جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

چکیده ماشینی : تراژدی یونانی جایگاه برجسته ای در توسعه تفکر اولیه یونانی دارد. با این حال، حتی در درون رنسانس جزئی بحث‌ها درباره ریشه‌های تراژدی در اندیشه رایج یونان باستانی، ارتباط بالقوه آن با سنت فلسفی اولیه، به استثنای معدود، در حاشیه مورد توجه فعلی باقی می‌ماند. هدف این کتاب نشان دادن این است که درک ما از اورستیای آیسخولوس با مشاهده اینکه رفتار سه گانه با زئوس و عدالت (Dikê) در مفاهیم، ​​مفروضات، دسته بندی های فکری و اشکال بیانی با قطعات باقیمانده و دوکسوگرافی برخی از دوره پیشوسوکرات مشترک است، افزایش می یابد. متفکران (به ویژه آناکسیماندر، گزنوفانس، هراکلیتوس و پارمنیدس). با بررسی چندین جنبه از سه گانه تراژیک در رابطه با بحث های ماقبل سالاری درباره الهیات و عدالت کیهانی، نشان می دهد که چگونه چنین موشکافی ممکن است بر درک ما از «تنش» الهیاتی و مفروضات متافیزیکی زیربنای روایت دراماتیک اورستیا تأثیر بگذارد. در نهایت، استدلال می‌کند که آیسخولوس به تجربه رنج انسانی، آن‌گونه که در کثرت متناقض جهان به آن داده می‌شود، وضعیت شکلی عمیق از دانش را می‌بخشد: نقطه‌ای از تلاقی بین حوزه‌های انسانی و الهی.