مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: برنارد ویلیامز قبل از مرگش در سال 2003 قصد داشت مجموعه‌ای از مقالات تاریخی را منتشر کند که عمدتاً بر دنیای باستان متمرکز بود. این جلد پس از مرگ، انتخاب بسیار گسترده‌تری را گرد هم می‌آورد که در حدود چهل سال نوشته شده است. میراث او در این اثر استادانه باقی می ماند، اولین مجموعه ای که از مقالات ویلیامز در مورد تاریخ فلسفه منتشر شده است. موضوعات مربوط به قرن ششم قبل از میلاد است. تا بیستم پس از میلاد، از هومر تا ویتگنشتاین از طریق سقراط، افلاطون، ارسطو، دکارت، هیوم، سیدگویک، کالینگوود و نیچه. اغلب به سختی می توان گفت که کدام بخش تاریخ و کدام فلسفه است. هر دو درگیر هستند، زیرا این تاریخ فلسفه است که به صورت فلسفی نوشته شده است. شرح تاریخی با بررسی دقیق فلسفی همراه است. بینش در گذشته با پذیرش کورکورانه مفروضات حال مقابله می کند. مایلز برنیات در مقدمه تأثیرگذار و روشنگر خود درباره این مقالات می نویسد: «آنها عمق تعهدی را به تاریخ فلسفه نشان می دهند که امروزه به ندرت در متفکری تا این حد برجسته در صحنه فلسفی معاصر یافت می شود». نتیجه، علاقه و اهمیت فلسفه امروز در گذشته نزدیک و دور آن را تحسین می کند. حس گذشته یکی از سه مجموعه مقالات برنارد ویلیامز است که پس از مرگ او توسط انتشارات دانشگاه پرینستون منتشر شده است. In the Beginning Was the Deed: Realism and Moralism in Political Argument، انتخاب، ویرایش و با مقدمه جفری هاثورن و فلسفه به عنوان یک رشته انسانی، انتخاب، ویرایش و با مقدمه A. W. Moore سه گانه را تشکیل می دهند.

ترجمه ماشینی : یک فلسفه زنده امروز چگونه خواهد بود، چه رابطه ای با میراث خود خواهد داشت؟ این فقط می تواند یک رابطه پیچیده باشد، زیرا میراث قطعاً باید حفظ شود، اما باید انتقال داده شود. این همان چیزی است که به شیوه ای مثال زدنی در فلسفه سارتر اتفاق می افتد، جایی که دلیل انتقادی مربوط به درج آن در تاریخ ایجاد می شود. این اثر پس از ارائه در فصول اول، تأملی آزاد در مورد مطالباتی که امروزه بر اندیشه تحمیل می‌شود، به‌ویژه بر - از سرگیری - هگل توسط سارتر تمرکز می‌کند: می‌کوشد هر آنچه را که دومی به آن مدیون است، آشکار کند. اول، بلکه آنچه را که او رد می کند، و سفرهای (سالم) که انجام می دهد.

ترجمه ماشینی : مسلماً فلسفه تاریخی دارد، با لحظات غیرقابل انکار. کنار گذاشتن افلاطون، ارسطو، دکارت یا کانت برابر است با سر بریدن از فلسفه. آیا می توان همین را در مورد فردریش هگل گفت؟ بسیاری بر وزن برخی از تزهای دیالکتیک هگکل تأکید کرده اند، مانند انتقاد او از آنچه او «لطافت مشترک نسبت به چیزها» می نامد، که شامل این تفکر است که تفاوت بدون مخالفت در برابر چیزی که با آن متفاوت است امکان پذیر است، یعنی برابری بین. کسانی که متفاوت هستند می توانند نقطه شروع باشند و نه یک فتح و به طور خلاصه می توان از عوارض تضاد اجتناب کرد. با این حال، متفکران برجسته تأیید کرده اند که هگلیسم صرفاً پرانتزی از خودسری و تاریک گرایی در تاریخ گفتمان فلسفی است. در هر صورت، حتی اسیدی‌ترین مخالفان هم حداقل یک فایده پیشگیری را در خواندن هگل می‌بینند: برای آنها هگلیسم مانند سرخکی است که لزوماً باید به آن مبتلا شود. بنابراین، در پس انتقادات تلخ برتراند راسل یا میشل فوکو، شاید این اعتقاد وجود داشته باشد که خود جنبش فلسفه به آن پیوندی می‌انجامد که هگل است، بنابراین تسویه حساب با او، تسویه حساب فلسفه با او خواهد بود. خودش.. مانوئل کروز (مدیر مجموعه)

فارابی، فیلسوف شهیر ایرانی، یکی از شخصیتهای محوری حکمت مشاء در قلمرو اسلامی است که گسترۀ افکار وی پس از حیاتش، از مرزهای اسلامی در سه قارۀ آسیا، اروپا و آفریقا گذر کرده و اندیشمندان و حوزه‌های علمی ادیان یهودی و مسیحی و سرزمینهای غیراسلامی را نیز تحت تأثیر قرار داد. از این میان، اندیشه‌های فارابی و دو شخصیت محوری دیگر این جریان، یعنی ابن‌سینا و ابن‌رشد، تأثیری انکارناپذیر بر نهادهای علمی عالی قرون سیزدهم تا پانزدهم میلادی اروپا گذاشته‌اند تا آنجا که نمیتوان بدون توجه به این نقش در هویتبخشی به دانشگاههای اولیۀ اروپایی، بویژه دانشگاه پاریس و فرایند تأسیس دانشکدۀ فلسفه در جریان نزاع دو دانشکدۀ الهیات و صناعت، خوانشی مبتنی بر واقعیت از دلایل شکلگیری و توسعۀ دانشگاههای اولیۀ اروپایی بدست داد. این نوشتار بکمک اسناد و گزارشهای معتبر تاریخی، این فرایند اثرگذاری را توضیح خواهد داد. همچنین این خوانش، یکی از مسیرهای انتقال فرهنگ و اندیشۀ فلسفی مسلمانها به کشورهای اروپایی و نحوۀ شکلگیری نهاد دانشگاه در آن دوران را بصورت انضمامی بتصویر میکشد.