مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: مطالعه من در مورد اسلام به جست و جوی حقیقت پیوسته است که از دوران کودکی همراه من بوده است. حتی در آن زمان هم باعث شد دست های زیادی را که به من غذا می دادند گاز بگیرم، از این رو، برخی از افراد ذکر شده در اینجا مشمول این عادت آزاردهنده هستند که من از آن عذرخواهی می کنم، اما بدون پشیمانی. من این کار را به این دلیل انجام دادم که در طول مطالعات بی وقفه با تضادهایی در عمل و عقاید مواجه شدم که چاره دیگری برای آن ممکن نیست، به ویژه با توجه به دستوری که به مسلمانان داده شده است که نادرست را اصلاح کنند و هر زمان که با دشمنان اسلام چنین رفتار کنند. ممکن است. و با وجود اینکه من هنوز در مکتب حکمت اسلام مبتدی هستم، احتیاط دارم، این پیشنهاد را می کنم.

چکیده ماشینی : تشیع با تجربه انقلاب خود در سال 1979 توجه جهان را به خود جلب کرد و متعاقباً در قالب گفتمان یکپارچه اسلام سیاسی رادیکال قرار گرفت. سخنگویان اسلام شیعی چه در قدرت و چه خارج از قدرت، تنها نمایندگان دین نبوده اند. شریعت سنگلاجی (1944-1891) فقیه شیعه و اصلاح‌طل‌گرا، ناسازگار و سازش‌ناپذیر، برخی از باورهای رایج شیعی و جریان اصلی روحانیت را به چالش کشید و از آن محافظت و تبلیغ کرد. در اصلاحات شیعی در ایران، علی رهنما درکی تازه از گفتمان اصلاح طلبانه سنگلاجی از منظر کلامی ارائه می کند و خوانندگان را به قلب بحث های کلیدی مذهبی در ایران در دهه 1940 می برد. رهنما با کاوش در زندگی، موقعیت کلامی و اختلافات سنگلاجی نشان می دهد که به دور از مقاومت در برابر تغییر، بحث در مورد چرایی و چگونگی اصلاح دین از دیرباز در قلب اسلام شیعی بوده است. این کتاب با تکیه بر نوشته ها و خطبه های سنگلجی و همچنین مصاحبه با پسرش، مقدمه ای مفصل و جامع بر اندیشه های اصلاح طلب ارائه می دهد. به این ترتیب، به محققان دین و سیاست خاورمیانه به طور یکسان بینشی نافذ از تأثیری که این عقاید بر تشیع داشته‌اند ارائه می‌کند - تأثیری که امروزه هنوز احساس می‌شود.

ترجمه ماشینی: حسن یوسفی اشکوری، انقلابی و اصلاح طلب روحانی سابق است که به یکی از سرسخت ترین منتقدان جمهوری اسلامی تبدیل شد. اندیشه های او در مورد «حکومت دموکراتیک اسلامی» توجه قابل توجهی را در ایران و جاهای دیگر به خود جلب کرده است. این کتاب با ارائه گزیده‌ای از نوشته‌های اشکوری، خط سیری از مخالفت‌های رایج در همه ملل اسلامی امروزی را آشکار می‌کند و کمکی بسیار بدیع به درک ما از مسائل دشوار اجتماعی و سیاسی پیش روی جهان اسلام می‌کند.

ترجمه ماشینی: از زمان انقلاب خود در سال 1979، ایران به عنوان سنگر اسلام رادیکال و حامی تروریسم در نظر گرفته شده است. به گفته کامروا، تمرکز بر سیاست داخلی پرنوسان و روابط خارجی آن، توجه را از دگرگونی های ظریف تری که در سال های اخیر در آنجا رخ داده است، منحرف کرده است. با فوت آیت‌الله خمینی، فضای سیاسی آرام‌تری در ایران گشوده شد که مشوق بحث‌های فکری و سیاسی بین نخبگان دانش‌آموز و اصلاح‌طلبان مذهبی بود. آنچه از این تعاملات پدید آمد، سه ایدئولوژی رقیب بود که کامروا آنها را به عنوان محافظه کار، اصلاح طلب و سکولار دسته بندی می کند. همانطور که کتاب به درستی نشان می دهد، این تحولات که در حد یک انقلاب فکری است، پیامدهای عمیق و گسترده ای برای آینده جمهوری اسلامی، مردم آن و به احتمال زیاد برای کشورهای خارج از مرزهای آن خواهد داشت. این روایت تامل برانگیز از صحنه فکری و فرهنگی ایران، دیدگاه‌های کلیشه‌ای درباره ایران و روحانیون آن را مخدوش خواهد کرد.

هدف پژوهش حاضر بررسی دیدگاه‌ها و نظرات روشنفکران معاصر، با تاکید بر چگونگی بازنمایی و بازتولید عناصر مدرنیته غرب از جمله عقل خودبنیاد نزد آنان است. در این راستا، سوال اصلی پژوهش حاضر این است که چه نسبتی میان فهم روشنفکران ایرانی از عنصر عقل مدرن و تلقی‌ای که آن‌ها از نسبت میان سنّت و مدرنیته دارند، است. به نظر می‌رسد تلقی روشنفکران ایرانی از دنیای مدرن و نسبت سنّت‌های ایرانی با این دنیا، تحت تأثیر فهم و تعریفی که از عقل مدرن داشته‌اند را می‌توان در سه گونه متفاوت دسته‌بندی نمود: بخشی از روشنفکران که تلقی ابزاری از عقل مدرن دارند، به نوعی پذیرش مطلق و تمجید دنیای مدرن و نفی سنّت روی می‌آورند، مانند ملکم خان؛ بخشی از روشنفکران که تلقی و فهم دیالکتیکی از عقل مدرن دارند، به امکان جمع بین سنّت و مدرنیزم و دیالکتیک سنّت و مدرنیته روی می‌آورند، مانند بشیریه؛ و دسته سوم روشنفکرانی که تحت تأثیر دیدگاه‌های پست مدرن بوده و با استفاده از روش هرمنوتیک به بسط اندیشه‌های خود پرداخته‌اند، مانند محمد مجتهد شبستری.

ترجمه ماشینی: تا پیش از سال 2011، تخیل مردمی خاورمیانه مسلمان را تغییرناپذیر و غیرقابل تغییر می دانست که در سنت ها و تاریخ خود منجمد شده بود. آصف بیات در کتاب «زندگی به مثابه سیاست» استدلال می‌کند که چنین پیش‌فرض‌هایی نمی‌توانند روش‌های معمول و در عین حال مهمی را که مردم عادی از طریق اعمال روزمره تغییر معنادار ایجاد می‌کنند، تشخیص دهند. این کتاب به‌موقع و پیشگویانه برای اولین بار چند ماه قبل از انتشار بهار عربی در سراسر منطقه منتشر شد و اقدامات مداوم اعتراض، تمرین و اقدام مستقیم روزانه را روشن می‌کند. ویرایش دوم شامل سه فصل جدید درباره بهار عربی و جنبش سبز ایران است و به طور کامل به روز شده است تا رویدادهای اخیر را منعکس کند. در قلب، کتاب مطالعه ای در مورد عاملیت در مواقع محدودیت است. علاوه بر اعتراض‌های جاری، میلیون‌ها نفر در سراسر خاورمیانه از طریق کشف و ایجاد فضاهای اجتماعی جدید که در آن ادعاهای خود را به گوش می‌رسانند، تحول ایجاد می‌کنند. این کتاب چشم‌گشا کمک مهمی به بحث‌های جهانی درباره معنای جنبش‌های اجتماعی و پویایی تغییرات اجتماعی می‌کند.

ترجمه ماشینی: حداقل از زمان انقلاب اسلامی 1979 در ایران، اسلام سیاسی یا اسلام گرایی کانون توجه محققان، سیاستگذاران و عموم مردم بوده است. درباره اسلام گرایی به عنوان یک گرایش سیاسی و اخلاقی/اخلاقی بسیار گفته شده است، اما توجه اندکی به توسعه مداوم آن می شود. در حال حاضر در جوامع علمی و سیاسی، اذعان فزاینده ای وجود دارد که اسلام گرایی در حال تحول است، اما اطلاعات کمی در مورد ماهیت و جهت این تغییرات وجود دارد. مقاله‌های پساسلامیسم، دانشمندان و فعالان جوان و با سابقه را از بخش‌های مختلف جهان اسلام و غرب گرد هم می‌آورد تا تحقیقات خود را در مورد تغییر گفتمان‌ها و رویه‌های جنبش‌های اسلام‌گرا و دولت‌های اسلامی عمدتاً در کشورهای دارای اکثریت مسلمان بحث کنند. تغییرات در این جنبش‌ها را می‌توان «پسااسلام‌گرایی» نامید که هم به‌عنوان شرط و هم پروژه‌ای که با ادغام دین‌داری و حقوق، ایمان و آزادی، اسلام و آزادی مشخص می‌شود. پساسلام گرایی بر حقوق به جای تکلیف، تکثر به جای صدای معتبر منحصر به فرد، تاریخیت به جای کتاب مقدس ثابت و آینده به جای گذشته تاکید می کند.

ترجمه ماشینی: انقلاب ایران هنوز اکثر ناظران غربی را گیج کرده است. تعداد کمی ظهور تئوکراسی در یک دولت مدرن را ممکن می دانستند، و کمتر فکر می کردند که ممکن است ناشی از یک انقلاب مردمی باشد. کتاب حاضر، اثر سعید امیر ارجمند، گزارشی متفکرانه، دقیق، تحقیقی و قابل فهم از آشفتگی در ایران ارائه می دهد که اهمیت این رویداد منحصر به فرد را برای درک ما از انقلاب ها آشکار می کند. ارجمند با ارائه پیشینه تاریخی بسیار مهم، هم ساختار مرجعیت در تشیع (یکی از دو شاخه اصلی اسلام) و هم تأثیر دولت مدرن بر جامعه ایران را که دو عامل اساسی برای درک انقلاب 1357 هستند، بررسی می کند. سپس ظهور [امام] خمینی را شرح می دهد. تزریق دلارهای نفتی به اقتصاد؛ فساد سیاسی آشکار؛ و سلب بختیار، بنی صدر و بازرگان توسط [امام] خمینی، تحکیم حکومت دینی و ایجاد قانون اساسی بر اساس تفسیری جدید از مبانی اسلامی.