آثار مرتبط با شخصیت ها | کتابخانه مجازی الفبا

در این پژوهش معرفت شناسی دکارت و لاک مقایسه شده است٬ که یکی از حوزه عقل گرایان و دیگری از حوزه تجربی مذهبان می باشد. به طور کلی درباره معرفت دو دیدگاه عمده وجود دارد٬ عقلانی و تجربی٬ اساس و مبنای معرفت را امور ثابت و پایدار می پنداشتند و معرفت عقلانی را قطعی و یقینی می دانستند آنها ادراک حسی را نارسا و ناکافی و دارای خطا و اشتباه می دانستند و قائلند معرفتی که می خواهد هستی را تفسیر کند٬ باید عقلانی باشد. باید عقلانی باشد. دکارت به پیروی از فلاسفه سلف همچون افلاطون قائل به تقدم معرفت عقلانی بر معرفت تجربی شد. او برای اینکه زیر بنای محکمی برای فلسفه خود بگذرد٬ ابتدا در همه امور شک و تردید کرد٬ تا آنچه را که از وضوح و تمایز کلی برخوردار نیست از حوزه معرفت خارج کند. دکارت در وهله اول معرفت ریاضی را یقینی ترین معرفت معرفی کرد و قائل شد که بقیه علوم اگر می خواهند به یقینی غیر قابل تردید برسند٬ باید همپایه ریاضیات شوند.

ترجمه ماشینی : این پایان‌نامه نسخه‌هایی از نظریه فردگرایی را توسط سه نظریه‌پرداز بزرگ، جان لاک، جان استوارت میل و جان دیویی دنبال می‌کند، زیرا آنها شرایط موجود اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، قانونی و نظامی زمان خود را مورد انتقاد قرار می‌دهند. من استدلال می کنم که هر نظریه پردازی نظریه فردگرایی را اصلاح می کند تا به بهترین وجه با درک خود از ماهیت انسانی مطابقت داشته باشد، آن را در جایی که می تواند تطبیق می دهد و جنبه هایی را که نمی تواند کاملاً حذف می کند. بر اساس تصور هر متفکری از ماهیت انسان، نظریه فردگرایی متناظر آنها با آن طبیعت عدالت می کند. هر متفکری با نگاهی که به فردگرایی دارد، فعالیت های روزگار خود را به دلیل عدم رعایت عدالت نسبت به طبیعت انسان برای بخش عمده ای از بشریت مورد انتقاد قرار می دهد. من شرایط ملموس هر متفکر، نظریه او درباره طبیعت انسانی، نظریه عدالت و نظریه فردگرایی متناظر آنها را بررسی می کنم. در سه فصل اول، ابتدا نظریه لاک، سپس میل و سپس دیویی در مورد طبیعت انسان، عدالت و فردگرایی را بررسی می کنم. در فصل آخرم، من به طور انتقادی نظریه فردگرایی هر متفکری را بررسی می‌کنم و دریافتم که نظریه جان دیویی برای شرایط اجتماعی کنونی ما مناسب‌تر است. فردگرایی لاک انتقادی بود بر حاکمیت مطلق مالکان اشرافی و تلاشی برای تضعیف مبنای مفهومی برای تداوم قدرت آنها. فردگرایی جان استوارت میل انتقادی بود بر فردگرایی جان لاک تا آنجا که اکثریت گرایی در انگلستان ریشه دوانده بود و به «استبداد اکثریت» منجر شد. بنابراین، میل حتی در مخالفت با اکثریت قاطع، برای قداست فرد ارزش بالایی قائل بود. نظریه فردگرایی دیویی عمدتاً انتقادی از فقر گسترده و سوء استفاده از قدرت سیاسی در آمریکا در طول رکود بزرگ بود. اقتصاد لایسز فر، همراه با رقابت شدید و فردگرایی اتمیستی منجر به بی عدالتی فراگیر شده بود و دیویی به جای جدایی ما، به رسمیت شناختن پیوستگی و پیوستگی ما را توصیه کرد. در حالی که من معتقدم نظریه فردگرایی دیویی برای محیط اجتماعی کنونی ما مناسب است، حتی نظریه او نیز از مشکلاتی رنج می‌برد که هنوز کار نشده است. من این مشکلات را در فصل آخر بیان می کنم و با نکاتی در مورد آنچه هنوز باید انجام شود به پایان می رسم.

چنانکه می‌دانیم، مباحث مربوط به زبان و ارتباط آن با عالم واقع؛ نقش زبان در تفکر (رابطه ذهن و زبان)، و نیز ساختار زبان و نحوه عملکرد آن از گذشته‌های دور در ساحت فلسفه، و بعدها در روان‌شناسی و زبان‌شناسی مورد توجه قرار گرفته و همواره سیر جدالی و تکاملی داشته است. در مقاله حاضر موضوع دیالکتیک زبان و ذهن در اندیشه لاک با تمرکز بر تفسیرهای سنتی و نوین از آن در کانون توجه قرار گرفته است. با بررسی آراء معرفت شناسانه و زبان شناسانه لاک بویژه در کتاب‌های «جستار در باب فاهمه بشری» و نیز «برخی ملاحظات در باب آموزش» به این نتیجه می‌رسیم که او با طرح نظریه رمزگشایی زبانی، کلمات را نماد مفاهیم ذهنی و زبان را آئینه فرهنگ و واقعیت می‌داند. این دیدگاه به دلیل پیچیدگی و ظرافت؛ تنوع پیش فرض‌های فلسفی و ایدئولوژیکی؛ تحولات تاریخی در فلسفه و زبان شناسی؛ و نهایتاً ابهام در نوشتار لاک با خوانش‌های چهارگانه سنتی، ساختارگرا، عمل‌گرا و فمینیستی همراه بوده است. در نوشتار حاضر ضمن تبیین و نقد و بررسی این رویکردهای چهارگانه و بیان نقاط قوت و ضعف هر یک، تلاش شده است به دور از جنجال‌های سیاسی- اجتماعی، ایدئولوژیکی و فمینیستی، با یک نگاه صرفا فلسفی به آراء و اندیشه این فیلسوف راه یافته و تبیین جدیدی از نظریه زبانی وی ارائه گردد.

کتاب حاضر یکی از متون کلاسیک و بسیار با نفوذ غربی در حوزة فلسفة اخلاق و از جمله آثاری است که رویای تاریخی‌اش را می‌توان مستقیم، هم در انگلیس و هم در انقلاب آمریکا و قانون اساسی این کشور، انقلاب صنعتی بریتانیا و همة جوامع دموکراتیک غربی یافت. این اثر یکی از برآمدهای الهیات مسیحی پروتستان و از دست‌آوردهای مهم آن شاخة مذهبی، و پایه و مایة لیبرالیسم است. هدف نگارنده فراهم ساختن توحید دینی برای بحث مالکیت و در نهایت همة سنجه‌های لیبرالیسم بوده است. به طور کلی باید گفت که لیبرالیسم چیزی جز توجیه عقلانی دین، آن هم در پرتو جنبش اصلاح دینی دو سده جلوتر از لاک، نبوده است. بحث «حقوق فردی، آزادی فردی، مالکیت فردی، برابری، جامعة مدنی» و در نهایت «دولت» در مغرب‌زمین ریشة دینی دارند که همه از پرتو جنبش اصلاح دینی لوتری برخاسته‌اند. تمدن غربی بر پایة سنت یهودی مسیحی بنا شده و لیبرالیسم نیز به عنوان بزرگ‌ترین دست‌آورد غرب، محصول مسیحیت است. کتاب حاضر در 19 فصل تدوین شده است و مباحثی از این دست را دربردارد: حاکمیت طبیعت؛ وضعیت جنگی؛ بردگی؛ ولایت قهری پدر؛ جامعة مدنی یا سیاسی؛ پیدایش جوامع سیاسی؛ غایت جامعه سیاسی و دولت؛ محدودة قدرت قانون‌گذاری تابعیت؛ ولایت پدری؛ اشغال‌گری؛ جباریت؛ انحلال دولت.

در ادبیات مربوط به مسألۀ معیار جان لاک را روش گرا معرفی می کنند: کسی که معیار معرفت را بر مصادیق آن مقدم دانسته و باور دارد بر اساس معیار معرفت می توان مصادیقی را از آن یافت. با این حال، هیچ تحقیق مستقلی در اثبات این اسناد صورت نگرفته است. این یعنی، مستقلاً استدلال ها و شواهدی که مؤید روش گرایی لاک است، ارائه و بررسی نشده اند. مقالۀ پیش رو به همین امر توجه دارد. از این‌رو، نویسنده پس از بررسی اجمالی مسألۀ معیار و پیشینۀ آن، دلایل و شواهدی له روش گرا بودنِ لاک ارائه می‌کند که عبارتند از استدلال بر پایۀ انکار معرفت فطری (NIKA)، استدلال بر پایۀ لوح سفید (TRA) و استدلال بر پایۀ ردّ اقتدارگرایی معرفتی. سپس، از چند و چون روش گرایی او و در واقع، نوع نگاه لاک به معیار معرفت بحث می شود. در ضمن این بحث، بررسی می شود که آیا لاک معیار معرفت را ناظر به حصول معرفت می داند یا توجیه. سپس، از این سخن می گوییم که چنان چه معیار معرفت در نظر لاک ناظر به حصول معرفت باشد، آیا باید معرفت شناسی او را طبیعی شده قلمداد کرد؛ و اگر بله، بحث از تقدم معیار معرفت بر مصادیق آن، که بحثی هنجاری ست، چه جایگاهی نزد لاک دارد.

جان لاک فیلسوف و پزشک انگلیسی بود که به طور گسترده به عنوان یکی از تأثیرگذارترین متفکران روشنگری شناخته می شود و معمولا به عنوان "پدر لیبرالیسم" شناخته می شود. لاک که با پیروی از سنت فرانسیس بیکن یکی از اولین تجربه‌گرایان بریتانیایی محسوب می‌شود، به همان اندازه برای نظریه قرارداد اجتماعی مهم است. کار او بر توسعه معرفت شناسی و فلسفه سیاسی تأثیر زیادی گذاشت. نوشته های او بر ولتر و ژان ژاک روسو و بسیاری از متفکران روشنگری اسکاتلندی و همچنین انقلابیون آمریکا تأثیر گذاشت. کمک های او به جمهوری خواهی کلاسیک و نظریه لیبرال در اعلامیه استقلال ایالات متحده منعکس شده است. در سطح بین‌المللی، اصول سیاسی-حقوقی لاک همچنان تأثیر عمیقی بر تئوری و عملکرد دولت نماینده محدود و حمایت از حقوق و آزادی‌های اساسی تحت حاکمیت قانون دارد. نظریه ذهن لاک اغلب به عنوان خاستگاه برداشت های مدرن از هویت و خود ذکر می شود که به طور برجسته در آثار فیلسوفان بعدی مانند ژان ژاک روسو، دیوید هیوم و امانوئل کانت به چشم می خورد. او فرض می‌کرد که در هنگام تولد، ذهن یک لوح سفید یا جدول راسا بود. برخلاف فلسفه دکارتی مبتنی بر مفاهیم از پیش موجود، او معتقد بود که ما بدون ایده‌های فطری به دنیا می‌آییم، و دانش در عوض تنها با تجربه‌ای که از ادراک حسی به دست می‌آید تعیین می‌شود، مفهومی که اکنون به عنوان تجربه‌گرایی شناخته می‌شود.

جان لاک فیلسوف و پزشک انگلیسی بود که به طور گسترده به عنوان یکی از تأثیرگذارترین متفکران روشنگری شناخته می شود و معمولا به عنوان "پدر لیبرالیسم" شناخته می شود. لاک که با پیروی از سنت فرانسیس بیکن یکی از اولین تجربه‌گرایان بریتانیایی محسوب می‌شود، به همان اندازه برای نظریه قرارداد اجتماعی مهم است. کار او بر توسعه معرفت شناسی و فلسفه سیاسی تأثیر زیادی گذاشت. نوشته های او بر ولتر و ژان ژاک روسو و بسیاری از متفکران روشنگری اسکاتلندی و همچنین انقلابیون آمریکا تأثیر گذاشت. کمک های او به جمهوری خواهی کلاسیک و نظریه لیبرال در اعلامیه استقلال ایالات متحده منعکس شده است. در سطح بین‌المللی، اصول سیاسی-حقوقی لاک همچنان تأثیر عمیقی بر تئوری و عملکرد دولت نماینده محدود و حمایت از حقوق و آزادی‌های اساسی تحت حاکمیت قانون دارد. نظریه ذهن لاک اغلب به عنوان خاستگاه برداشت های مدرن از هویت و خود ذکر می شود که به طور برجسته در آثار فیلسوفان بعدی مانند ژان ژاک روسو، دیوید هیوم و امانوئل کانت به چشم می خورد. او فرض می‌کرد که در هنگام تولد، ذهن یک لوح سفید یا جدول راسا بود. برخلاف فلسفه دکارتی مبتنی بر مفاهیم از پیش موجود، او معتقد بود که ما بدون ایده‌های فطری به دنیا می‌آییم، و دانش در عوض تنها با تجربه‌ای که از ادراک حسی به دست می‌آید تعیین می‌شود، مفهومی که اکنون به عنوان تجربه‌گرایی شناخته می‌شود.