جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

پیشرفت‌های شتابان علوم پزشکی، چالش‌های اخلاقی جدیدی را برای دانشجویان این رشته ایجاد کرده است. از سوی دیگر، الگوهای آموزشی موجود نتوانسته‌اند به‌خوبی ارزش‌های اسلامی را با چالش‌های اخلاقی ناشی از نیازهای نوظهور تلفیق کنند. این پژوهش با درک ضرورت تربیت نیروهای متعهد که همزمان از تسلط علمی و توانمندی اخلاقی برخوردار باشند، به طراحی الگویی نیازمحور پرداخته است. با روش تحلیل نظام‌مند منابع اسلامی و علمی، الگویی پنج‌مرحله‌ای طراحی شد که شامل: تبیین مبانی نظری متناسب با چالش‌های بالینی، نیازسنجی سه‌سطحی (نیازهای بنیادین، فضیلت محور و مهارتی)، تولید محتوای تخصصی مبتنی بر نیازهای شناسایی شده، روش‌های تدریس انعطاف‌پذیر و ارزشیابی چندبعدی (سنجش دانش، نگرش و عملکرد) است. نوآوری اصلی این الگو، تلفیق آموزه‌های اسلامی با نیازهای بالینی دانشجویان و نظام ارزشیابی جامع در آموزش علوم پزشکی است. این چارچوب نوین، با رفع کاستی‌های نظام آموزش اخلاق و تأکید بر ابعاد اخلاقی، الگویی کارآمد برای آموزش اخلاق اسلامی در علوم پزشکی ارائه می‌دهد که اجرای موفق آن مستلزم بازنگری برنامه‌های درسی، آموزش مدرسان و هماهنگی نظام‌مند آموزش و بالین است با روش تحلیل نظام‌مند منابع اسلامی و علمی، الگویی پنج‌مرحله‌ای طراحی شد که شامل: تبیین مبانی نظری متناسب با چالش‌های بالینی، نیازسنجی سه‌سطحی (نیازهای بنیادین، فضیلت محور و مهارتی)، تولید محتوای تخصصی مبتنی بر نیازهای شناسایی شده، روش‌های تدریس انعطاف‌پذیر و ارزشیابی چندبعدی (سنجش دانش، نگرش و عملکرد) است. نوآوری اصلی این الگو، تلفیق آموزه‌های اسلامی با نیازهای بالینی دانشجویان و نظام ارزشیابی جامع در آموزش علوم پزشکی است. این چارچوب نوین، با رفع کاستی‌های نظام آموزش اخلاق و تأکید بر ابعاد اخلاقی، الگویی کارآمد برای آموزش اخلاق اسلامی در علوم پزشکی ارائه می‌دهد که اجرای موفق آن مستلزم بازنگری برنامه‌های درسی، آموزش مدرسان و هماهنگی نظام‌مند آموزش و بالین می‌باشد.

ویژگی بارز انسان معاصر، که زندگی در عصر تلفیقِ مدرنیته و پست‌مدرنیته را تجربه می‌کند، بر تجربه‌گرایی استوار است. انسان امروزی می‌کوشد تا امور را ابتدا با حواس خود تجربه کند و سپس آن را به‌مثابۀ باور بپذیرد. از سوی دیگر، انتخاب الگوی عرفانی به‌عنوان استاد، و تبعیت از دستورات او برای درک تجربۀ عرفانی، در نگاه اول امری پیش‌دستانه نیست که در مراحل ابتدایی سلوک عرفانی میسّر باشد، بلکه پدیده‌ای است پسینی که تحقق آن مستلزم گذشت زمان و التزام به دستورات چنین الگویی است. پرسش محوری این پژوهش چنین است: آیا انسان معاصر، با توجه به ویژگی‌های تجربه‌گرایانۀ خود، توان دستیابی به چنین الگویی را دارد؟ و در صورت امکان، صلاحیت خویش را چگونه می‌تواند به اثبات برساند؟ یافتۀ اصلی این پژوهش آن است که انسان مدرن نه‌تنها توانایی یافتن چنین الگویی و تشخیص صلاحیت او را دارد، بلکه این تشخیص صرفاً در شمار امور پسینی قرار نمی‌گیرد؛ همچنین با اتکا به خرده‌تجربه‌های پیشینی نیز می‌توان به مشروعیت و صلاحیت او دست یافت و در نتیجه، حجت بر سالک برای تبعیت از او تمام می‌شود. روش تحقیق این پژوهش، موردپژوهی است؛ بدین ترتیب که کنش‌های لازم در مسیر سلوک عرفانی با ویژگی‌های انسانِ امروزی مقایسه و سنجش شده و راهکاری برای امکانِ ورود او به این عرصه پیشنهاد شده است. در این راستا، از پروژۀ «اخلاق اصالت» چارلز تیلور به‌مثابۀ چارچوبی روش‌شناختی با رویکردی پست‌مدرن بهره گرفته شده و الگوپذیری به‌عنوان راهکاری واسط و تجربه‌بنیان، میان دیدگاه‌های سنتی و پست‌مدرن پیشنهاد شده است.