مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

یکی از موضوعات مورد بحث در الهیات فمینیستی، بررسی جنبه­ی مونث الهی در ادیان گوناگون است که به واسطه­ی آن، جایگاه زنان در جامعه­ی دینی بالا برده می­شود. در این میان، تجسم زنانه­ی حکمت الهی از مهمترین مباحث مطرح شده در این زمینه به شمار می­آید. این شخصیت الهی زنانه، در دو دین یهود و بودایی جایگاه برجسته­ای را به خود اختصاص داده است. حکمت متشخص زنانه در دین یهود در مقام حخما یا شخینا و در دین بودایی در مقام پراجناپارامیتا، ظاهر گشته است. از آن رو که این ادیان، از قدیمی­ترین و پرطرفدارترین ادیان جهان محسوب می­شوند، بررسی حکمت متشخص الهی در قالب زنانه­اش اهمیت فراوانی دارد چرا که شباهت­ها و تفاوت­ها در آموزه­هایی که پیرامون این شخصیت پدید آمده است نمایان شده و تاثیر آن در جامعه­ی دینی با ارزش بخشیدن به جایگاه زنان مشخص می­گردد. در این پژوهش، کوشش می­شود که سیر تحول این مفهوم در این دو سنت دینی، ابعاد و کارکرد اجتماعی آن مورد بحث قرار گیرد.

شریعت و حکمت عملی به ارزش‌گذاری کنش‌های ارادی انسان می‌پردازند و از این روی، نسبت‌سنجی آن‌ها ضروری می‌نماید. این نوشتار دیدگاه فارابی در این موضوع را به روش تحلیلی - توصیفی بررسی می‌کند. در آرمان‌شهر فارابی، رئیس حقیقی جامعه نبی پیامبر و ابلاغ کننده دین الهی و همو فیلسوف مطلق است. گزاره‌های کلی برهانی مربوط به سعادت انسان، حکمت عملی نامیده می‌شود و همین مسائل، آن‌گاه که به صورت جزئی بر وی وحی می‌شود، ملت نامیده می‌شود. بر این پایه، به لحاظ ذات، بین حکمت عملی و شریعت این‌همانی برقرار است؛ لکن از آن جهت که برهان گزاره‌های شریعت در حکمت عملی بیان می‌شود و شریعت مشتمل بر جزئیات گزاره‌های کلی مذکور در حکمت عملی است، شریعت تحت حاکمیت عملی قرار دارد، بدین معنا که قواعد عام کنش‌های ارادی انسان که در حکمت عملی بیان می‌شوند، شامل گزاره‌های شرعی نیز می‌گردند و امکان وقوع ناسازگاری بین آن‌ها وجود ندارد. در عین حال، هیچ یک از حکمت عملی و شریعت نمی‌توانند جایگزین دیگری شوند و برای راهیابی به سعادت، هر دوی حکمت عملی و شریعت مورد نیاز هستند و هیچ یک جایگزی دیگری نمی‌گردد.

ترجمه ماشینی : از زمان پیدایش علوم دینی و علوم اجتماعی به عنوان رشته‌های دانشگاهی، مفهوم «جادو» نقش عمده‌ای در تعریف دین و میانجی‌گری ارتباط دین با علم داشته است. در سراسر این رشته‌ها، جادو مرتباً به‌عنوان پدیده‌ای غیرمدرن، در کنار مدل‌های کاملاً مدرن دین و علم پیکربندی شده است. با این حال، این تصور از جادو سرسختانه بی شکل باقی مانده است. در ساختن جادو، رندال استایرز به دنبال توضیح سرزندگی فوق‌العاده گفتمان علمی است که مدعی تعریف و توضیح جادو است، علی‌رغم ناکامی‌اش در انجام این کار. او استدلال می‌کند که این تداوم را می‌توان در پرتو انگیزه غرب برای ایجاد و تضمین هنجارهای متمایز برای هویت مدرن، هنجارهای مبتنی بر اشکال محدود عقلانیت ابزاری، کار پرتلاش، نقش‌های جنسی تعریف‌شده سخت، و مهار شکل‌های ناخواسته میل توضیح داد. . سحر و جادو برای تعیین شکلی از دگرگونی یا انحراف به کار رفته است که در برابر آن مفاهیم غالب غربی از تقوای دینی مناسب، عقلانیت علمی مشروع و روابط اجتماعی منظم تسکین یافته است. محققان در تلاش خود برای تعیین مرزهای مناسب دین و علم، جادو را ابزاری ارزشمند یافته اند. استایرز می‌گوید در سطحی وسیع‌تر، تفکر جادویی به عنوان ورقه‌ای مهم برای خود مدرنیته عمل کرده است. بحث‌های مربوط به ماهیت سحر و جادو، سایتی به ویژه غنی را ارائه کرده است که در آن محققان برای تعریف و به چالش کشیدن ماهیت مدرنیته و هنجارهای زندگی در دنیای مدرن کار کرده‌اند.