آثار مرتبط با شخصیت ها | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : هدف از این مطالعه بررسی نقش سنت آگوستین به عنوان یک مورخ کلیسای شمال آفریقا است. به منظور آرشیو هدف این پژوهش، یکی از مهم‌ترین آثاری که آگوستین شهر خدا را نوشته، قرار است به عنوان مرور ادبیات مورد استفاده قرار گیرد. شهر خدا در اصل برای دفاع از کلیسا در برابر اتهامات مربوط به تخریب شهر رم در سال 410 پس از میلاد نوشته شده است. شهر خدا به عنوان یادگاری برای تأمل الهیات در مورد تاریخ خلقت خدا ایستاده است. اگرچه آگوستین در درجه اول یک مورخ نیست، اما سهم قابل توجهی در مطالعه تاریخ مسیحیت داشته است. او کتاب مقدس را مطرح می کند تا منبع معنای تاریخ شود و تنها تاریخ واقعی را تاریخ مقدس تعریف می کند. این مطالعه نقد آگوستین از کاتولیک کلیسا، معنای تاریخ، خاستگاه شهر خدا، دیدگاه‌های آگوستین در مورد تاریخ فلسفه و الهیات و ماهیت نبوی تاریخ کتاب مقدس را مورد توجه قرار می‌دهد. بخش اول این مطالعه مبارزات اولیه زندگی آگوستین را در جستجوی دانش و حقیقت دنبال می کند. او مطالعات بلاغت را آموخت. او کتب مقدس را بررسی کرد و آنها را نالایق یافت. سپس او از پیروان مانویان بود، اما هنگامی که با رهبر سوفسطایی آنها فاوستوس ملاقات کرد، سرخورده شد. سرانجام، اسقف آمبروز میلان در تفسیر و توضیح تمثیلی خود از کتاب مقدس و تأثیر نوافلاطونی مسیحی به آگوستین کمک کرد تا رویکردی به کتاب مقدس بیابد و بر مشکلات خود با مذهب دوران کودکی خود غلبه کند. آمبروز او را به آستانه تبدیل کرد. تأثیر آگوستین بر اصلاحات در نظر گرفته شده است. او پدر کلیسا است که در بیش از هزار سالی که او را از تولد کلیساهای پروتستان جدا کرد تأثیر بی‌نظیری گذاشته است، اما آن دوره طولانی فضای خالی نیست زیرا آثار تاریخی او در تمام این دوره تأثیرگذار بوده است. در جنبشی برای تجدید و اصلاح کلیسا، اصلاح‌طلبان مختلف قرن شانزدهم مانند مارتین لوتر و جان کالوین به مطالعه آگوستین پرداختند تا سوء استفاده‌ها را در کلیسای کاتولیک به چالش بکشند. تأثیر و میراثی که آگوستین بر افراد دیگر گذاشت به عنوان نتیجه نهایی مطالعه مورد بحث قرار می گیرد. عقایدی که او با مهارت فراوان بیان می‌کرد، تقریباً تا بعد از عصر روشنگری در قرن هجدهم مورد پذیرش تقریباً همه متفکران برجسته اروپا قرار گرفت. آگوستین بیشتر از اسقف کاتولیک هیپ ساخته بود

تحول دینی دگرگونی عمیقی در هویت، ارزش‌ها و معیارهای عقلانی فرد ایجاد می‌کند و با دو ویژگی اصلی همراه است: عدم امکان پیش‌بینی کامل پیامدها پیش از وقوع، و تغییر بنیادین در ساختار شخصیت و معرفت پس از آن. این امر تصمیم برای ورود به چنین تجربه‌ای را به یک پارادوکس تبدیل می‌کند که در آن عقلانیت سنتی کارایی ندارد و اراده و شجاعت معرفتی اهمیت می‌یابند. در این فرایند پرسش از اعتبار خویشتنِ پیشین و جدید مطرح می‌شود اما هیچ‌یک به طور مطلق برتر نیستند. گفت‌وگوی عقلانی درونی، که ریشه در معیارهای اجتماعی و بین‌الاذهانی دارد راهی برای مقابله با این شکاف است. به عنوان مثال، روایت آگوستین در اعترافات نشان می‌دهد که اختلاف با خویشتن پیشین نه‌تنها گسست نیست، بلکه فرصتی برای تعمیق عقلانیت و بازسازی خودفهمی است. بنابراین، عقلانیت در حوزه‌ی دین به معنای ایستادگی در برابر تغییر نیست، بلکه توانایی رشد درون آن است.