مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: در مطالعه تطبیقی ​​تئودیسه کارما و تئودیسه کفاره، که توسط برخی از الهی‌دانان هندو و مسیحی توسعه یافته است، این مقاله استدلال می‌کند که آن‌ها بینش‌های غایت‌شناختی را ارائه می‌کنند که در آن افراد در رنج و رنج دنیوی خود پاک، تطهیر و کمال می‌شوند. یک تئودیسه کارما با این تصور عمل می کند که نوعی تناسب بین رنج شر گذشته و حال وجود دارد، حتی اگر چنین همبستگی هایی فقط توسط یک حکیم روشن ردیابی شود یا برای خدای دانای کل شناخته شود. عرفای مسیحی نیز آنقدر به دنبال توضیح رنج نیستند که رنج را با عذاب مسیح بر روی صلیب یکی می دانند، و چنین رنجی را به عنوان بخشی از سفری واحد تصور می کنند که در آن عشق آنها به مسیح خالص می شود. به این ترتیب، هر دو سبک تئودیسه از منابع عقلانی برای هدف تبیین استفاده می کنند، در حالی که به طرفداران خود یادآوری می کنند که درک متزلزلی که آنها به دنبال آن هستند باید به عنوان جزء جدایی ناپذیر مشارکت فعال آنها در احساس رمز و راز الهیاتی تلقی شود که در بر می گیرد، و در عین حال فراتر، وجود محدود آنها.

یکی از موضوعات محوری در متون مقدس، حکمت است. یکی از کتب قانون ثانی در کتاب‌مقدس، کتاب حکمت (یا حکمت سلیمان) است. توصیف حکمت در این کتاب بسیار شبیه توصیف کتاب دائو‌ده‌جینگ از «دِه» است. هدف این مقاله بررسی حکمت در کتاب حکمت و ده در دائو‌ده‌جینگ و مقایسۀ آن‌ها است. این پژوهش به روش اسنادی و توصیفی-تحلیلی انجام می‌شود. حکمت و ده تجلی خداوند و دائو هستند. هر دو در امر خلقت موجودات و نجات آن‌ها نقش اساسی دارند. انسان موظف به طلب و کسب حکمت و ده است. انسانی که حکمت و ده در او استقرار یابد، انسان کامل و حکیم است. به نظر می‌رسد حکمت و ده در این دو کتاب بر واقعیت مشترکی دلالت دارند. البته تفاوت‌هایی نیز وجود دارد. تفاوت‌ها می‌تواند ناشی از تفاوت دو سنت دینی و تفاوت رویکرد این دو متن مقدس باشد.