جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: سنت‌های دینی عمده جهان حاوی دیدگاه‌هایی با اهمیت همیشگی درباره موضوع مرگ و زندگی پس از مرگ است. این گونه مفاهیم و باورها نه تنها مستقیماً در مراسم تدفین و تشییع جنازه منعکس می‌شوند، بلکه الگوهایی از باورها و آیین‌هایی را که سبک زندگی انسان را شکل می‌دهند، نشان می‌دهند. اگرچه در متون مقدس مشهود است، اما نمی‌توان آن‌ها را به‌صورت مجزا و تنها با مطالعه متنی به طور کامل درک کرد. بلکه باید آنها را در قالب یک درک جامع از نظام دینی معین که ریشه در یک فرهنگ کلی دارد، بررسی کرد. در اینجا سیزده محقق، که هر یک متخصص در سنت مذهبی خاصی هستند، عقاید، اسطوره ها و اعمال مربوط به مرگ و زندگی پس از مرگ را بیان می کنند. مقدمه جلد چارچوبی برای درک روابط تکاملی بین ادیان جهانی و وحدت و همچنین تنوع تلاش آنها برای غلبه بر مرگ فراهم می کند. بخش اول شامل فصول مربوط به ادیان آفریقایی است که تجربه دینی بی سواد را نشان می دهند و در مورد ادیان باستانی بین النهرین، مصر و یونان. مطالعات این ادیان به عنوان پیش زمینه ای برای درک مفاهیم مربوط به مرگ و زندگی پس از مرگ در ادیان بزرگ جهان است که در بخش دوم، در مورد ادیان غربی، و بخش سوم، در مورد ادیان شرقی به آن پرداخته شده است. روش خاص رویکرد به هر سنت با ماهیت ماده تعیین می شود. با مرگ و زندگی پس از مرگ به عنوان تمرکز مشترک، این گروه از محققان تخصص های متنوع خود را در انسان شناسی، آثار کلاسیک، باستان شناسی، مطالعات کتاب مقدس، تاریخ و الهیات به ارمغان آورده اند. نتیجه یک متن مهم برای دروس تطبیقی ​​دین و فراتر از آن، کتابی است که درک ما را از افکار و آرزوهای بشری گسترش می دهد. این یک دیدگاه جهانی ارائه می دهد که از آن یک فرد می تواند در مورد مسائل شخصی خود در مورد مرگ و زندگی پس از مرگ فکر کند.

ترجمه ماشینی: وقتی خودمان به خاطر هویتی که در آن زندگی می‌کنند، رنج می‌برند، چگونه عادلانه اهمیت می‌دهیم؟ کاترین لاسیتر، الهی‌دان شبانی، از دیدگاه فمینیستی به این پرسش میان رشته‌ای می‌پردازد تا بفهمد رنج، شکل‌گیری موضوع و بی‌عدالتی اجتماعی چگونه به هم مرتبط هستند. لاسیتر با تأمل در تنش‌ها در تجربیات خود از مراقبت از خود، چالش‌های هویت را در توسعه انسان‌شناسی الهیات شبانی شناسایی می‌کند. او با اقتباس از نظریه های شناخت، استدلال می کند که انجام مراقبت عادلانه مستلزم شناخت نیاز به شناخت و همچنین درک موانع دریافت شناخت بین فردی، اجتماعی و الهیاتی است. او با گرد هم آوردن منابعی از الهیات شبانی و نظریه اجتماعی، الهیات شبانی فمینیستی و عمل برخورد را توسعه می دهد تا مراقبتی را که عدالت را رعایت می کند، پیش ببرد. محققان، دست اندرکاران عدالت اجتماعی و مراقبان شبانی قادر خواهند بود از این منبع استفاده کنند تا نه تنها بفهمند که چگونه و چرا شناخت بر رشد انسان تأثیر می گذارد، بلکه همچنین چگونه می توانیم یک عمل الهیات رهایی بخش را که به نقش شناخت در شکل گیری موضوع توجه دارد، اجرا کنیم. Katharine E. Lassiter استادیار مطالعات مذهبی و شبانی در دانشگاه Mount St. Joseph در سینسیناتی، اوهایو است.

ترجمه ماشینی: این جلد از مجموعه‌ای متشکل از شش سخنرانی که توسط دانشگاه رایس و واحد پزشکی دانشگاه تگزاس در گالوستون در پاییز 1976 حمایت می‌شد و حول آن ارائه شد. از بیماران روانی به مخاطبان عمومی در هیوستون و گالوستون داده شد، آنها برای تولید شش مقاله رسمی گسترده توسط دن براک، جولز کلمن، جوزف مارگولیس، مایکل مور، جروم نو و رولف سارتوریوس تجدید نظر و گسترش یافتند. پنج مشارکت باقی مانده توسط دانیل کرسون، کورینا دلکسکمپ، ادموند ارده، جیمز اسپیر، و استفن ویر به طرق مختلف ناشی از بحث‌هایی بود که توسط شش سخنرانی اصلی ایجاد شد. در واقع، اکثریت پنج مشارکت آخر از بحث‌های غیررسمی ناشی از مجموعه سخنرانی‌های اصلی پدید آمدند. نتیجه مجموعه ای درهم تنیده از مقالات است که به قانون و خط مشی عمومی می پردازد تا آنجا که به درمان بیماران روانی می پردازد، توجه ویژه ای به تعریف بیماری روانی، به طور کلی و در قانون، به مسائل مربوط به بیماری روانی داده می شود. تحمل ناتوانی روانی در موارد مسئولیت کیفری و مدنی و موضوع تعهد غیر ارادی به منظور معالجه یا مراقبت سازمانی. همچنین دفاعی انتقادی از پیشنهاد رادیکال توماس ساسز وجود دارد که بیماری های روانی را به بهترین شکل به عنوان مشکلات زندگی درک می کنند، نه به عنوان بیماری.

در بررسی نسبت انسان­شناسی و خداشناسی حکمت متعالیه دو رویکرد می­توان اتخاذ نمود؛ بررسی لوازم انسان­شناختی مسائل خداشناسی و یا پیگیری عناصر خداشناسی به کار رفته در انسان­شناسی. این پژوهش بر اساس رویکرد دوم با بیان اصول انسان­شناسی صدرایی، یعنی شناخت انسان در مقام ذات، صفات و افعال، نقش عناصر خداشناسی حاضر در انسان شناسی صدرایی را، هرچه بیشتر و بهتر تبیین می­کند. طبق مبانی ملاصدرا، انسان رقیقه­ای از حقیقت الهی است که در ذات، صفات و افعال، مثال خداوند است، زمانی که از کلمه مثال استفاده می­شود و نه مثل، بدین معنا است که انسان کامل وجوب ذاتی ندارد و در صفات نیز مطلق نیست و ظل باری تعالی بوده و وجوب و اطلاق ظلی ندارد نه اصیل و بدین طریق ملاصدرا هم شباهت انسان کامل و باری تعالی را درنظر می­گیرد و هم تفاوت آن دو را. بنابراین شناخت اصول خداشناسی حکمت متعالیه، به شناخت ابعاد وجودی انسان و ظرفیت­ها و توانمندی­های وجودی او منجر می­شود، که نتیجه این ارتباط تنگاتنگ در نظریه «انسان کامل» بسیار روشن و واضح است؛ چراکه، انسان کامل به­عنوان ظل باری تعالی و خلیفه او می­تواند شبیه خداوند باشد و حاوی تمامی اسماء و صفات الهی گردد.

برخی از عارف نمایان، پایبندی به احکام و آداب و مناسک خاصّ را در نیل به کمالات عرفانی غیرضروری برشمرده، بلکه با استناد به برخی آیات قرآنی به مخالفت با لزوم شریعت برخاسته است، پژوهش حاضر در مقام از دفاع از عرفان راستین و با استناد به دلایل عقلی برون دینی و دلایل نقلی و آیات قرآنی به نقد عرفان منهای شرعت پرداخته و به این نتیجه رسیده است که برای رسیدن به معرفت عرفانی، التزام به شرایع عملی ضروری بوده و دلایل مورد استناد مدعیان عرفان‌های شریعت گریز، سست و نادرست است. روش این نوشتار در گردآوری داده‌ها، کتابخانه‌ای و در تجزیه‌وتحلیل مطالب، شیوه تحلیلی انتقادی است.

ترجمه ماشینی: این کتاب به بررسی نقش زبان در شکل گیری ملل مدرن اروپایی می پردازد. از آنجایی که زبان موضوعی فراگیر در اتحادیه اروپا است، اهمیت زبان ها در تاریخ و موقعیت کنونی کشورهای عضو موضوعی حیاتی است. این کتاب با تکیه بر گروهی بین‌المللی از مشارکت‌کنندگان، مسائل مربوط به تک‌زبانگی در مقابل چندزبانگی را در کشورهای منفرد، احیای زبان‌ها در کشورهایی مانند جمهوری‌های شوروی سابق بررسی می‌کند و با نگاهی به زبان در عصر الکترونیک به پایان می‌رسد.

پرسش هر انسانی که‌اندکی آشنایی با اطراف خود پیدا می‌کند و از لوازم زندگی کنونی سر در می‌آورد، این است که آیا پس از مرگ بدن باقی هست یا مرگ، پایان وجود اوست؟و اگر باقی هستیم کیفیت زندگی بعدی ما به چه نحوی است؟ اگر چند پرسش حساس در زندگی آدمی وجود داشته باشد، این پرسش یکی از برجسته ترین آن پرسش ها است. شاهد این سخن آن است که پرسش مذکور نه در دوره‌ای خاص از تاریخ محصور شده و نه در مرز خاصی از جغرافیا محدود گشته است. باورمندان به ادیان توحیدی به نغمه‌های جاودانگی انبیای خویش گوش فرا می‌دهند و بدان دل می‌سپارند و ایمان دارند. این ادیان وقتی کسی را مؤمن تلقی می‌کنند که به جاودانگی و رستاخیز باور داشته باشد. دیگر ادیان هم هر یک به نوعی به زندگی پس از مرگ قائل هستند.آنچه در پی می‌آید، تلاشی است که متفکران عرصه کلام و فلسفه در ارزیابی زندگی پس از مرگ و کیفیت آن بر فرض وجود، ارائه کرده‌اند. درست است که مؤمنان، به دلیل وحی، که بالاترین حجت و شاهد است، به زندگی پس از مرگ و جاودانگی انسان ایمان دارند ، اما متفکران مؤمن کوشیده‌اند تا در باب چگونگی و کیفیت آن به تأمل پبردازند. مسلّماً این تلاش در حد بشری است و از این رو در طول تاریخ با تغییرات و دگرگونیها و پیشرفتهایی قرین بوده است. پرسشهای فراوانی در این باره پیش رو قرار دارند که همگام با پیشرفتها در عرصه‌های دیگر به پاسخ نزدیک می شوند و هم زمینه‌ساز پرسشهای عمیقتر می‌گردند. هر پاسخی به پرسش یاد شده، متوقف بر دو مساله دقیق فلسفی است.مساله اول به این مطلی بر میگرددکه بدن ما آیا فقط این جسم مادی است یا اینکه یک بعد غیر مادی هم دارد و اگر بعد غیر مادی هم دارد، چه رابطه ای بین ساحت مادی و ساخت غیر مادی وجود دارد؟ این مساله از مهمترین مسائل در مور هویت انسان به شمار می‌آید، زیرا نه فقط تحقیق در مورد مساله «بقای فرد پس از مرگ جسمانی» بر موضوع یاد شده مبتنی است، بلکه بحثهای دیگر فلسفه ذهن همچون هویت شخصی و نقش ذهن در رفتارانسان نیز بر آن تکیه دارد. ماحصل این مساله در مبحث ما به دو پرسش منجر می شود:اول اینکه «حقیقت انسان چیست؟». که به مساله هویت شخصی معروف است.و سوال دیگر اینکه اگر قرار باشد که هویت انسان از دوساحت مادی و مجرد تشکیل شده باشد بر چه اساسی می‌توان گفت که فرد خاصی که در عالم دیگر وجود خواهد داشت همان فردی است که در این جهان به سر برده است تا بتوان از طریق ملاک این همانی اثبات کرد که انسان در عوالم مختلف همواره یک هویت دارد و لذا در تمام عوالم همواره زنده و جاویدان است.تحقیق پیش رو در صدد بررسی آرا و نظرات فیلسوفان و متفکران دو نحله ی فلسفی با دو خاستگاه و ریشه تاریخی متفاوت درباره موضوع حیات جاودانه انسان می باشد.نحله و مکتب اول ،مکتبی شرقی و برخواسته از متن شریعت وتعقل و عرفان اسلامی است که معروف به حکمت صدرایی و حکمت متعالیه می باشد و نحله و مکتب دوم برخواسته از جهان غرب بعد از جنگ جهانی دوم و بر گرفته از تعقل و اوضاع اجتماعی و روانی جامعه آن دوران یعنی مکتب اگزیستانسیالیسم است.

این اثر ترجمه ی بخش دوم از کتاب انسان شناسی است که به عنوان سویم کتاب از مجموعه ی شش کتاب با موضوع مبانی اندیشه اسلام تألیف شده است. این بخش از کتاب نامبرده مشتمل است بر پنج درسی که درباره ی ضرورت راه های فراعادی برای رسیدن انسان به سعادت اخروی و ضرورت نبوت و امامت بعنوان ارائه دهنده این راه بحث می کنند. درس اول درباره ضرورت راه فراعادی و اینکه این راه همان دین است که توسط انبیاء ارائه داده شده است. درس دوم درباره حقانیت اسلام بحث می کند. در این درس با بررسی اهم ترین معجزه اسلام که هنوز زنده و میان انسانها وجود دارد، یعنی قران حقانیت اسلام به اثبات می رسد. ضمنا عدم تحریف لفظی قرآن و عدم امکان آن هم بحث می شود. درس سوم و چهارم درباره جاودانگی و جامعیت اسلام بعنوان لوازم خاتمیت اسلام بحث می کنند. درس پنجم امامت را موضوع خودش قرار داده است. در این درس ضروت امامت بعنوان تداوم نبوت و تعیین امام علی علیه السلام و یازده فرزندانش بعنوان جانشین راستین پیامبر ص به اثبات می رسد.

عبدالله بوسنوی از شارحان برجسته‌ی اندیشه‌های ابن‌عربی در آناتولی بوده که حسب تحقیق نگارنده تا سال 1069ق در قید حیات بوده است. او که تنها شارح فصوص‌الحکم در شرق اروپا و نماینده تصوّف خاصّ عثمانی در قرن 11ق بوده، از سوی محقّقانی همچون حاجی‌خلیفه و محبّی گرامی داشته شده و از وی به عنوان اندیشمندی ممتاز، جامع معقول و منقول و از بهترین شارحان فصوص‌الفصوص یاد شده است؛ از این رو به شارح‌الفصوص شهرت یافت. همچنین مطابق بررسی بغدادی، از این صوفی برجسته، 148 اثر بر جای مانده که در این میان دو شرح بر فصوص‌الحکم دارای اهمیّت بسیار می‌نماید. مطابق انسان‌شناسی عرفانی بوسنوی حقیقت کمالی انسان ششمین تعیّن از تعیّنات بوده که با اسم جامع الله در حضرت الوهیّت مطابقت دارد و دیگر تعیّنات که از حضرت واحدیّت آغاز شده‌اند همگی در او مندمج آمده و این اوست که در همه‌ی آنها سریان یافته است و دیگر تعیّنات چیزی جز تجلّی کمالات این حقیقت نمی‌باشند. بوسنوی راز آفرینش انسان را کمال جلا و استجلای حقّ می‌داند؛ زیرا انسان به عنوان روح این مظاهر، تنها تعیّنی است که کلیه‌ی اسماء حقّ در او تجلّی یافته است، بدین جهت ایشان حقیقت انسانی را برزخ میان حقّ و خلق دانسته، که دارای جهتی خلقی و جهتی حقّی می‌باشد، از جهت حقّی نسبت به سایر تعیّنات، خلیفه‌ی حقّ و ربّ سایر مجالی و از جهت خلقی تجلّی اتمّ حقّ و همراه و همراز سایر تعیّنات می‌نماید. بوسنوی نسبت انسان کامل و عالم را نسبت جسم و جان می‌داند، و انسان کامل را روح دمیده شده در عالم تصویر نموده‌اند. عالم صورت حقیقت انسانی یعنی محلّ تجلّی این حقیقت و حقیقت انسانی نیز، علّت غائی و علّت بقای عالم باشد. بدین جهت بوسنوی به تبع محی‌الدین انسان را عالم کبیر و عالم را انسان صغیر گفته است. حقیقت انسانی را مساوی با حقیقت قرآن و قلب انسان را کعبه‌ی مقصوده‌ی حقّ و خزینه‌ی علوم و انوار حضرت حقّ تلقّی نموده‌اند. وی به مانند سایر اهل معرفت یکی از اوصاف حقیقت کمالی انسانی را جامعیّت آن تلقّی نموده و بر این باور است که این حقیقت برزخ میان حقّ و خلق، صاحب صورت الهیّه و صورت کونیّه، جامع کلیه‌ی حضرات و کمالات اسمائی و شامل جمیع حقائق علوی و سفلی است. همچنین برای انسان سه وصف ولایت، نبوّت و رسالت برشمرده‌اند، ولایت را صفتی الهی تلقّی نموده که ریشه در اسم «ولی» دارد و به ازلیّت آن ازلی است، کما این که دو وصف نبیّ و رسول را از مجالی اسم ظاهر حقّ و از عوارض ولایت تلقّی کرده‌اند که انقطاع‌پذیر و غیر دائم‌اند. کمال نبوّت را ختم نبوّت دانسته، کما این که کمال ولایت را ختم ولایت نامیده‌اند. بوسنوی مصداق ختم ولایت عامّه را ابن‌عربی و مصداق ختم ولایت خاصّه را عیسی (علیه‌السّلام) دانسته است؛ هرچند در یک موضوع از قسم سوّمی به نام خاتم ولایت مطلقه نام برده است.