جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: مذهب اعتقادی و فقهی که به طور رسمی در زمان مرابطین رایج بود ، مذهب امام مالک ، اهل تسلیم و تفویض - که دارای قطب هایی بودند که از وی دفاع می کردند - به ویژه فقها - و نمایندگانی که اصول و مطالب آن را گسترش دادند. اما با وجود این، این دوره به بازنمایی اندک از اندیشه های اشعری شهرت داشت، زیرا کلام اشعری محدود بود و نمایندگان کمی داشت، از سوی دیگر کلام اهل سنت ظهور کرد و فقه استدلالی رونق گرفت و یکی از شاخص های این جریان ابن رشد پدربزرگ (متوفی 520 ق) بود ، همانطور که در این مدت شاهد بودیم ، فقها بر تمام جنبه های زندگی کنترل کامل داشتند و تصمیمات با اهمیتی را در سطح مذهبی صادر کردند - حادثه سوزاندن کتاب احیا علوم دینی امام غزالی - که نتایج آن در سطح سیاسی منعکس شد. جایی که ابن تومرت از این حادثه سوء استفاده کرد و با محدود کردن ایده های این فقها به فروع فقه مالکی آن را برای مبارزه با سلطه مرابطین پیش برد.

در دیدگاه غزالی رسالت رسول به معنای تبلیغ کلام خداست. در خصوص نقش نبی در معرفت شناسی دینی این پرسش ها مطرح می شود: آیا ایمان به کلام خدا به خاطر باور به صدق نبی است یا عقلانی است؟ نسبت صدق نبی و ایمان به کلام خدا چیست؟ آیا ایمان به خدا به صدق نبی وابسته است؟ مسأله ی اصلی پژوهش این است که در دیدگاه غزالی نبی در معرفت به خدا چه نقش و سهمی دارد و این که رأی وی با در نظر گرفتن نظام ی اندیشه او چه چالش هایی را به همراه دارد. در دیدگاه غزالی عقل قضاوت می کند به این که هر کسی که ادعای نبوت کرد و معجزه از او صادر شود صدقش واجب است . اعجاز معجزه با عقل فهمیده می شود و پس از آن عقل کنار می رود و نقش ابزاری دارد و تابع نظر نبی می شود. آراء و دیدگاه های غزالی در این باب با اشکالات و چالش هایی مواجه می شود. هر چند غزالی تلاش بسیار می کند که استدلال عقلانی بر صدق نبی ارائه دهد اما در معرفت شناسی دینی وی، نبی بالاترین جایگاه را دارد.