جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : از گزارش هوسرل در مورد توجه تا چرخش اخیر به آخرت شناسی در پدیدارشناسی «الهیاتی»، آینده همیشه جنبه کلیدی نظریه های پدیدارشناختی زمان بوده است. این کتاب اولین تأمل پایدار را در مورد اهمیت آینده برای خود روش پدیدارشناسی ارائه می دهد. در ردیابی توسعه این موضوع، نویسنده نشان می دهد که تنها درک درست از ماهیت دوگانه آینده (به عنوان قانون اساسی و به عنوان باز بودن) می تواند راهی را که در آن پدیدارشناسی موضوع و جهان را به هم نزدیک می کند، روشن کند. از این رو آینده ما را به محوریت وعده پدیدارشناسی اشاره می‌کند و پدیدارشناسی را به‌عنوان رشته‌ای قول‌دهنده از نو می‌سازد. این کتاب که به وضوح نوشته شده و به دقت استدلال شده است، بینش تازه ای را در مورد منشأ پدیدارشناختی چرخش «الهیاتی» و نتایج پدیدارشناختی هوسرل، لویناس و دریدا ارائه می دهد. با بررسی دقیق مضامین پروتشن، آخرت شناسی و مسیحا، خواندن آن برای هر کسی که به پدیدارشناسی، فلسفه دین، ساختارشکنی، یا الهیات فلسفی علاقه دارد ضروری خواهد بود.

ترجمه ماشینی : این کتاب به بررسی تأثیر عمیق فلسفه دکارت بر پروژه پدیدارشناسی هوسرل می پردازد. هوسرل اغلب از دکارت به عنوان "مربی معنوی" خود یاد می کرد و شک سیستماتیک مراقبه ها یکی از نقاط عزیمت اصلی برای شروع تحقیقات پدیدارشناسی شد. با این حال، یک تشابه گسترده بین فعالیت‌های فلسفی مربوطه آنها وجود دارد که تنها دانش نزدیک و آگاهانه از متون دکارت و هوسرل می‌تواند نشان دهد. این همگرایی در بینش آنها درباره شروعی کاملاً جدید برای فلسفه اغلب در مکان های غیرمنتظره ای آشکار می شود، جایی که هوسرل خلاقانه اکتشافات دکارت را اشتباه می کند. هوسرل خاطرنشان کرد که دکارت بیش از حد به انگیزه بدبینانه اولیه وفادار مانده و به اندازه کافی رادیکال در سرنگونی آن موضع نبوده است. تحقیقات نویسنده نشان می‌دهد که هوسرل به‌مراتب به دکارت‌گرایی وفادارتر باقی ماند، دقیقاً در مکان‌هایی که تأثیر عمیقاً مدفون است، و کمتر رادیکال‌تر از خوانش وفادارانه پروژه دکارت بر اساس ترتیب دلایل نشان می‌دهد. از آنجایی که تأثیر هوسرل بر فیلسوفان قاره‌ای قرن بیستم به خوبی مورد توجه قرار گرفته است، این اثر مشروعیت ارزیابی آنها از نقطه عزیمت دکارتی او را آشکار می‌کند.

ترجمه ماشینی : منطق و فلسفه ریاضیات در اوایل هوسرل بر ده سال اول کار ادموند هوسرل، از انتشار فلسفه حساب (1891) تا بررسی های منطقی (1900/01) تمرکز دارد و هدف آن یافتن دقیق مکان اولیه اوست. کار در زمینه های منطق، فلسفه منطق و فلسفه ریاضیات. برخلاف اکثر پدیدارشناسان، نویسنده از خواندن آثار اولیه هوسرل به عنوان طرحی کم و بیش ناپخته از ادعاهایی که فقط در پدیدارشناسی بعدی او تثبیت شده است، خودداری می کند و برخلاف اکثر مورخان منطق، بر قدرت سیستماتیک و اصالت کار منطقی-ریاضی هوسرل تأکید می کند. . این کتاب تلاش می‌کند تا بحث بین هوسرل و آن دسته از فیلسوفان و ریاضی‌دانانی را بازسازی کند که به پیشرفت‌های جدید در منطق کمک کردند، مانند لایب‌نیتس، بولزانو، جبری‌شناسان منطقی (به‌ویژه بول و شرودر)، فرگه و هیلبرت و مکتب او. هم یک بررسی انتقادی جامع از برخی از آثار عمده تولید شده توسط هوسرل و مخالفانش در دهه آخر قرن نوزدهم و هم بازسازی رسمی بسیاری از متون از Nachlaß هوسرل را ارائه می دهد که هنوز موضوع بررسی سیستماتیک قرار نگرفته اند. این جلد برای محققانی که در تاریخ، و در فلسفه، منطق و ریاضیات، و به طور کلی تر، برای فیلسوفان تحلیلی و پدیدارشناسان با پیشینه منطق استاندارد کار می کنند، مورد توجه خاص قرار خواهد گرفت.

ترجمه ماشینی : اگر فلسفه واقعی ادموند هوسرل در دست‌نوشته‌های تحقیقاتی منتشرنشده‌اش نهفته است، آن‌طور که او استدلال می‌کند، در اینها - به جای «مقدمه‌ها» و مطالعات پراکنده‌ای که او در زمان حیاتش منتشر کرد - است که احتمالاً می‌توانیم نظام‌مندی از فلسفه او پیدا کنیم. این اثر مطالعه‌ای است دربارۀ طیف کامل نوشته‌های هوسرل با وظیفه‌ی ویژه‌ای که در آنجا ارائه یا ارائه‌های نظام‌مند مسئله‌ی پدیدارشناختی استعلایی را آشکار می‌کند. مطالعه سندمایر شامل مروری بر مجموع نوشته‌های هوسرل، ترجمه مکاتبات هوسرل با گئورگ میش، ترجمه پیش‌نویس طرح کلی «نظام فلسفه پدیدارشناختی» است که توسط هوسرل با همکاری دستیارش، یوگن فینک، تهیه شده است. تأثیر ویلهلم دیلتای بر فلسفه هوسرل را به دقت دنبال می کند.

ترجمه ماشینی : تفاوت‌های اصلی بین سنت‌های فلسفی معاصر که به‌طور آشکار به‌عنوان فلسفه تحلیلی و پدیدارشناسی شناخته شده‌اند، همگی به موضوع اصلی تأثیر متقابل بین پیش‌بینی و ادراک مربوط می‌شوند. نقد فرگه از روان‌شناسی منجر به این باور در سنت تحلیلی شده است که فلسفه می‌تواند با جدا کردن منطق و معناشناسی از هرگونه وابستگی به شهودهای ذهنی، به بهترین وجه از عقلانیت در برابر نسبی‌گرایی دفاع کند. بر اساس این تفسیر، تحلیل منطقی باید رابطه حس با ارجاع را بدون توسل به توصیفی از چگونگی شناسایی جزئیات از طریق ویژگی‌های درک شده آن‌ها توضیح دهد. تأکید هوسرل بر اولویت و اهمیت عینی ادراک، و بر تداوم بین مفصل بندی های اعتباری و تبعیض های ادراکی، این اعتقاد را در سنت پدیدارشناختی به وجود آورده است که تحلیل منطقی باید همیشه با توصیف شهودهای پیش اعتباری تکمیل شود. این تفاوت های روش شناختی به تفاوت های گسترده تری در پروژه های فلسفی تحلیل و پدیدارشناسی مربوط می شود. این دو سنت در واکنش به نقد فلسفه باستان و قرون وسطی که توسط بیکن، دکارت و هابز در آغاز دوران مدرن آغاز شد، مواضع متفاوتی اتخاذ کردند. رویکرد تحلیلی عموماً ترجیح مدرن برای عقلانیت محاسبه‌گر را تأیید می‌کند و به مقوله‌های پیشامدرن، مانند علیت صوری و شهود عیدتیک، مشکوک باقی می‌ماند. هدف آن ارائه گزارشی از هوش انسانی است که با تفسیر مدرن از طبیعت به عنوان مجموعه ای از موجودات و روابط قابل سنجش سازگار باشد.