آثار مرتبط با شخصیت ها | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این مقاله استدلال می کند که کنایه بخش ضروری و مرکزی روحیه است که گفتار اصولی را زنده می کند. این مفهوم که کنایه منفی است، به ویژه همانطور که کی یرکگور بیان می کند، از درون با ارائه مجدد کنایه پرداز منفی در گفتگو بررسی می شود. هدف این ارائه کشف و تبیین بحران طنز منفی است. سپس بحران به عنوان آغازگر تأمل در مورد مشکلات اعتدال و عدالت توسعه می یابد. مشکل اعتدال از طریق تجربه منفی طنزپردازان از خشم مطرح می شود. خشم مشکل ارتباط گفتار با طبیعت را مطرح می کند. اعتدال به عنوان تسلط بر خود در رابطه ما با طبیعت از طریق مفهوم تسلط بر خشم ایجاد می شود. از طریق بررسی Charmides افلاطون، این بحث مطرح می شود که توسعه عدالت به اعتدال بستگی دارد، زیرا، از قضا، عدالت از نوعی بی اعتدالی سرچشمه می گیرد. اعتدال با پرورش میل آن به ارزش، عدالت را تربیت می کند. عدالت را قادر می سازد از طریق کار زنده کردن و ارزش گذاری مجدد ارث به بلوغ برسد. عدالت معتدل توسعه مثبت منبع در جهت تحقق ارزش است. این در رابطه کنایه آمیز سقراط با طبیعت تجسم یافته است. مشکل عدالت از طریق طرد هیبت توسط آیرونیست منفی مطرح می شود. هیبت مشکل ارتباط گفتار با پولیس را مطرح می کند. عدالت به مثابه تقاضای رضایت در میان نام ها از طریق مفهوم به کمال رسیدن آرزو توسعه می یابد. از طریق بررسی بیشتر غرمیدس افلاطون، این بحث مطرح می شود که توسعه اعتدال به عدالت بستگی دارد، زیرا از قضا، اعتدال از نوعی بی عدالتی سرچشمه می گیرد. عدالت اعتدال را با درک آنچه برای آن ضروری است تربیت می کند. کار عدالت توسعه اعتقاد گوینده ایده آل است، یعنی ظرفیت او برای حفظ حرکت توسعه. اعتدال عادلانه در رابطه کنایه آمیز سقراط با نام ها تجسم یافته است.

ترجمه ماشینی : کنایه معمولاً به این صورت تعریف می‌شود: «استفاده از کلماتی که خلاف آنچه واقعاً منظور شما را بیان می‌کنند، اغلب به عنوان یک شوخی و با لحن صدایی که این را نشان می‌دهد» (آکسفورد، 2000). با گسترش تمرکز این اصطلاح از صرفاً زبانی به شامل کردن کنش کنایه آمیز و در خدمت مفهوم سازی فلسفی، همین امر در مورد کنایه سقراطی (eironeia) نیز صدق می کند، که علاوه بر این، به طور سنتی به تمسخر و فریب مربوط می شود و بنابراین، به طور جدایی ناپذیری به یک رنگ منفی و نامطلوب مرتبط است. تصویری از سقراط هنگامی که او آن را تمرین می کند. هدف تحقیق من ارزیابی مجدد اهمیت استفاده فلسفی ایرونیا به عنوان یک پدیده در روش شناسی سقراط و حمایت از این ادعاست که سقراط از تمام ابزارهای خود - از جمله eironeia - در تلاش برای خدمت به یک طرح آموزشی بدیع، یعنی ساختن مخاطبینش استفاده کرده است. شخصیت معرفتی این پایان‌نامه به آیرونیای سقراطی، پالایش تعریفی و توصیف موجهی را به عنوان ابزاری معرفتی نسبت می‌دهد که می‌تواند و باید به‌طور مثمر ثمر در آموزش معاصر وارد شود. روش شناسی سقراط عمدتاً آموزشی است، اما نه به شیوه ای متعارف، زیرا سقراط اعتراف می کند که او معلم نبوده است - حداقل نه به معنای معمولی ("من هرگز معلم کسی نبوده ام"، عذرخواهی 33a). با این حال، او نوع خاصی از آموزگار بود، «معمار» شخصیت فکری مخاطبین. در این مکانیسم معرفتی، ایرونیا به عنوان یک «نیش» عمل می‌کند و در خدمت تقویت احساسات انگیزشی عامل است که از تحقیق دست نکشند - پس از اینکه وضعیت آپوریا ایجاد شده توسط النکوس به آنها برخورد کرد - بلکه مشتاقانه میل به ادامه جستجوی حقایق است. اولاً، پایان نامه من بر پالایش eironeia متمرکز است و دفاعی در برابر قضاوت نادرست این مفهوم به عنوان یک پدیده زبانی ارائه می دهد که صرفاً نشان دهنده پیچ و تاب بین کلمات، اعمال و معانی با معنای تمسخر، فریب یا تحقیر است. من نظریه نامحبوبی را توسعه خواهم داد که محققان مشهور زمانی پیشنهاد کردند که مفهوم eironeia را از تمسخر جدا کردند و آن را به تفسیر آن به عنوان ابزاری برای جستجوی سودمند فلسفی نزدیک‌تر کردند. و از آنجایی که در فلسفه، تفاسیر جدید تمایل دارند تا اختلافات را مطرح کنند، من مروری بر این بحث ارائه می‌دهم که آیا eironeia می‌تواند کاربردهای سازنده داشته باشد یا خیر. ثانیاً، من در توجیه شخصیت سودمند ایرونیا از طریق درک ارسطو از سقراط به عنوان یک آیرون، با تمرکز بر کارکرد ایرونیا به عنوان یک کنش گفتاری و تشریح جنبه انگیزشی آن هنگام به کارگیری آن در گفتگو با یک کارگزار یا دانشجو، ادامه می دهم. من ثابت می‌کنم که سقراط، همان‌طور که اغلب گفته می‌شود، یک فخرفروش مغرور نبود، بلکه یک خود بی‌ارزش‌کننده بود که عمداً اختیارات خود را به عنوان بخشی از روش خود کم‌رنگ می‌کرد. پس از پذیرفتن ماهیت مثبت آیرونیا، تز من به دفاع از دانش سقراط از خیر (aretē) در برابر این ادعا می پردازد که جهل او صادقانه بوده و در نتیجه، ایرونیا او به طور قابل توجهی عمیق نیست. برای اهداف این استدلال، من به اخلاق فضیلت ارسطو و درک خاص او از اخلاق متوسل می شوم، که روش سقراط را هنگام بررسی ماهیت فضیلت و از این رو ماهیت تدریس موضوعی او را بیشتر روشن می کند. در نهایت، این تز من را به جایگاه دفاع از سقراط به عنوان یک معلم می رساند، نه به معنای رایج، بلکه به عنوان یک نوع خاص از مربی که شخصیت معرفتی ما را می سازد. بخش آخر این تحقیق درک ما را از روشنفکری سقراطی و نقش مهمی که در رمزگشایی تکنیک او ایفا می کند، به ویژه هنگامی که پشت نقاب آهن استتار شده است، افزایش می دهد. در نهایت، من سقراط را به عنوان یک شخصیت ساز فکری معرفی می کنم که از eironeia اساساً به عنوان یک ابزار انگیزشی برای تقویت تمایل مخاطب برای کشف حقایق و عدم تسلیم شدن در جستجوی خود استفاده می کند. من تکنیک او را چالش سقراطی می نامم.

ترجمه ماشینی: سقراط، متفکر یونانی عمدتاً مرموز، به طور کلی در نظر گرفته می شود که پایه های فلسفه غرب را بنا نهاده است. فلسفه او که از طریق گفتگوهای اولیه افلاطون و نوشته های معاصرانش در دسترس ماست، تقریباً بر هر حوزه ای از فعالیت های فلسفی تأثیر ماندگاری قابل توجهی داشته است. این راهنمای جامع و در دسترس درباره زندگی و مرگ سقراط، شخصیت و دغدغه‌های فلسفی، سیزده بخش سفارشی ویژه را ارائه می‌کند که توسط تیمی از متخصصان برجسته در زمینه فلسفه باستان نوشته شده است و هر جنبه از تفکر سقراطی را پوشش می‌دهد. The Companion مروری جامع از ویژگی ها، مضامین و موضوعات مختلف در اندیشه سقراط، از جمله کنایه سقراطی، متافیزیک، معرفت شناسی، شادی، فضیلت، روانشناسی اخلاقی، فلسفه عشق، فلسفه سیاسی، و اعتقاد دینی ارائه می دهد. این کتاب با یک کتابشناسی کاملاً جامع از منابع اولیه و ثانویه به پایان می رسد. این یک ابزار مرجع ضروری برای هر کسی است که در زمینه فلسفه باستان کار می کند.

بحث رساله حاضر مربوط است به گفتگوی سقراط و کریتون هنگامی که سقراط در زندان بوده و کریتون تلاش می‏کند سقراط را متقاعد کند تا از زندان فرار نماید. نویسنده بعد از نقل گفتگو که توسط محمدعلی فروغی ترجمه شده به شرح و توضیح مفاهیم و موضوعات مورد بحث می‏پردازد و دیدگاه سقراط را درخصوص تربیت، خودشناسی، عقیده مردم، قانونگرایی، فداکاری، حقیقت‏جویی و فضیلت و عشق با نگرشی‏ها و آموزه‏های شخصیتهای اسلامی و عرفا و فلاسفه اسلامی مقایسه می‏نماید. عمده بحث پیرامون نگرش معنوی نسبت به مرگ و زندگی و ارتباط خواب و تجرد نفس و رؤیت صور مثالی در عالم خواب و دیگر مباحث نفس‏شناسی است که به صورت تطبیقی ارائه شده است.

در این پژوهش قدر متیقن و مشترک دو تقریر باقی مانده از گفتگوهای منسوب به سقراط یعنی (مجموعه آثار افلاطون) و کتاب (خاطرات سقراطی) نوشته گزنفون مبنا قرار گرفته است. محور اصلی این پژوهش بررسی شباهت های روش سقراط در تعلیم با روش انبیاء و معصومین (ع) است. طبق نتایج این پژوهش روش سقراط، شیوه گفتگو اما به شکل خاص آن است که خود ایشان آن را النکاس (1) می نامید و در تاریخ فلسفه هم به همین نام معروف شده است. النکاس شیوه ای است که در آن طرح پرسش های خاص و حکیمانه معرفت از ذهن و ضمیر مخاطب بیرون کشیده می شود. یا به تعبیر سقراط معرفت در ذهن مخاطب زایانده می شود. دیالتیک یا جدل احسن فقط بخشی از روش سقراط را تشکیل می دهد. چون در دیالتیک طرفین دیدگاه مخالف هم دارند. در حالی که در برخی گفتگوهای سقراط، مخاطب نظر مخالف *، فقط درصدد آموختن است اما با شیوه خاص النکاس سقراط عام تر از دیالتیک (جدل احسن) است. دیالتیک در نزد سقراط گاهی عنوان روش است. گاهی عنوان نوعی معرفت. در دیالتیک سقراط ماهیت حقیقی و ذاتیات اصلی امور و موضوعاتی مورد پژوهش واقع می شود که در راستای سعادت و کمال انسان مفید و اثربخش هستند. این موضوعات گاهی اخلاقی هستند از قبیل؛ عدالت، شجاعت، عفت، گاهی در قلمرو دین هستند مانند؛ دینداری، خداباوری، معادباوری و خلوص نفس و... سقراط از پرداختن به ماهیت اشیاء و سایر اموری که در راستای سعادت انسان تأثیر مستقیم و بارز ندارند شدیداً پرهیز می کرد. همچنین به موضوعاتی که قابل معزرفت یقینی نیستند، هرگز نمی پرداخت. بنابراین مخالف بسیاری از مسائل مطرح شده در فلسفه پیش از خود مانند؛ مادة المواد عالم، اصالت یا اعتباریت حرکت و... بود و همچنین بسیاری از مسائل مطرح شده در فلسفه بعد از سقراط هم با اهداف و اندیشه های سقراط هماهنگی و همخوانی ندارند. از جمله مباحث حرکت، قوه و فعل، مقولات و ... از جمله ارکان دیالتیک به بوته نقد و آزمون گذاشتن یک تعریف یا یک باور در فرآیند گفتگو در نزد صاحب نظران است. اگر ارائه دهنده تعریف یا نظریه توانست از عهده پاسخگویی به همه نقدها برآید، آنوقت می تواند مدعی موجه و مقبول باور و تعریف خودش باشد. طبق این رکن اساسی دیالتیک، بسیاری از نظرات فلسفی ارائه شده در غرب و شرق در حد فرضیه فلسفی هستند نه حقیقت فلسفی. بنابراین روش سقراط معادل جدل گرفتن و جدل را تعریف به استدلالی کردن که هدف آن صرفاً غلبه بر مخالف است و از مقدمات مقبول و مشهور استفاده می کند، اشتباه محض است. از طرف دیگر پرسشی مطرح کردن مطالب، یکی از اسلوب های رایج قرآن کریم است به گونه ای که غالب بر 600 جمله پرسشی در قرآن کریم یافت می شود. خاصیت اصلی و مشترک پرسش های قرآنی به تفکر واداشتن مخاطب است. همچنین گفتگوهای متعددی در قالب جدل احسن در قرآن کریم آمده است. چنانکه شیوه پیشوایان دین هم در موارد متعددی گفتگو بوده است. چه در قالب احتجاج و مناظره و چه در قالب پرسش و پاسخ و بیرون کشیدن حقایق از عقل فطری مخاطب. علاوه بر این که در احادیث توجه ویژه ای به پرسش، مذاکرة العلم، گفتگو، جدل احسن، برهان و حکمت شده است. هنگامی که گفتگوهای مطرح شده در کتاب و سنت را با گفتگوهای سقراط بررسی تطبیقی می کنیم، شباهت و قرابت زیادی بین آنها می بینیم. به اضافه اینکه پرسشی مطرح کردن مطالب بوسیله قرآن کریم یادآور روش سقراطی و در راستای آن است. نتیجه اینکه شیوه سقراط چه در قالب سؤال و جواب (النکاس) و چه در قالب دیالتیک غالباً با شیوه انبیاء و معصومین (ع) مشابهت دارد. بویژه هنگامی که مخاطب های گفتگوهای معصومین (ع) با مخاطب های سقراط مشابهت دارند.

در رساله‌های آغازینِ افلاطون، موسوم به رساله‌های سقراطی، سقراط بارها می‌گوید: «نمی‌دانم». آیا او درحالی‌که چنین می‌گوید، می‌داند یا نمی‌داند؟ هر یک از دو پاسخِ این پرسش، از روزگار باستان، در میانِ معاشرانِ سقراط، تا امروز، در میانِ خوانندگانِ نوشته‌های افلاطون، طرفدارانی داشته ‌است. بسیاری از سقراط‌پژوهانِ معاصر به گزینه یا قرائت دوم، مبنی بر صداقت سقراط در اقرار به نادانی، گرایش یافته‌اند؛ ولی اینان در اثبات نظر خود تفسیرهای گوناگونی دارند، و به‌رغم دیدگاه مشترک، گاه به نتیجه‌های گوناگونی می‌رسند. این مقاله نیز با استناد به نوشته‌های افلاطون، و گاه برخی دیگر از نوشته‌های دوران باستان، شش دلیل در تأیید قرائت دوم به دست می‌دهد. اما این قرائت، پنج مسئله یا تعارض در پی دارد، که برای برخی از آنها با اتکا به شواهد متنی، و برای برخی دیگر با تفسیرِ متن، می‌توان راه حلی یافت.