از آن جا که عشق به خدا از نظر اسپینوزا برترین سعادت بشری به حساب می‌آید، درک منظور او از مفهوم عشق الهی ضروری است. او در بخش سوم رسالۀ اخلاق خود برای تبیین سعادت و آزادی انسان، عواطف بشری را تحلیل می‌کند و عشق را به لذتی تعریف می‌کند که همراه با تصور علتش در نظر گرفته شود. او فکر می‌کند چون آدمی‌ ‌به معرفت شهودی و شناخت خداوند دست یابد، در او عشق عقلانی به خدا پدید می‌آید. این عشق علاوه بر این که مقوّم سعادت انسان است، بر کیفیت زندگی او نیز اثرگذار است. لذا این مقاله به تبیین ماهیت عاطفۀ عشق عقلانی به خداوند و کارکردهای اخلاقی و اجتماعی آن از نظر اسپینوزا پرداخته و به این نتیجه رسیده است که این عشق منجر به رهایی بشر از رنج ناشی از انفعالات، رسیدن به آرامش نفس، دستیابی به فضیلت و سعادت و بی اهمیت شدن مرگ و نترسیدن از آن می‌شود.

از نظر اسپینوزا دین بر اساس مقاصدش نظامی جهان‌شمول و فراقومی است که برای عامۀ مردم از طریق اطاعت از خدا واقعیت می‌یابد. او اصول هفت‌گانۀ ایمان را در همین راستا بیان می‌کند. اسپینوزا آموزه‌های دین را ساده، حداقلی و مبتنی بر تاریخ و زبان می‌داند. به باور وی ازآنجاکه طبیعت بیشتر انسان‌ها متأثر از احساسات است و نه عقل، برای نجات آنان باید دین را در ابتدا بازیابی کرد و درنهایت دموکراتیک نمود. اسپینوزا تحقق عملکرد منحصربه‌فرد دین در نجات تقریباً همه آدمیان را در مطیع‌کردن دین با تفکیک آن از فلسفه و درنتیجه دموکراتیک‌سازی الهیات پیشنهاد می‌دهد. دموکراتیک‌کردن دین به تعدیل اقتدار سیاسی دین و تقویت اقتدار سیاسی کشور منجر می‌شود. معنای بازیابی‌شده اسپینوزا از دین، اساساً دموکراتیک است و این ویژگی جدید، امکان سازگاری الهیات او با سیاست را فراهم می‌کند و در پرتو همین رویکرد به دین، آزادی انسان و جامعه به دست خواهد آمد. در نوشتار حاضر کوشیده شده است خوانش فلسفی و متفاوت اسپینوزا از دین و نتایج الهیاتی برگرفته از این خوانش بررسی شود.

ترجمه ماشینی : در این پایان نامه تلاش می شود تا نشان داده شود که مسئولیت اخلاقی - اینکه یک انسان در حالی که خوب یا بد عمل می کند شایسته ستایش یا سرزنش است - با ایده خدای قادر مطلق و جبر علّی سازگار است. علاوه بر این، مسئولیت انسان در قبال اعمال خود به این بستگی دارد که آنها اعمال او باشند. یعنی اراده دارد، در انتخاب آزاد است و داوطلبانه عمل می کند. فصل اول آنچه را که نویسنده بهترین تعاریف علیت، شانس، اراده، آزادی، جبر، عدم تعین گرایی و ضرورت می داند، بیان می کند که به نظر می رسد فلسفه نظام مند ارسطو عملی ترین است. مفاهیم مسیحی اراده و جبر اولین توضیح خود را در سنت آگوستین دریافت می کنند. در فصل‌های بعدی، رویکرد تاریخی برای بیان نگرش‌های فیلسوفان مختلف به مسائل مربوط به آن استفاده می‌شود. به نظر می رسد این باور رایج است که آزادی (که برای داشتن مسئولیت ضروری است) با جبرگرایی ناسازگار است. اما ارسطو و اسپینوزا نشان می‌دهند که چنین نیست. عدم قطعیت، به جای اجازه دادن به آزادی، آن را غیرممکن می کند، زیرا در این صورت، انسان در معرض شانس قرار می گیرد. اکثر فلسفه‌های بررسی‌شده، ناسازگاری‌هایی با یک الهیات نظام‌مند نشان می‌دهند و اگرچه ممکن است در هر کدام حقایق خاصی یافت شود، اما به‌عنوان بی‌ثمر یا ناتوان از توسعه در جهت مورد نظر رد می‌شوند. نویسنده نتیجه می گیرد که سازگارترین و پربارترین تفسیر از مسئولیت اخلاقی توسط ارسطو و سنت توماس آکویناس ارائه شده است. ارسطو یک نظام فلسفی ثابت به ما می دهد که سنت توماس آن را در پرتو آموزه های مسیحی تفسیر می کند، و به نظر می رسد این فلسفه است که بهترین همبستگی را با آموزه های کاتولیک دارد. از نظر قدیس توماس، این که اراده آزاد است و انسان داوطلبانه عمل می کند، با ایده وجود الهی و قادر مطلق منافاتی ندارد. و ضرورت و مشیت و جبر با اختیار در انسان منافاتی ندارد. هم شانس و هم جبرگرایی، آزادی را در انسان ممکن می‌سازد، به‌ویژه که انسان عقل و عقل دارد تا در مورد روش‌های عمل مشورت کند. از آنجایی که همه اعمال اراده داوطلبانه هستند، انسان ممکن است به دلیل خوب یا بد بودن آنها مورد تحسین یا انتقاد قرار گیرد. او انتخاب دارد و این انتخاب آزاد است تا نتیجه اعمالش به عهده خودش باشد. از آنجایی که این دیدگاه، علیرغم دشواری‌های فراوان، کامل‌ترین به نظر می‌رسد، به نظر می‌رسد بهترین دیدگاهی است که می‌توان در آینده بر آن بنا نهاد.

ترجمه ماشینی : رساله الهیاتی-سیاسی اسپینوزا به طور همزمان اثری فلسفه و بخشی از سیاست عملی است. از کثرت گرایی مذهبی، شکل جمهوری خواهانه سازمان سیاسی، و آزادی فلسفه ورزی، با عزمی که در اندیشه قرن هفدهم بسیار نادر است، دفاع می کند. اما این یک مداخله شدید و جدلی در یک سری از مناقشات هلندی ها بر سر موضوعاتی است که اسپینوزا و مخالفانش بسیار به آنها اهمیت می دادند. سوزان جیمز با قرار دادن آنها در زمینه تاریخی و فلسفی، استدلال های رساله را قابل دسترس و انگیزه های آنها را روشن می کند. او مواضع کلامی، هرمنوتیکی، تاریخی، فلسفی و سیاسی درهم تنیده‌ای را که اسپینوزا به آنها پاسخ می‌داد، شناسایی می‌کند، نشان می‌دهد که او قصد دارد چه کسی را بی‌اعتبار کند، و آنچه را که قصد دستیابی به آن داشت، آشکار می‌کند. هدف بلافصل رساله، هدفی محلی است. اسپینوزا در تلاش است تا همشهریان خود را متقاعد کند که حفظ و تقویت شرایطی که در آن آنها بتوانند ظرفیت زندگی منطقی و فارغ از مظاهر سیاسی و اثرات روانی مخرب ترس خرافی را پرورش دهند، حیاتی است. با این حال، در عین حال، استدلال رادیکال او برای مخاطبان وسیع تری طراحی شده است. اسپینوزا با توسل به اصول فلسفی جهانی که او با جزئیات بیشتری در اخلاق خود توسعه می دهد و از منابع تخیل استفاده می کند تا آنها را قوی و قانع کننده کند، با ساکنان همه جوامع از جمله جامعه ما صحبت می کند. فقط در شرایط سیاسی معینی می‌توان فلسفه کرد و عاقلانه و خوب زیستن را آموخت.

ترجمه ماشینی : خدای رنگ پریده رابطه بین سکولاریسم و سنت دینی را بررسی می کند. این کتاب با توصیف گزینه‌های سکولار که توسط روشنفکران اسرائیلی بیان شده آغاز می‌شود و توضیح می‌دهد که چگونه این گزینه‌ها به بن‌بست منجر شده‌اند. باید به دنبال گزینه جدیدی بود و یکی از منابع کلیدی این گزینه، آثار اسپینوزا است. نویسنده توضیح می‌دهد که برخلاف نیچه، که «مرگ خدا» را مورد بحث قرار داد، اسپینوزا تلاش کرد تا اقتدار فضیلت‌مندان دینی را تضعیف کند و تصویری از «خدای رنگ‌پریده» منطقی ایجاد کند. چنین تغییراتی می‌تواند سنت دینی را به اصول اساسی حکومت سیاسی سکولار هدایت کند. نویسنده نشان می دهد که گزینه سکولار ذاتی در جامعه اسرائیل است، با نوع سکولاریسمی که صهیونیسم در قوم یهود القا کرده است، متناسب است، و مکمل روندهای سنتی است که عمیقاً در آن جامعه ریشه دارد.