جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

وران سیزده ساله‏ی بعثت نبوی، طی سه مرحله: دعوت مخفیانه، دعوت خویشان و اقوام و دعوت علنی و عمومی، با موفقیّت ادامه یافت و اقشار بسیاری، به ویژه جوانان مکّه، به رسول اللّه صلی ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله گرویدند. سران قُریش و مشرکین که حیات فرهنگی و اجتماعی و سیاسی خود را در خطر دیدند، با تکیه بر تعصبات قومی و فرهنگی جاهلی و گذشته‏گرایی، به شدّت به مقابله با آن حضرت پرداختند و از هیچ کوششی اعم از شکنجه و تهمت‏های ساحری، کهانت، جنون و شاعری نسبت به وی و یارانش دریغ نکردند. ادامه ‏ی نهضت و بنیان یک جامعه‏ی دینی در این مسیر دشوار و پرخطر، جز با یک برنامه‏ریزی هدفمند ممکن نبود. لذا رسول گرامی اسلام صلی‏ الله‏ علیه ‏و ‏آله برای رسیدن به اهداف عالی خود، به وسیله‏ی ابزارها و اقداماتی بر موانع و مشکلات سهمگین و شکنجه ‏های طاقت فرسای این دوران فایق آمد. اهم اقدامات رسول اللّه صلی‏الله‏علیه‏و‏آله عبارتند از: 1 ـ سالم‏سازی و تربیت نیروی راستین مدافع اسلام؛ 2 ـ ارتقای سطح آگاهی و بصیرت مسلمانان نخستین؛ 3 ـ اخلاق و شخصیّت معنوی و ظاهری رسول اللّه صلی‏الله‏علیه‏و‏آله؛ 4 ـ صبر و پایداری و استقامت در برابر مشکلات و موانع؛ 5 ـ قرآن کریم، معجزه‏ی رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و ‏آله؛ 6 ـ گفتگوی احسن و گفتار نیکو در برخورد با مخالفان؛ 7 ـ هماهنگی گفتار با کردار و تبلیغ با عمل از سوی رسول اللّه صلی‏الله‏علیه‏و‏آله؛ 8 ـ هدفمندی و برنامه‏ریزی دقیق؛ 9 ـ کادرسازی از جوانان مکّه؛ 10 ـ استعانت و یاری از خداوند در برابر مشکلات و موانع.

امروزه، دیپلماسی از مهم ترین راهکارهای دولت ها برای رسیدن به اهداف و منافع ملی خود در خارج از مرزهایشان است، با توجّه به این که دین مبین اسلام جهانشمول فرض می­شود جای این تأمّل هست که پیامبر اسلام چه روش هایی را در دیپلماسی خود به کارگرفته و اصولاً آیا از این راهکار برای رسیدن به هدف اصلی بعثت، یعنی اصل دعوت به توحید و اسلام به عنوان دین خاتم، استفاده کرده اند یا خیر؟ این مختصر در صدد است که بیان نماید دین مبین اسلام و پیامبر اعظم، نه تنها به دیپلماسی برای رسیدن به اهداف خود معتقد بوده، بلکه مشوّق اصل مذاکره و رفع تخاصمات از راه برقراری جلسات گفتگو و استدلال بوده و برای دیپلماسی، اصول، مبانی و ویژگیهای خاص ارایه داده که تا آن روزگار سابقه نداشته و الگوی آیندگان قرار گرفته است. دیگر این که، اسلام، هر چند به جهاد ارج والایی مینهد، آن را آخرین راه حلّ دیپلماسی تلقّی میکند و اسلام بیش از آن که دین «زور برهنه» یعنی شمشیر باشد آن گونه که معاندین و دشمنان اسلام گفته­اند دین دیپلماسی است. روش تحقیق مقاله،کتابخانه ای است و تجزیه و تحلیل داده ها به صورت توصیفی- تحلیلی با رویکردی تاریخی و با استناد به آیات و روایات اسلامی خواهد بود.

انسان موجودی اجتماعی است. بر همین اساس، بسیاری از اهداف جامعهٔ اسلامی در بستر جامعه و بر پایهٔ تعامل و ارتباط شایستهٔ انسان‌ها محقق می‌شود. افراط و تفریط همواره معضلی در برقراری روابط اجتماعی بوده است. این مقاله می‌کوشد با توجه به سیرهٔ عملی پیامبردر روابط با زنان، به یک الگو دست یابد. روش تحقیق در این مقاله، مطالعات تاریخی است و شواهد از کتب تاریخی جمع‌آوری شده است. بررسی شواهد تاریخی نشان داد رفتار پیامبربیانگر کوشش ایشان برای اصلاح تفکر جامعه دربارهٔ زنان و برگرداندن منزلت واقعی آنهاست. در روابط اجتماعی با زنان، توجه به انسانیت زن مهم است. رعایت کرامت، استقلال، عدالت و معرفت در رفتار پیامبربا زنان مشهود بود. همچنین، در حوزهٔ تفاوت‌های زن و مرد، ارتباط پیامبربا زنان از یک‌سو عاطفی و منطبق با احساسات آنان و از سوی دیگر، بر پایهٔ عفت استوار بود. پیامبر اکرمبه منزلهٔ انسان کامل، در روابط با زنان به هر دو بُعد انسانی و احساسی آنها توجه می‌کرد و در حوزهٔ رفتار با زنان بهترین تعامل را داشت.

مسئله بزرگداشت میلاد رسول اکرم(ص) در میان مسلمانان، در شمار اعمال پسندیده قرار دارد و هر ساله ایام دوازدهم تا هفدهم ماه ربیع‌الاول را به یمن ولادت آن حضرت به جشن و سرور می‌پردازند. سلفیان به‌عنوان یکی از گروه‌های نوظهور در میان مسلمانان، مراسم احتفال را بدعتی شرعی برمی‌شمارند. آنها معتقدند هر فعل محدثی که آیه‌ای از قرآن کریم صراحتاً بر جواز آن دلالت کند یا در زمان نبی مکرم اسلام(ص) انجام شده باشد، انجام آن برای مسمانان جایز است وگرنه آن عمل، بدعت شرعی و حرام است. سردمداران این تفکر، برگزارکنندگان احتفال را مشرک می‌دانند و از راه زبان و عمل، مسلمانان را مورد طعن خود قرار می‌دهند و حتی اقدام به کشتن آنها می‌کنند. این نوشتار با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی، ابتدا به بیان ادله سلفیان بر بدعت بودن عمل احتفال پرداخته و سپس با استفاده از دیدگاه‌های برخی علمای اهل‌تسنن، آنها را نقد نموده است. حاصل تحقیق آن شد که هیچ‌کدام از ادله آنها پشتوانه عقلی و نقلی ندارد و فاقد اعتبار لازم است.