جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

مسئله‌ی اصلی مقاله‌ی پیش رو این است که آیا نظریه‌ی بینامتنیت- در شکل و روایت کلاسیک‌اش، یعنی آنچنان که ژولیا کریستوا، واضع لفظ بینامتنیت، آن را روایت و صورتبندی کرده است- می‌تواند در حکم یک روش برای فهم معنای زبان و متون دینی به کار آید؟ و اینکه با به‌کارگیری بینامتنیت می‌توان به یک معنای واحد، کامل و نهایی رسید؟ و به فرض حصول معنا، وضعیت عینیت فهم زبان دین و متون دینی چگونه خواهد بود؟ ضمناً به این پرسش نیز پاسخ داده‌ایم که با تأکید بر ویژگی بینامتنی متون، همچون پویایی و فرآوری مداوم متون، در جریان بینامتنیت، معنای متن می‌تواند همان مقصود نویسنده‌ی متن باشد؟ کریستوا بر دو مؤلفه سوژه و زبان در کنار ساختار، برای حصول معنا تأکید دارد با تکیه‌بر این دو مؤلفه‌ی مهم کریستوایی که اساس شکل‌گیری بینامتنیت را تشکیل می‌دهد بحث در دو محور بررسی می‌شود.1. با در نظر گرفتن این نکته که معنا حاصل همکاری و پیوند زبان و سوژه است، عینیت فهم معنای گزاره‌های دینی و اساساً زبان دین در دو شکل مکتوب و گفتاری آن به چه نحو خواهد بود؟2. بینامتنیت امکان روشی برای فهم معنای زبان دین را فراهم خواهد کرد؟ که درنتیجه درخواهیم یافت کاربست بینامتنیت در وادی زبان دین به‌موجب پویایی زبان و سوژه‌ی سخن‌گو کریستوایی امکان حصول یک معنای واحد را نخواهد داشت و با توجه به این نتیجه عینیت فهم معنای زبان دینی فرضیه‌ای نادرست است و بینامتنیت در قامت یک روش برای حصول معنا به کار نخواهد آمد.

ترجمه ماشینی: در یک آزمایش متقاعدکننده و غیرمعمول، سه نظریه‌پرداز برجسته درباره مسائل اصلی فلسفه و سیاست معاصر گفتگو می‌کنند. مقالات آن‌ها، که به‌عنوان مشارکت‌های جداگانه‌ای که به یکدیگر پاسخ می‌دهند، سازمان‌دهی شده‌اند، شامل میراث هگلی در نظریه انتقادی معاصر، معضلات نظری چندفرهنگ‌گرایی، بحث جهان‌شمولی گرایی در مقابل خاص‌گرایی، استراتژی‌های چپ در اقتصاد جهانی‌شده، و نسبی است. محاسن پساساختارگرایی و روانکاوی لاکانی برای یک نظریه اجتماعی انتقادی. در حالی که دقت و هوشی که این نویسندگان با آن به کار خود می پردازند بسیار زیاد است، اقتضایی، هژمونی، جهان شمولی علاوه بر این از احساس روشن انرژی و لذت آنها به صورت آشکار و اغلب غیرقابل پیش بینی بهره می برند. تبادل.

ترجمه ماشینی: «از باکونین تا لاکان» در مقایسه خود با اندیشه آنارشیستی و پساساختارگرایانه معتقد است که مهم‌ترین مشکل سیاسی که امروز با آن روبرو هستیم، تکثیر و تشدید قدرت است. سائول نیومن تمایل تئوری‌ها و جنبش‌های سیاسی رادیکال برای تأیید مجدد قدرت و اقتدار را در قالب‌های مختلف در تلاش خود برای غلبه بر آن هدف قرار می‌دهد. در بررسی متفکرانی چون باکونین، لاکان، اشتیرنر و فوکو نیومن، پرسش‌های مهم معرفت‌شناختی، هستی‌شناختی و سیاسی را بررسی می‌کند: آیا موضوع اساسی انسانی نقطه عزیمتی است که قدرت و اقتدار را می‌توان با آن مخالفت کرد؟ یا، آیا سوژه اومانیست خود محل سلطه است که باید نقاب از آن برداشته شود؟ این کتاب همانطور که ماهرانه مسیرهای ظهور این بحث را در اندیشه سیاسی ترسیم می‌کند، نشان می‌دهد که چگونه مسئله هویت‌های اساسی محدودیت‌ها و امکانات سیاست رادیکال امروز را تعریف و دوباره تعریف می‌کند.