جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

با گسترش زندگی مدرن و افزایش فشارهای روانی، استرس و اضطراب به یکی از چالش‌های اساسی سلامت روان تبدیل شده‌اند و نیاز به راهکارهای معنوی مؤثر برای مقابله با این مشکلات احساس می‌شود. مسئلۀ اصلی این پژوهش، بررسی نقش دعای ابوحمزه ثمالی به‌عنوان یک متن معنوی غنی در ایجاد آرامش درونی و روانی انسان‌هاست. هدف تحقیق، تحلیل تأثیر مفاهیم معنوی این دعا بر کاهش اضطراب و ارتقای سلامت روانی افراد است. روش پژوهش کیفی و مبتنی‌بر تحلیل محتوای متنی است که شاخصه‌های روان‌شناختی و معنوی دعای ابوحمزه را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تأکید این دعا بر توحید، طلب رحمت و بخشایش الهی، و نزدیکی به خداوند، می‌تواند به کاهش استرس و افزایش آرامش درونی کمک کند. همچنین، این دعا به‌عنوان ابزاری معنوی، افراد را در مواجهه با مشکلات روزمره توانمند ساخته و نقشی مؤثر در بهبود وضعیت روانی و معنوی آنان ایفا می‌کند. نتایج پژوهش تأکید می‌کند که دعا و نیایش، فراتر از یک عمل عبادی، به‌عنوان راهبردی جامع و مؤثر برای دستیابی به آرامش پایدار در زندگی معاصر قابل بهره‌برداری است و دعای ابوحمزه ثمالی به‌دلیل غنای معنوی خاص، جایگاه برجسته‌ای در این زمینه دارد. این مطالعه اهمیت استفاده از متون دینی و معنوی را در ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی معاصر نشان می‌دهد.

موضوع این پژوهش، جایگاه و آثار نماز در کلام امام سجّاد علیه السلام است؛ که به بحث پیرامون اهمیّت نماز، حق آن، آثار و موانع درک حقیقت نماز و اوصاف نمازگزاران می‌پردازد. هدف از این پژوهش، بیان سیره و جمع‌آوری منسجم سخنان و رهنمودهای امام علیه السلام ­­در زمینه ­نماز از طریق مطالعه منابعی هم چون قرآن کریم، صحیفه سجّادیه و شروح آن و... می‌باشد. با مطالعه دعاها و سخنان امام علیه السلام درمی‌یابیم که ایشان از بهترین راه ممکن به تبیین مهم‌ترین فروع دین و راه ارتباطی با خداوند متعال یعنی نماز، در آن روزگار فاسد پرداختند؛ با محتوای غنی دعاهای مرتبط با نماز، به آموزش غیر مستقیم آن اقدام کردند و نگذاشتند دسیسه دشمنان در انحراف دین به ثمر نشیند. با این اقدامات، باعث رشد فکری جامعه شدند که مقدمه‌ای برای دوران امامت امام باقرعلیه السلام ­و امام صادق علیه السلام بود. با توجه به سخنان حضرت رحمت الهی، اطمینان قلب، زمانمند بودن و رعایت نظم و قوت بصیرت از آثار نماز است.

تحقیق حاضر با عنوان «تفسیر قرآن کریم در کلام امام سجاد علیه السلام » سعی در بررسی روش‌های تفسیری ایشان دارد که منظور از آن‌، روش‌های کشف مراد خدا از آیات است. این روش‌ها عبارتند از: روش نقلی (قرآن به قرآن، روایی) و روش اجتهادی (عقلی، ادبی) و روش جری و تطبیق. روش تفسیری امام سجاد علیه السلام از جامعیت علمی و تنوع روشی برخوردار است. به دلیل تأثیرگذاری روش‌های تفسیری امام علیه السلام در فهم درست قرآن و حل مشکلات فرهنگی و علمی ضروری است که این روش‌ها مورد تحلیل و بررسی علمی قرار گیرند. مطالب این مقاله با روش‌های تحلیلی و توصیفی منابع تدوین یافته‌اند.

کتاب الارشاد شیخ مفید (د. 413ق) اولین کتاب روایی ـ تاریخی دربارۀ زندگانی ائمۀ اثنی‌عشر(ع) است که در نوع خود، نقطۀ عطفی در تاریخ‌نگاری شیعه محسوب می‌شود و شیخ آن را در اثبات امامت ائمۀ شیعه به نگارش درآورده است. در حقیقت او کوشیده است بر مبنای روایات منقول از معصومین، و با رویکردی کلامی، به روایت تاریخ زندگانی ائمه(ع) بپردازد. بخش قابل‌توجهی از روایات نقل‌شده در الارشاد از منظر متأخران علم حدیث ضعیف هستند و شیخ مفید، اگرچه در نقل‌های خود از وقایع تاریخی، مانند دیگر آثار تاریخی، گاهی از ذکر سند روایات خودداری کرده است، اما در اغلب موارد و متفاوت از رویکرد دیگر مورخان، جهت تقویت اعتبار روایت تاریخی، سند روایت را هم ذکر می‌کند. این مقاله در صدد است روایات مربوط به تاریخ زندگانی امام سجاد(ع) تا امام عصر(ع) را به‌لحاظ سندی مورد بررسی و ارزیابی قرار دهد تا میزان اعتبار و صحت روایات این اثر معلوم شود. نتیجۀ بررسی حاکی از آن است که در باب دوران نُه امام آخر، تقریباً هیچ حدیث مجعولی به چشم نمی‌خورد ولی برخی احادیث از منظر متأخران ضعیف به شمار می‌رود که هرچه به آخر کتاب نزدیک می‌شویم از میزان احادیث ضعیف کاسته می‌شود.