جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

دیوید کینگ در سال ۱۹۴۱ در انگلیس متولد شد. از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ استاد دپارتمان ادبیات و زبانهای خاور نزدیک و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ رئیس علمی مرکز تحقیقات آلمانی در مصر و یک سال قبل از آن نیز کرسی تعلیم و تربیت در دانشگاه تورنتو را بر عهده داشته است. پروفسور کینگ از سال ۱۹۸۵ تاکنون مدیر مؤسسه تاریخ علوم دانشگاه فرانکفورت است و در این مقام به ویژه در زمینه پژوهش پیرامون تاریخ نجوم در اسلام و ابزار و آلات نجومی فعالیت دارد. او دکتری خود را در رشته ادبیات و زبانهای خاور نزدیک در دانشگاه ییل (۱۹۷۲) گذراند و فوق لیسانس رشته تعلیم و تربیت را از دانشگاه آکسفورد دریافت کرده است. اهم کارهای وی درخصوص تاریخ و فلسفه علم است. وی عضو عالی آکادمی بین المللی تاریخ علم و عضو انجمن شرق شناسی امریکا، عضو مجمع آلمانی تاریخ علوم تجربی و فنی است.

ایمن شهاده استاد تاریخ اندیشه اسلامی و عربی در «مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی» (سواس)، دانشگاه لندن است. عمده تحقیقات او بر کلام اشعری و فلسفه سینوی متمرکز است. او همچنین سردبیری نشریه مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی را بر عهده دارد.

سیلوستر دو ساسی خاور‌شناس فرانسوی  با نام کامل آنتونیو ایساک بارون دو ساسی[۱] در ۲۱ سپتامبر ۱۷۵۸ در خانواده‌ای اشرافی و یهودی تباردر پاریس متولد شد. او در کودکی پدرش را از دست داد و مادر به تنهایی مسئولیت تحصیل و تربیت او را برعهده گرفت. بنابراین تقریبا بدون داشتن معلم زبان‌های سریانی، کلدانی، سامری، به خصوص ترکی و عربی و فارسی را فراگرفت. در ۱۷۸۱ از اعضای هیئت مشورت دادگاه بود و سپس ارتقا پیدا کرد و به ریاست همان بخش رسید. در بیست و دو سالگی کتابچه راهنمایی برای بخشی از نسخه‌ کتاب مقدس که  به زبان سریانی نوشته شده بود، ارائه داد. تسلط او به زبان‌های سامی او را وارد شرق‌شناسی کرد. نخستین کار او ترجمه پندنامه منسوب به فرید الدین عطار به فرانسوی بود که در ۲۹ سالگی انجام داد. مابین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۷۹۱ بر روی نسخه‌ای از سنگ‌نبشه‌های دوران ساسانی کار می‌کرد. ترجمه این سنگ‌نبشه‌ها یکی از مهم‌ترین آثار مربوط به ایران‌شناسی محسوب می‌شود. در آن زمان کارستن نیبور[۲]، جهانگرد آلمانی رونوشتی از سنگ نوشته های پهلوی ساسانی تهیه کرده و به چاپ رسانده بود. دوساسی با کمک متن یونانی کتیبه های اردشیر بابکان و شاپور یکم و شاپور دوم توانست نخستین بار، آنان را به زبان فرانسوی برگرداند. او در این کار از فرهنگ واژگان پهلوی آنکتیل دوپرون[۳] نیز کمک گرفته بود. بدین ترتیب در این زمان ثابت شد که دوپرون زبان های اوستایی و پهلوی را به درستی فرا گرفته بوده است. دوساسی همچنین نخستین بار کتیبه های عربی و فارسی تخت جمشید و برخی از سکه های ساسانی را نیز به فرانسوی برگرداند. به علاوه او همچون سر جان ملکم از نخستین اروپایی‌هایی بود که تاریخ ایران باستان را با رویکرد به منابع زبان فارسی بررسی کرد. در ۱۷۹۲ بازنشسته شد و از آن پس  تا حدود ۱۷۹۵ در کلبه‌ای بیرون از پاریس و در انزوای کامل به کار تحقیق و پژوهش سرگرم بود. در ۱۷۹۵ به سمت استادی زبان عربی در مدرسه تازه‌ تاسیس زبان‌های شرقی در پاریس منصوب شد. در این ایام به مطالعه و بررسی مذهب دروز ( شاخه‌ای از فرقه اسماعیلیه) روی آورد، گرچه نتوانست آن را به سرانجام برساند. از ۱۸۰۶ به بعد علاوه بر کرسی زبان عربی ، کرسی زبان فارسی کولژ دوفرانس (دانشگاه دولتی فرانسه) را هم در اختیار گرفت و از این زمان بود که پژوهش‌های مختلف و گسترده او با موفقیت همراه می‌شد و به جز یک وقفه کوتاه در جریان بازگشت صد روزه ناپلئون همواره مشغول تحقیق ومطالعه بود. در ۱۸۱۵ به ریاست دانشگاه پاریس رسید و پس از بازگشت بوربون‌ها به فرانسه در کمیسیون آموزش عمومی فعال بود. همراه به ابل رموزا[۴] انجمن آسیایی را در پاریس تاسیس کرد و مسئول بررسی نسخ خطی در چاپ ملی بود. در ۱۸۲۱ به عضویت در انجمن مجموعه‌های تلفیقی کمیاب آمریکا در آمد. دو ساسی نخستین کسی بود که برای خواندن و رمزیابی سنگ روزتا تلاش کرد و توانست برخی اسامی موجود در کتیبه را شناسایی کند. دوساسی در عمر خود بسیاری از کتاب های فارسی و عربی را به اروپایی‌ها شناساند و شاگردان زیادی تربیت کرد که پس از او کار تصحیح آثار فارسی و عربی را پی گرفتند. از مهمترین آن ها، ژول مول[۵]بود که به ویرایش شاهنامه پرداخت. خود دوساسی نیز دستی در شاهنامه شناسی داشت و رساله ای به نام «گلچینی از دیرینه ها» درباره شاهنامه دارد که احمد سمیعی به فارسی برگردانده است. شمار زیادِ دیگری از خاور‌شناسان از زمره شاگردان او محسوب می‌شوند از جمله ژان فرانسیس شامپولین[۶]، که اگر چه در ابتدا از سوی او بسیار تشویق می‌شد اما بعدها روابط استاد و شاگرد به تیرگی گرایید. به هنگام  رمزگشایی متنی از هیروگلیف مصری بین شامپولین و توماس یانگ[۷] مصرشناس انگلیسی که در ابتدا همکار بودند ، اختلاف نظر افتاد و دو ساسی جانب محقق انگلیسی را گرفت. به نظر می‌رسد طرفداری شامپولین از ناپلئون برای دو ساسی خوشایند نبوده است. اگر چه در نهایت کار با موفقت انجام شد و دو ساسی از هر دو شاگردش حمایت کرد. اتین مارک کاترمیر[۸] از دیگر شاگردان شناخته شده اوست، سفرنامه او از مصر و چند کشور دیگر مملو از اطلاعات تاریخی و جغرافیایی است. ترجمه کلیله و دمنه، ویرایش نسخه جلسات الحریری ، تصحیح و شرح نسخه عربی کلیله و دمنه، روایات عبدالطیف بغدادی و ستارگان آواره که ترجمه بخشی از تاریخ امپراطوری عثمانی است، از دیگر آثار اوست. دو ساسی تحقیقاتی هم درباره هزار و یک شب به عمل آورده است و برخلاف دیدگاه اغلب محققان از جمله مسعودی منکر اصالت هندی و ایرانی بودن این کتاب است و آن را از اساس کتابی با قصه‌های عربی و به زبان عربی می‌داند. سیلوستر دو ساسی سرانجام در ۲۱ فوریه ۱۸۳۸ و در ۷۹ سالگی درگذشت و در گورستان پرلاشز پاریس دفن شد. برخی از محققان و خاورشناسان معاصر از جمله ادوارد سعید انتقادات جدی به نظرات شرق‌شناسی دو ساسی وارد دانستند. کتاب‌شناسی منتخب: Antoine Isaac Silvestre de Sacy (1831). Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’Ecole spéciale des langues orientales vivantes: avec figures, Volume 2 (2 ed.). Imprimerie royale. Retrieved 2011-07-06. Antoine Isaac Silvestre de Sacy (1831). Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’École spéciale des langues orientales vivantes: avec figures, Volume 1 (2 ed.). Imprimerie royale. p. 8. Retrieved 2011-07-06. Antoine Isaac Silvestre de Sacy (1831). Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’Ecole spéciale des langues orientales vivantes: avec figures, Volume 2 (2 ed.). Imprimerie royale. Retrieved 2011-07-06. Antoine Isaac Silvestre de Sacy (1831). Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’Ecole spéciale des langues orientales vivantes: avec figures, Volume 2 (2 ed.). Imprimerie royale. Retrieved 2011-07-06. Antoine Isaac Silvestre de Sacy (1831). Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’École spéciale des langues orientales vivantes: avec figures, Volume 1 (2 ed.). Imprimerie royale. p. 8. Retrieved 2011-07-06. Antoine Isaac Silvestre de Sacy (1831). Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’École spéciale des langues orientales vivantes: avec figures, Volume 1 (2 ed.). Imprimerie royale. p. 8. Retrieved 2011-07-06. Mémoires sur diverses antiquités de la Perse: et sur les médailles des rois de la dynastie des Sassanides; suivis de l’histoire de cette dynastie (1793) Principes de grammaire générale : mis à la portée des enfans, et propres à servir d’introduction à l’étude de toutes les langues (1799) Mémoire sur divers événements de l’histoire des Arabes avant Mahomet (1803) Chrestomathie arabe, ou, Extraits de divers écrivains arabes, tant en prose qu’en vers, avec une traduction française et des notes, à l’usage des élèves de l’École royale et spéciale des langues orientales vivantes (1806) Specimen historiae arabum by Bar Hebraeus (1806) Mémoire sur la dynastie des Assassins et sur l’origine de leur nom (1809) Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’École spéciale des langues orientales vivantes (1810) Les séances de Hariri, publiées en arabe avec un commentaire choisi by Ḥarīrī (۱۸۲۲) Anthologie grammaticale arabe: ou, Morceaux choisis de divers grammairiens et scholiastes arabes, avec une traduction française et des notes ; pouvant faire suite a la Chrestomathie arabe (1829) Grammaire arabe à l’usage des élèves de l’Ecole spéciale des langues orientales vivantes (1831) Exposé de la religion des druzes, tiré des livres religieux de cette secte, et précédé d’une introduction et de la Vie du khalife Hakem-biamr-Allah (1838) Les mille et une nuits; contes arabes (1839) Bibliothèque de M. le baron Silvestre de Sacy (1846) Mélanges de littérature orientale (1861) ________________________________________________________ [۱] – Antoine Isaac, Baron Silvestre de Sacy [۲] – Carsten Niebuhr [۳] – Anquetil-Duperron [۴] – Abel Rémusat [۵] – Julius von Mohl [۶] – Jean-François Champollion [۷] – Thomas Young [۸] – Étienne Marc Quatremère سیدموسوی

تعریف مسأله و بیان سؤال‌های اصلی تحقیق گفتگوی ادیان به عنوان یک ضرورت در دنیای معاصر، به منظور ایجاد تفاهم و همزیستی مسالمت‌آمیز میان پیروان ادیان مختلف، اهمیت ویژه‌ای یافته است. گفتگوی ادیان به ایجاد درک و آگاهی بیشتر از باورها، سنت‌ها و ارزش‌های دینی مختلف کمک می‌کند. این فهم متقابل می‌تواند به کاهش تعصبات و پیش‌داوری‌ها منجر شود. در دنیای چندفرهنگی و چندمذهبی امروز، گفتگوی ادیان می‌تواند به ترویج همزیستی مسالمت‌آمیز و همکاری میان پیروان ادیان مختلف کمک کند. با ایجاد فضای گفتگو، می‌توان به حل و فصل منازعات و تنش‌های مذهبی کمک کرد و از بروز خشونت‌های دینی جلوگیری نمود. گفتگوی ادیان می‌تواند به توسعه معنویت فردی و جمعی کمک کند. افراد می‌توانند از تجربیات و آموزه‌های یکدیگر بهره‌برداری کنند. سیاری از ادیان به ارزش‌های انسانی مشترکی مانند محبت، عدالت، همدلی و احترام تأکید دارند. گفتگوی ادیان می‌تواند این ارزش‌ها را ترویج دهد. مسائل جهانی مانند فقر، جنگ، تغییرات اقلیمی و بحران‌های انسانی نیازمند همکاری بین‌المللی است. گفتگوی ادیان می‌تواند به ایجاد راهکارهای مشترک برای این چالش‌ها کمک کند. مطالعه گفتگوی ادیان می‌تواند به تقویت هویت فرهنگی و دینی افراد کمک کند و در عین حال به احترام به دیگر فرهنگ‌ها و ادیان منجر شود. گفتگوی ادیان می‌تواند به عنوان یک ابزار آموزشی در مدارس و دانشگاه‌ها مورد استفاده قرار گیرد تا نسل‌های آینده با اهمیت تنوع دینی آشنا شوند. همچنین تحقیقات در زمینه گفتگوی ادیان می‌تواند به تولید دانش جدید در حوزه‌های فلسفه، جامعه‌شناسی و روان‌شناسی منجر شود. گفتگوی ادیان می‌تواند به ایجاد شبکه‌های جهانی از افراد و گروه‌ها کمک کند که به ترویج صلح و همزیستی مسالمت‌آمیز متعهد هستند. این مطالب نشان می‌دهد که مطالعه گفتگوی ادیان نه تنها به درک بهتر از تنوع دینی کمک می‌کند، بلکه به ایجاد یک دنیای عادلانه‌تر و صلح‌آمیزتر نیز منجر می‌شود. در این راستا، مولانا جلال‌الدین رومی و مارتین بوبر دو چهره برجسته هستند که هر کدام از منظر خاص خود به این موضوع پرداخته‌اند. مولانا با زبان شعر و عرفان خود و بوبر با فلسفه دیالوگ و وجودی خود، به ما کمک می‌کنند تا معنای عمیق‌تری از ارتباطات انسانی و معنویت حاصل از گفتگوی ادیان بیابیم. مولانا جلال‌الدین رومی، شاعر و عارف بزرگ ایرانی، در آثار خود به اهمیت عشق و ارتباطات انسانی تأکید می‌کند. او بر این باور است که عشق الهی می‌تواند مرزهای دینی را درنوردیده و انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک کند. در مثنوی معنوی، مولانا به داستان‌های مختلفی اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی وحدت وجود و ارتباط عمیق بین انسان‌ها و خداوند است. - عشق به عنوان پل ارتباطی: مولانا عشق را به عنوان نیرویی می‌داند که انسان‌ها را به هم نزدیک می‌کند. او معتقد است که در پس هر دین، جوهر مشترکی وجود دارد که همگی را به یکدیگر پیوند می‌دهد. - دیالوگ با خدا: در آثار مولانا، دیالوگ با خداوند به عنوان یک تجربه معنوی مطرح می‌شود که می‌تواند از طریق گفتگوهای انسانی نیز تحقق یابد. مارتین بوبر، فیلسوف یهودی، در کتاب "من و تو" به بررسی رابطه میان انسان‌ها و خداوند می‌پردازد. او دو نوع رابطه را معرفی می‌کند: "من-تو" و "من-آن". رابطه "من-تو" به ارتباط عمیق و انسانی اشاره دارد که در آن فرد دیگری به عنوان یک موجود زنده و ارزشمند دیده می‌شود. - گفتگوی واقعی: بوبر بر این باور است که گفتگوی واقعی تنها زمانی ممکن است که افراد یکدیگر را به عنوان موجودات مستقل و دارای ارزش بشناسند. این نوع ارتباط می‌تواند به ایجاد معنویت مشترک میان ادیان مختلف منجر شود. - معنویت از طریق دیالوگ: بوبر معتقد است که از طریق گفتگو و تبادل نظر، افراد می‌توانند به درک عمیق‌تری از یکدیگر و همچنین از خداوند برسند. ین دو دیدگاه نه تنها می‌توانند به ما کمک کنند تا تفاوت‌ها را بپذیریم، بلکه ما را به سوی یکدیگر سوق می‌دهند و زمینه‌ساز همزیستی مسالمت‌آمیز میان ادیان مختلف می‌شوند. در نهایت، معنویت حاصل از این گفتگوها می‌تواند به عنوان یک نیروی محرکه برای ایجاد صلح و همبستگی در دنیای امروز عمل کند. بررسی نظرات مولانا و مارتین بوبر، می‌تواند نشان دهنده راهی برای تفاهم و مسیری برای دستیابی به معنویت عمیق‌تر باشد. مولانا با تأکید بر عشق و وحدت وجود، و بوبر با تأکید بر دیالوگ واقعی، هر دو نشان می‌دهند که چگونه می‌توان از طریق ارتباطات انسانی، به درک مشترکی از حقیقت دست یافت. سوال اصلی دیدگاه‌های مولانا و مارتین بوبر در مورد معنویت و گفتگوی ادیان چیست؟ سوالات فرعی 1- چگونه مولانا مفهوم عشق و وحدت وجود را در آثار خود بیان می‌کند؟ 2- مارتین بوبر چه نظری درباره دیالوگ و ارتباط انسانی دارد؟ 3- نقاط مشترک میان دیدگاه‌های مولانا و بوبر در زمینه گفتگوهای ادیان چیست؟ 4- چگونه می‌توان از طریق گفتگوهای ادیان به معنویت عمیق‌تری دست یافت؟

إن هذه الفصول المنضویه تحت عنوان « من قضایا الفکر الدینی» إن هی الا محاولات للنظر فی بعض مجالات الفکر الاسلامی مند بدایاته الی العصر الحدیث و ذلک بالوقوف عند علامات ممیزه له و دون اللجوء الی السرد التاریخی و تقصی الاحداث الحافه بنشأۀ الافکار او تفصیل القول فیها.