جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

این پژوهش در صدد است تا یک همبستگی مثبت بین زبان نمادین-اسطوره ای و انسان شناسی فلسفی را در نتیجه تاملی که از خواندن آثار پل ریکور به دست می آید مطرح کند. همبستگی که در نتیجه آثار علمی مدرن نفی می شود. با تامل در دستاوردهای فلسفی پل ریکور در باب یکی از ظرفیت های زبان یعنی زبان نمادین-اسطوره ای با نگاه انسانشناسانه می توان دریافت که دوگانه مسئله و امکان در دل معمای فلسفی ریکور مطرح است. یکی مسئله اصطلاح زبان نمادین-اسطوره ای و دیگری امکان طرح آن در جهان مدرن علمی و نسبت آن با ماهیت انسان مدرن. طرح مسئله، برای ریکور از آن جا ناشی می شود که در چالش مدرنیته یعنی جهان مفهوم سازی های انتزاعی علمی، اصطلاح زبان نمادین-اسطوره ای به عنوان یک شیوه ارتباطی قابل فهم مستلزم حذف است و مدعا این است که مدرنیته از تبیین های ابتدایی فراتر رفته است و چنین زبانی غیرقابل فهم تصور می شود و انسان معاصر به نوعی با پیشینیان خود متفاوت است، به این معنا که دیگر نیازی به گفتمان اسطوره ای و نمادین ندارند. آنها در «عصر علمی» زندگی می کنند که می توان آن را با «عصر اسطوره ای» مقایسه کرد. بنابراین، انسان هایی که عمدتاً تحت تأثیر این دوره تاریخی علمی معاصر هستند، دیگر نمی‌توانند زبان منسوخ نماد را الگوی خود قراردهند .این در حالیست که برای ریکور مسئله زبان نمادین-اسطوره ای مسئله اسطوره است. صرف نظر از اشکال اسطوره ای زبان، می‌توان حقیقت چنین زبانی را از طریق ترجمه آن به شیوه‌ای از گفتمان قابل فهم حفظ کرد. این مسئله با ملاحظات زبان در ارتباط با انسان شناسی فلسفی بیشتر می شود. هر توجهی به زبان مستلزم دیدگاه مرتبط با ماهیت انسان است. در این پژوهش تلاش می شود تا به بررسی ارتباط امکان و مسئله زبان نمادین-اسطوره ای با ماهیت انسان مدرن در اندیشه فلسفی پل ریکور پرداخته شود و در تقابل آن، از آنجا که رودولف بولتمن را می توان نمونه ای اصلی از متفکران غربی مدرن به عنوان نظریه پرداز اسطوره نامید که آثارش را می توان نمونه اولیه تلقی های هرمنوتیک اسطوره در این مسئله فهمید، اندیشه وی نیز برای طرح بحث در این تامل انتخاب شده است. زیرا او نوعی تفکر در مورد اسطوره و مدرنیته را حفظ می‌کند که فراتر از او به شارحان جدیدتر گسترش می‌یابد.

اندیشه‌‌های فیلسوف معاصر فرانسوی، پل ریکور که در بستر هرمنوتیک فلسفی و پدیدارشناسی هرمنوتیکی شکل گرفته، در میان دانش‌‌وران این علم، جایگاه قابل توجه و تأملی دارد. در سنت تفسیری رایج، فهم، امری زبانی، فرا تاریخی و فرا زمانی و بازتولیدی شمرده می‌‌شود. ریکور نیز فهم را امری زبانی و فرا زمانی می‌داند اما در خصوص تولیدی و بازتولیدی دانستن فهم، مسیری میانه در پیش می‌‌گیرد. نوشتار حاضر در پی آن است تا امکان طرح ماهیت فهم مدنظر ریکور را در خصوص متون شرعی با نظر به ویژگی‌‌های آن‌‌ها، با روی‌آوردی توصیفی- تحلیلی و با جمع‌‌آوری اطلاعات به روش کتاب‌خانه‌‌ای و اسنادی، بررسی کند. به نظر می‌‌رسد، با در نظر داشتن و توجه به «امکان فهم گذشته و یا معانی اولیه و مقصود دیگران در فرض امتزاجی بودن فهم، تصحیح پیش‌فرض‌ها با کمک راهنمایی‌های خود متن و شاهدهای مرتبط با آن به‌جای تحمیل پیش‌فرض‌های بیگانه با متن، توجه به قصد ظاهری و انطباق قصد متن و مقصود ماتن در متون شرعی (مجموعه‌‌ قرآن و سنت) و قابل دست‌‌یابی بودن آن و مبنا قرار دادن فهم عصری مؤلّف محور یا قصدی‌گرا»، می‌‌توان نظرگاه ریکور را به شکلی مورد توجه قرار داد.

ترجمه ماشینی: جان وال در خلاقیت اخلاقی استدلال می کند که زندگی و اندیشه اخلاقی ذاتاً و اساساً خلاق هستند. انسانها به واسطه اعماق آفریده اولیه خودشان فراخوانده شده اند تا از طریق دگرگونی خلاقانه مداوم دنیایشان از شر و تراژدی تاریخی فراتر روند. این پایان‌نامه جدایی‌های یونان باستان و کتاب مقدس از اخلاق و تصویرسازی شاعرانه، و همچنین مفاهیم معاصر از زندگی اخلاقی را که بر اساس اصول انتزاعی یا سنت‌های از پیش ساخته شده است، به چالش می‌کشد. وال با در نظر گرفتن شاعرانگی اراده پل ریکور، و گستره وسیعی از گفتگوهای انتقادی با اخلاق قاره‌ای، روایی، فمینیستی و آزادی‌خواهانه، حواس عمیقی را آشکار می‌سازد که در آن تمرین و تفکر اخلاقی شامل تنش، کاتارسیس، افراط و تفریط است. و تجدید در این فرآیند، او پیوندهای جدیدی بین گناه و تراژدی، تمرین و شاعرانگی، و اخلاق و اسطوره ایجاد می کند. خلاقیت اخلاقی به جای پیشنهاد یک اخلاق کامل، یک کار فرااخلاقی است که قابلیت خلاقیت را به عنوان بخشی از معنای اخلاقی انسان بودن بررسی می کند. این قابلیت در چهار بعد هستی شناسی، غایت شناسی، دیونتولوژی و عمل اجتماعی بررسی می شود. در هر مورد، وال دیدگاه سنتی در رابطه اخلاق با شاعرانگی را بررسی می‌کند، آن را با استفاده از منابع پدیدارشناسی معاصر نقد می‌کند، و تصوری از شاعرانگی بدیع‌تری از زندگی اخلاقی ایجاد می‌کند. در پایان، خلاقیت اخلاقی یک قابلیت انسانی برای سکونت در تنش‌ها در میان دیگران و در نظام‌های اجتماعی است و در تصویر یک خالق، یک جهان اخلاقی رادیکال‌تر را ایجاد می‌کند.

ترجمه ماشینی: شناخت، اگرچه عمیقاً در درک ما از اشیاء و اشخاص، هویت و ایده ها نقش می بندد، اما پیش از این هرگز موضوع یک تحقیق فلسفی واحد و پایدار نبوده است. این اثر، توسط یکی از برجسته ترین صداهای فلسفه معاصر، بازشناسی را از طریق چهره ها و معانی فلسفی مختلف خود دنبال می کند - و از طریق "سیر بازشناسی" به دنبال توسعه چیزی کمتر از هرمنوتیک مناسب شناخت متقابل است. مقالات گردآوری شده در اینجا به عنوان سخنرانی در مؤسسه علوم انسانی در وین ارائه شده است، مقالات گردآوری شده در اینجا به رسمیت شناختن در سه شکل از آن را در نظر می گیرند. فصل اول با تمرکز بر شناخت اشیاء، به نقش بازشناسی در معرفت شناسی جدید اشاره می کند. دوم، مربوط به آنچه می توان به رسمیت شناختن مسئولیت نامید، درک عاملیت و مسئولیت اخلاقی را از پیشینیان تا امروز ردیابی می کند. و سومی مسئله شناخت و هویت را مطرح می کند که از بحث هگل در مورد مبارزه برای به رسمیت شناختن از طریق استدلال های معاصر درباره هویت و چندفرهنگی گسترش می یابد. در سرتاسر، پل ریکور اهمیت ظرفیت ما برای تشخیص افراد و اشیاء، و شناخت خود و هویت خود را در رابطه با هدیه شناخت متقابل بررسی می کند. الهام گرفتن از متون ادبی مانند ادیسه و ادیپ در کولونوس، و درگیر کردن برخی از نوشته‌های کلاسیک سنت فلسفی قاره‌ای - نوشته کانت، هابز، هگل، آگوستین، لاک و برگسون - دوره شناخت دامنه وسیعی دارد. وسعت زمان و موضوع را در بر می گیرد و در این فرآیند تعدادی از راه های تفکر بسیار روشنگر را از طریق پرسش های اصلی فلسفه مدرن پیشنهاد می کند. (20070101)