جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

مفهوم "برکت" در متون دینی، به ویژه در قرآن کریم و عهدین (عهد قدیم و عهد جدید)، دارای اهمیت ویژه‌ای است و می‌تواند به درک عمیق‌تری از آموزه‌های دینی و تأثیرات آن بر زندگی انسان‌ها کمک کند. در اینجا به بررسی و تحلیل این مفهوم در هر یک از این متون پرداخته می‌شود. 1. مفهوم برکت در قرآن در قرآن کریم، واژه "برکت" به معنای افزونی، خیر و نعمت‌های الهی به کار رفته است و در زمینه‌های مختلفی از جمله زندگی فردی، اجتماعی و اقتصادی مورد اشاره قرار گرفته است. برخی از نکات کلیدی در این راستا عبارتند از: منابع برکت: قرآن برکت را به عنوان هدیه‌ای از سوی خداوند می‌داند که می‌تواند در مواردی چون روزی، علم، خانواده و زمان وجود داشته باشد. به عنوان مثال، در آیه‌ای ذکر شده است که زمین و آسمان به برکت خداوند زنده و پربار هستند. شرایط و عوامل مؤثر: در قرآن کریم، عمل به دستورات الهی، تقوا و شکرگزاری از جمله عواملی هستند که می‌توانند موجب افزایش برکت در زندگی انسان‌ها شوند. به بیان دیگر، برکت به عنوان یک پاداش الهی برای انجام اعمال نیک و پرهیز از گناهان مطرح می‌شود. ابعاد برکت: برکت در قرآن تنها محدود به امور مادی نیست، بلکه شامل برکت در علم، اخلاق و روابط انسانی نیز می‌شود. این مفهوم به انسان‌ها کمک می‌کند تا در جستجوی خیر و نیکی در زندگی خود باشند. 2. مفهوم برکت در عهدین در عهدین، مفهوم برکت نیز به عنوان یک عنصر مهم در روابط انسانی و الهی مطرح است. در اینجا برخی از ویژگی‌ها و ابعاد برکت در عهدین آورده شده است: برکت به عنوان هدیه الهی: در عهد قدیم، برکت به عنوان یک هدیه از سوی خداوند به قوم اسرائیل تلقی می‌شود. خداوند وعده داده است که اگر قوم او به دستورات او عمل کنند، برکت‌های فراوانی به آنان عطا خواهد کرد. توجه به اعمال نیک: در عهد جدید نیز برکت به اعمال نیک و محبت به دیگران مرتبط است. عیسی مسیح در تعالیم خود بر اهمیت خدمت به دیگران و محبت به همسایگان تأکید کرده و این موارد را به عنوان راه‌های دریافت برکت معرفی کرده است. برکت در زندگی روزمره: در عهدین، برکت نه تنها به امور معنوی بلکه به زندگی روزمره و مادی انسان‌ها نیز مرتبط است. مثلاً، برکت در کشاورزی، خانواده و سلامتی از جمله مواردی است که در این متون به آن اشاره شده است. 3. شباهت‌ها و تفاوت‌ها شباهت‌ها: در هر دو متن، برکت به عنوان یک نعمت الهی و پاداش برای اعمال نیک و تقوا مطرح شده است. همچنین، هر دو متن بر اهمیت شکرگزاری و توجه به دستورات خداوند تأکید دارند. تفاوت‌ها: در حالی که قرآن به طور خاص برکت را در ابعاد مختلف زندگی انسان‌ها بررسی می‌کند، عهدین بیشتر بر روی روابط انسانی و اجتماعی تأکید دارد و برکت را به عنوان نتیجه اعمال نیک و محبت به دیگران معرفی می‌کند.

اعتقاد به رجعت و بازگشت مؤمنان و کافران محض پس از ظهور موعود، نه یک مسئله شیعی و اسلامی، بلکه یک موضوع بین‌الادیانی است و وقوع آن در زمان‌های گذشته و امکان وقوع آن در آخرالزمان به دلیل آیات قرآن کریم و متون کتاب مقدس ثابت شده است. در این پژوهش با روش گردآوری کتابخانه‌ای، جمع‌آوری اطلاعات صورت گرفت و سپس با تطبیق داده‌های موجود، نتیجه‌گیری انجام شد. با مراجعه به متن قرآن کریم و آیات کتاب مقدس، سعی شد اشتراکات و افتراقات حول محور رجعت، شناسایی شود و در نهایت، آثار اعتقاد به رجعت استخراج شوند. در این پژوهش، مشخص شد که آیات عهد عتیق و جدید کتاب مقدس با آنکه مستقیماً وحی و مکتوب نشده‌اند، اما مطالب آنها در خصوص این واقعه انکارناپذیر در قیاس با منابع اسلامی از مشابهت‌هایی برخوردار است؛ همانند اعتقاد به اصل رجعت، اهمیت آن در امیدزایی یا گسترش صلح و عدالت در سایه ظهور منجی. البته افتراقاتی همچون زمان، مکان، کیفیت و گستره رجعت نیز وجود دارد که دلیل آنها را می‌توان به تحریفاتی که در دین یهود و مسیحیت به وقوع پیوسته، نسبت داد. اعتقاد به رجعت، آثار بینشی، گرایشی و کنشی (رفتاری) به همراه دارد که می توانند امید به آینده را در فرد و اجتماع ارتقاء بخشند و موجب حرکت، نشاط و استقامت شوند.

حکمت در سراسر جهان و در میان همه‌ی اقوام و نژادها همواره مورد ستایش بوده است. در کتاب مقدس که بازتاب حدود 1500 سال (از زمان حضرت موسی تا پایان سده‌ی نخست میلادی) دگرگونی فرهنگی یهودیان است، حکمت در معانی و مصادیق گوناگون به کار رفته است. این نوشته به بررسی حکمت در66 کتاب و رساله مندرج در عهدین و تبیین تحولات حکمت، به خصوص تناقض معنایی آن در نامه‌های پولس می‌پردازد. تعامل این حکمت با دین در کتاب مقدس مشخص شود. ازین‌رو، پس از واژه شناسی حکمت، افزون بر خود واژه، مشتقات، مترادفها و متضاد‌های آن (حکیم، حکیمانه، و احمق، نادان و غیره) در کتاب مقدس بررسی شده، و با تحلیل آیه‌ها گستره‌ی معنایی واژه و دگرگونی‌های مفهومی آن بیان می‌شود. حکمت در عهدین بیشتر بینشی توحیدی است که انسان را در نظر، ایمان و عمل از خطا مصون می‌دارد و شریعت و اخلاق از موارد تأکید آن است.

در این مقاله به استناد قرآن و عهدین، و هم چنین با مراجعه به منابعی که در این زمینه وجود دارد- به ویژه تفاسیر- مبانی مشترک و ویژه ای را در مورد نبوت و وحی، تعیین و به تحقیق پرداخته است. در این هم سنجی قرآن و عهدین، به این نتیجه رسیدیم که انبیا، واسطه هایی بودند که کلام خدا را به این جهان نازل می کردند؛ ولی در عهد قدیم این واژه بر دیگر افراد نیز اطلاق می شد؛ و در عهد جدید، انبیا به رسولان و حواریون مسیح و افرادی که در طول زمان، پیغام خدا را دریافت می کنند، و به مردم می رسانند، اطلاق می شود . نکته دیگر این که انتخاب نبی برحسب مشیت و اراده خداوند، از مشترکات قرآن و عهد قدیم است. در عین حال، قرآن کریم بر دائمی بودن نبوت برای نبی تأکید می ورزد؛ اما عهد قدیم این موضوع را نمی پذیرد . تفاوت انبیا از لحاظ مراتب فضل و کمال جزو مشترکات قرآن و عهدین است . قرآن و عهدین به وجوب اطاعت مردم از انبیا اشاره می کند . تعالیم انبیا از مشترکات قرآن و عهدین است؛ و هم چنین توحید و قیامت و حیات جاوید نیز از نقاط اشتراک قرآن و عهد جدید است. دانشمندان مسلمان و علمای عهد قدیم در معنای معجزه اشتراک عقیده دارند. قرآن و عهدین ضمن این که خداوند را مبدأ معجزات می دانند، برخی از معجزات را به نفوس پیامبران استناد می دهند؛ مشروط بر این که به اذن خداوند باشد. قرآن و عهدین، عصمت انبیا را در دریافت و ابلاغ وحی می پذیرند. عصمت عملی و اعتقادی انبیا از اختصاصات قرآن است . قرآن و عهدین از موسی (علیه السلام) به عنوان کلیم الله یاد می کند؛ پیامبری که به تعدد معجزه، مشهور است. از دیدگاه قرآن و عهد قدیم؛ وحی، نوعی آگاهی فرابشری و تعلیم قدسی، ملکوتی و یک آموزه غیبی است، و حاصل مکاشفات و اشراقات درونی پیامبر نیست . مکاشفه مخصوص خدا در عیسی (علیه السلام)، مورد پذیرش قرآن و عهد قدیم نیست . نکته آخر این که، نقطه مشترک شرایع الهی، نجات و رهایی بشر است، که این عمل توسط وحی انجام می گیرد. در قرآن و عهد قدیم، دستورها و شرایع نازل شده به وسیله پیامبران موجب نجات و رهایی است.

ترجمه ماشینی: بین دو جنگی که در یهودیه علیه دولت روم انجام شد - "جنگ بزرگ" و جنگ بار کوچبا - قیام یهودیان دیاسپورا در اواخر سلطنت تراژان یک رویداد منحصر به فرد در تاریخ مشترک المنافع دوم یهودیان را تشکیل می دهد. این اولین و تنها اپیزود خشونت یهودیان در مقیاس بزرگ است که در خارج از یهودیه رخ می دهد، و در عین حال تنها نمونه طغیان های همزمان در مکان های مختلف جغرافیایی - لیبی، مصر، قبرس و بین النهرین و ظاهراً یهودیه نیز هست. دقیقا چه اتفاقی افتاد؟ یهودیان سلاح های خود را از کجا آوردند و تا چه مدت موفق شدند در برابر ضربه لژیون های رومی مقاومت کنند؟ نسل‌های متمادی گفته‌ی اوسبیوس را پذیرفتند که قیام‌ها در سال 115 بعد از میلاد آغاز شد، اما اخیراً این احتمال مطرح شده است که در عوض، شورش فقط در سال 116 شروع شد. سنتی - لیبی، مصر، قبرس و بین النهرین - همانطور که اکثر محققین به شهادت اوزبیوس معتقدند، یا بهتر است بگوییم ترتیب صحیح برعکس است؟ اگر در واقع، یهودیان بین النهرین اولین کسانی بودند که اسلحه به دست می گرفتند، حوادثی که در شرق رخ داد، در دامن زدن به قیام ها در منطقه غرب مدیترانه تعیین کننده بود. ارزیابی تئوری های جدید ضروری است و مستلزم بازنگری در گزارش های ادبی و منابع خود و سایر انواع اطلاعات موجود، از جمله استراکای یافت شده در مصر و تعدادی پاپیروس است که اخیراً کشف شده یا اکنون به آن نسبت داده شده است. حوادث این تحولات بخش اول این اثر برای اولین بار در اینجا مجموعه کاملی از منابع کتبی، پاپیروولوژی و تاریخی با منشأ بت پرستی، مسیحی و یهودی را که به این رویدادها می پردازد، به زبان اصلی و ترجمه انگلیسی ارائه می کند. در بخش دوم، مطالعه‌ای تازه، هم از منابع و هم از دیدگاه‌های علمی، میریام پوچی بن زیف را به تفاسیر جدیدی از وقایع مصر، بین‌النهرین و یهودیه و به گاه‌شماری جدیدی هدایت می‌کند که او را قادر می‌سازد تا به نتایج شگفت‌انگیزی در مورد احتمالی دست یابد. رابطه متقابل میان تحولات در کشورهای مختلف