آثار مرتبط با شخصیت ها | کتابخانه مجازی الفبا

بیان هیجان‌ها و احساسات در انسان و جانوران سومین اثر عمده چارلز داروین در نظریه تکاملی است که پس از خاستگاه گونه‌ها (۱۸۵۹) و تبار انسان (۱۸۷۱) می‌باشد. این بیان که در ابتدا به عنوان فصلی در تبار انسان در نظر گرفته شده بود، طولانی شد و به‌طور جداگانه در سال ۱۸۷۲ منتشر شد. این کتاب به جنبه‌های بیولوژیکی زندگی عاطفی می‌پردازد و داروین به بررسی خاستگاه جانوری ویژگی‌های انسانی مانند بالا بردن ابروها در لحظه‌های غافلگیرکننده و بالا بردن لب بالایی در حالت پوزخندی پرخاشگرانه می‌پردازد. ترجمه آلمانی The Expression در سال ۱۸۷۲ منتشر شد. نسخه‌های هلندی و فرانسوی در سال‌های ۱۸۷۳ و ۱۸۷۴ دنبال شدند. چاپ دوم کتاب، تنها با تغییرهای جزئی، در سال ۱۸۹۰ منتشر شد. از نخستین انتشارش، The Expression هرگز چاپ نشد، اما همچنین به عنوان «شاهکار فراموش‌شده داروین» توصیف شده‌است.

ترجمه ماشینی : کیت تامسون در این کتاب متفکرانه پیشنهاد می‌کند که هر عصری بحران خاص خود را دارد - تجربه مدرن ما از تعارض علم و دین چندان متفاوت از تجربه پیشینیان ما نیست. او ایده‌ها و نوشته‌های توماس جفرسون و چارلز داروین، دو مردی را که برای آشتی دادن دین و علم خود به شدت تلاش کردند، بررسی می‌کند، سپس به زمان‌های اخیر نگاه می‌کند که چالش‌های علمی برای دین (مثلاً نظریه تکامل) باعث ایجاد قدرت سیاسی شده است. پاسخ های مؤمنان مذهبی تامسون معتقد است، امروزه مانند قرن هجدهم، دلایل مبرمی وجود دارد که اعضای هر یک از طرفین بحث‌های دین و علم، زمینه مشترکی پیدا کنند. هیچ سابقه‌ای برای شکل‌دهی پاسخ به مسائلی مانند شبیه‌سازی یا تحقیقات سلول‌های بنیادی وجود ندارد، که در پنجاه سال پیش سابقه نداشته است، و بنابراین این فرصت برای همه طرف‌ها فراهم می‌شود تا در ایجاد اخلاقی جدید برای خیر عمومی همکاری کنند.

نظریه تکامل توسط چارلز رابرت داروین زیست شناس معروف انگلیسی بصورتی نظام‌مند مطرح شد، طبق این نظریه انسان موجودی است که بر اثر تنازع بقا در جهان طبیعی بصورت تصادفی توانایی زنده‌ماندن را پیدا کرده، در گذشته نوعی از میمون‌ها زندگی می‌کردند که ازنظر عقلی ناقص‌تر از انسان و کامل‌تر از حیوان بوده که طی فرایندی برخی از آنها به شکل میمون باقی ماندن و برخی دیگر در شرایط خاصی به انسان تبدیل گشتند. این نظریه از آغاز تاکنون چالشی برای دین‌داران به شمار رفته است. مخالفت مفسران مسلمان و همچنین برخی از اندیشمندان مسیحی با این نظریه و ناسازگاری کلّیت آن با تعالیم اسلامی، نادرست‌بودن آن را روشن می‌سازد. هدف قرآن کریم به بیان چگونگی آفرینش انسان به صورت مستقل یا تدریجی نبوده بلکه غرض خداوند متعال از بیان مطلب هدایت انسان‌ها و رشد معنوی و بیان کمالات آنها می‌باشد. حال ضرورت و هدف پژوهش حاضر این است که با ارائه نظرات اندیشمندان مسیحی و مفسران مسلمان در مورد نظریه تکامل داروینیسم که با استناد به خود آیات قرآن کریم و کتاب مقدس صورت گرفته است، کوشیده شده تا در یک پژوهش نظام‌مند، با تحلیل و بررسی نقاط اختلاف و اشتراک مفسران مسلمان و اندیشمندان مسیحی در رابطه با تئوری تکامل داروین به اثبات علمیت، جامعیت و خطاناپذیری آموزه‌های اسلام برسیم. در این پژوهش که با رویکرد توصیفی- تحلیلی و میان رشته‌ای، همچنین با رهیافت درون دینی به جمع‌آوری اطلاعات با روش کتابخانه‌ای بدان پرداخته شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد بسیاری از اندیشمندان مسیحیت نظریه تکامل داروین را بعنوان اصلی مسلم علمی که غیرقابل انکار است پذیرفتند، با وجود آنکه قرآن و کتاب مقدس مسیحیان (انجیل) در زمینه آفرینش مستقل انسان بیان مشابهی داشتند، اما اختلافات و اشتراکات در بین عالمان دینی هر دو گروه بوجود آمده که حاکی از برداشت‌ها و تفسیر‌های متفاوت آنهاست. بنابر نظر اسلام، علم و دین باهم سازگاری دارد و برای تببین این موضوع مفسران اسلامی بر این عقیده‌اند که نظریه داروین درحد فرضیه باقی مانده است ولی با این وجود این نظریه متغایر با تعالیم اسلامی است.

ترجمه ماشینی : دگرگونی خدا همانطور که در ادبیات بریتانیای ویکتوریای متاخر ایجاد می‌شود، یک حرکت دوگانه همزمان را در بر می‌گیرد: اول، آن می‌کوشد تعالی خدا را که پیشا رمانتیک‌ها فرض می‌کردند، نشان دهد و بی‌اعتبار کند، استعلایی که هیلیس میلر استدلال می‌کند که به اوج خود می‌رسد. دوره ویکتوریا؛ به طور همزمان، یک ماندگاری را در بر می گیرد که اگرچه به پویایی جنبش رمانتیک وابسته است، اما به طور قابل توجهی فراتر از محدودیت های رمانتیک حرکت می کند. این ماندگاری، نیرویی در اعماق طبیعت و درون انسانیت فردی و جمعی، خود را در پویایی های پساداروینی مانند «مبارزه برای زندگی» داروین و «اراده قدرت» نیچه نشان می دهد. از آنجا که این انرژی‌های پسا داروینی با رمانتیک‌ها ساختاری مشابه با مطلق ایده‌آلیستی دارند، و از آنجا که پایه زیست‌شناختی آن‌ها را بر خلاف رمانتیک‌ها قادر می‌سازد تا به طور قابل اعتمادی امور فیزیکی، عاطفی و ارادی را با امر معرفت‌شناختی متحد کنند، با موفقیت دوباره در یک شبه می‌پیوندند. کلیت مونیستیک آنچه دکارت تفکیک کرده بود. جورج الیوت شورش خود علیه پدر را بر اساس رد قبلی خود از خدای مسیحی که در ابتدا به او احترام می‌گذارد، الگو می‌کند، اما در نهایت آن را ناکافی می‌داند، و این شورش از نوشته‌های شخصی او برای اطلاع‌رسانی متن میدلمارچ منشعب می‌شود. توماس هاردی که هم در دین و هم در جامعه سکولار به دنبال جایگزینی پساداروینی برای تعالی فراطبیعت گرایی از یک سو و ورطه الحاد از سوی دیگر است، جزئیات اعتراضات خود را به آنچه که آنجل کلر «الهیات دینی رستگارانه غیرقابل دفاع» می نامد، در سرتاسر جهان جستجو می کند. تس از d'Urber-villes. از نظر هنری جیمز، مذهب از نظر روانی با کشش درونی تأثیر پدرش مرتبط است. با این حال، اصرار جیمزیان به "هرچه می توانید زندگی کنید" به حرفه رمان نویسی او کمک می کند و به موفقیت مگی ورور کمک می کند، که در "کاسه طلایی" از پویایی پساداروین برای غلبه بر تعالیات متنی استفاده می کند و از طریق اشتیاق و ادراک، اجزای جدا شده را از هم جدا می کند. توسط عقل گرایی دکارتی

ترجمه ماشینی: آیالا کار شایسته ای در توضیح حقایق تکامل انجام می دهد - اما نه بیش از شایسته. (بهتر، کامل‌تر، علمی‌تر: «چرا تکامل درست است» نوشته جری کوین. من شروع به فکر می‌کنم که بیشتر در کتاب‌های تکامل بهتر است. هیچ میان‌بری برای شواهد وجود ندارد و خواننده‌ای تمایلی به بستن کمربند ندارد. استدلال طولانی احتمالاً به هر حال از متقاعد شدن خودداری می‌کند، یا قادر به متقاعد شدن نیست.) دیدن یک ژانر در حال تکامل است زیرا نویسندگان برای تبدیل شدن به بهترین تبیین‌کننده علم تکامل رقابت می‌کنند و اشیاء نخ‌نما را که درک عمومی را پر می‌کنند ذکر می‌کنند اما به حداقل می‌رسانند. و نویسنده را به خاطر تلاش برای ایجاد پل علم و اعتقاد، و به خاطر موضع گیری در حین تحقیر هیئت مدرسه دوور به عنوان صدای مؤمنان مذهبی که باهوش، واقعاً کنجکاو و انسان دوست هستند، ستایش می کنم. کار او در آنجا قهرمانانه است. با این حال، من فکر می کنم آیالا شکست می خورد. پل زدن بین دین و طبیعت گرایی به معجزه نیاز دارد و من از اینکه این کتاب حاوی هیچ معجزه ای نیست ناامید شدم. ما هنوز در دعای گولد برای «غیره غیر همپوشانی» (ترجمه: نمی‌توانیم همه با هم کنار بیاییم؟ لطفاً؟) گیر کرده‌ایم و خواننده این کتاب در پایان، در اتاق انتظار بهشتی رها می‌شود. دفاع آیالا از مقام مذهبی فقط تقوا است. به‌عنوان یک کهنه‌کار مدارس کاتولیک، پژواک تعداد بی‌شماری از معلمان مذهبی وفادار به کلیسا را ​​شنیدم که فکر می‌کردند با گفتن علم، علم، وحی، وحی، پاسخی به کودکان بی‌قرار می‌دهند. متأسفانه، آنها نبودند. شواهد یکسان نیست و هرگز نخواهد بود. آنچه علم ارائه می دهد، قابل اثبات و رد است، جلو می رود و تقواها (از جمله خودش) را در طول راه ترور می کند. پارادایم ها را از بین می برد، ابرها و همتایان را در فضا و زمان پراکنده می کند و هیچ کس را در آنجا نمی یابد. صرفاً به اندازه کافی خوب نیست که بگوییم آنچه دین می گوید (و کدام دین؟ جهان بیشتر از دومینیکن ها تشکیل شده است. آیا کلام نخل خوان به خوبی سخن پاپ است؟) باید همان اعتباری باشد که شیمی می گوید. . یا نجوم یا فیزیک. در مقایسه با علم، متون مقدس و پیشوایان پایه‌ای از شن هستند - کوهی از شن در سراسر جهان که همیشه در حال حرکت است. در میان تله‌های دیگر، آیالا به روش آشتی چون من می‌گویم می‌افتد: من مذهبی هستم و معتقدم علم چیزهای واقعی درباره جهان (از جمله تکامل بیولوژیکی) به ما می‌گوید، بنابراین هیچ تعارضی بین علم و دین وجود ندارد. QED. بنابراین: من، مارک سانفورد، یک مسیحی متعهد هستم که معتقدم خیانت اشتباه است، و با این حال، من فرار کردم تا با دوست دختر آرژانتینی‌ام همنشینی کنم، بنابراین ایمان مسیحی و خیانت می‌توانند به طور هماهنگ همزیستی کنند. QED نیست. ما اسم آن بحث را می دانیم و آشتی نیست. با مهربانی صحبت می کنیم، آن را ناهماهنگی شناختی می نامیم. کمتر خیریه، ما آن را ریاکاری می نامیم. در «هدیه داروین» به آن برچسب آرزو می‌زنم. من امیدوار بودم (دوباره، در معجزه خود) کشف کنم که آیالا همه چیز را در نظر گرفته است. در عوض، او آن را کاملاً احساس کرد. برهان آگوستین و آکویناس برای وجود خدا صدها سال است که هیچ کس را خارج از حوزه علمیه متقاعد نکرده است. ویلیام پیلی نیز شایسته درمان کامل آیالا نیست. ساعت پیلی آشکارا اشتباه بود، به اندازه ژئوسنتریزم اشتباه بود، به همان اندازه که تئوری طنز بدنی اشتباه بود. دسته کامل تری از کتاب های توضیح دهنده تکامل این را بیان می کنند. همچنین الهیات مدرکی ندارد. در این گشت و گذارها نویسنده کتاب خود را به میزان قابل توجهی تضعیف می کند. به هر حال، عنوان، ادعای متمایز نویسنده است که تکامل می تواند مشکل تئودیسه را حل کند. او دیگر مجبور نیست خدا را به خاطر ظلم آشکار طبیعت، ناکارآمدی ها، قتل عام ها و اسرار طبیعت سرزنش کند. وای همه اینها به دلیل انتخاب طبیعی و مسیر متزلزل و غیر هوشمندانه آن است. یه جورایی خیالم راحت نیست آیالا ثابت می کند که خدا در نهایت یک طراح بدکار نیست -- او اصلاً طراح نیست! به جز شکل‌دهنده دست دوم «مکاشفه» غیرقابل چالشی که به نحوی در حجمی از داستان‌های کوتاه و موعظه‌های عجیب جمع‌آوری شده است (افسانه‌هایی که می‌گویند برای آن بمیریم)، ​​یا شاید صدای آرام و کوچکی که فرد تظاهر به شنیدن در شبستان کلیسای جامع می‌کند. این یک مشکل قدیمی و قدیمی است: هرچه بیشتر در مورد جهان بیاموزیم، فضای کمتری برای خدای آسمان پیر، مجازات کننده، او که باید از او اطاعت کرد غیر قابل توضیح باشد، باقی می ماند. اومانیست ها می گویند که این خدا به طور کامل از راه رسیده است - اما با این حال اخلاق، اخلاق، و چیزی که به نظر می رسد رو به جلو باقی مانده است. این یک چالش عمیق و دردناک برای تقوای قدیمی است، و اکنون چند قرن است که ادامه دارد. به خشم ادامه خواهد داد. منع معجزه

ترجمه ماشینی: اولین ارجاعات به داروین در چین، که از طریق شبکه مبلغان پروتستان انجام شد، در اوایل دهه 1870 پدیدار شد: اصل دگرگونی عمومی و ایده هایی در مورد منشاء بشری به چشم انداز فکری چین منتقل شد. تنها با «احساس تکاملی» که یان فو در اواسط دهه 1890 برانگیخت، خوانندگان چینی شروع به یادگیری اصول داروینی مانند «مبارزه برای هستی» و «انتخاب طبیعی» کردند. ترجمه Origin خیلی دیرتر در سال 1902 آغاز شد و تلاش اولیه گمراه کننده بود. ما جونوو در ترجمه خود از پنج فصل اول کتاب که قبل از سال 1906 منتشر شد، از راهبردهای زبانی برای اصلاح متون داروین استفاده کرد تا تحول گرایی مترقی یان را منعکس کند. اما ما در ترجمه کامل این کتاب در سال 1920، کار قبلی خود را دوباره انجام داد. منشاء کامل چینی هیچ احساسی در جامعه بیولوژیکی ایجاد نکرد. با این حال، انتخاب عمدی، جذب و تصاحب ایده‌های داروینی توسط چینی‌ها طی چند دهه آینده، تکامل جدید را در محیط فرهنگی خود جذب کرد. مورد «داروین در چین» به جزئیات زمینه چینی خاصی می‌پردازد که درک ما را از اینکه چگونه مخاطبان نظریه‌های علمی جدید می‌توانند به طور فعال در فرآیندهای تخصیص و جهانی‌سازی مشارکت کنند، در عین حال انتشار، اصلاح و جذب ایده‌های داروینی در زمینه محلی را عمیق‌تر می‌کند.