هنر به‌مثابه تجلی حقیقت: بازاندیشی نسبت هنر و حقیقت در فلسفه هگل | کتابخانه مجازی الفبا

هنر به‌مثابه تجلی حقیقت: بازاندیشی نسبت هنر و حقیقت در فلسفه هگل | کتابخانه مجازی الفبا

کتابخانه مجازی الفبا،تولید و بازنشر کتب، مقالات، پایان نامه ها و نشریات علمی و تخصصی با موضوع کلام و عقاید اسلامی کتابخانه مجازی الفبا،تولید و بازنشر کتب، مقالات، پایان نامه ها و نشریات علمی و تخصصی با موضوع کلام و عقاید اسلامی

فارسی  |   العربیه  |   English  
telegram

در تلگرام به ما بپیوندید

public

کتابخانه مجازی الفبا
کتابخانه مجازی الفبا
header
headers
پایگاه جامع و تخصصی کلام و عقاید و اندیشه دینی
جستجو بر اساس ... همه موارد عنوان موضوع پدید آور جستجو در متن
: جستجو در الفبا در گوگل
...جستجوی هوشمند
هنر به‌مثابه تجلی حقیقت: بازاندیشی نسبت هنر و حقیقت در فلسفه هگل
کتابخانه مجازی الفبا
کتابخانه مجازی الفبا
فارسی
کتاب الکترونیکی
میانگین امتیازات:
امتیاز شما :
تعداد امتیازات :
0
هنر به‌مثابه تجلی حقیقت: بازاندیشی نسبت هنر و حقیقت در فلسفه هگل
ویرایش اثر
چکیده :
مسئله نسبت میان هنر و حقیقت از آغاز تفکر فلسفی غرب همواره محل مناقشه بوده است. در فلسفه جدید، به‌ویژه از دکارت تا کانت، با تفکیک قلمرو شناخت از احساس، هنر و زیبایی از حوزه حقیقت کنار نهاده شدند و به قلمرو ذوق و نبوغ فردی فروکاسته گشتند. هگل از نخستین متفکرانی است که در واکنش به این گسست، کوشید پیوندی دوباره میان هنر و حقیقت برقرار سازد. این مقاله با رویکردی تفسیری ـ تحلیلی، تلقی هگل از حقیقت و جایگاه هنر در نظام فلسفی او را بررسی می‌کند. نشان داده می‌شود که هگل حقیقت را نه به‌مثابه صدق گزاره‌ای، بلکه به‌منزله تحقق و تجلی مطلق می‌فهمد و هنر را نخستین مرتبه ظهور آگاهانه مطلق در تاریخ تلقی می‌کند. از این منظر، اثر هنری صرفاً بیان احساسات هنرمند نیست، بلکه تجسم حسی ایده و برخوردار از شأنی معرفتی است. با این حال، مقاله نشان می‌دهد که هگل در نهایت با طرح نظریه «پایان هنر»، همچنان بر برتری فلسفه نسبت به هنر تأکید می‌ورزد و بدین‌سان تنها به‌نحوی نسبی بر جدایی هنر و حقیقت فائق می‌آید. the issue of the relationship between art and truth has always been a subject of controversy since the beginning of western philosophical thought. in modern philosophy, especially from descartes to kant, with the separation of the realm of knowledge from feeling, art and beauty were excluded from the realm of truth and reduced to the realm of individual taste and genius. hegel is one of the first thinkers who, in response to this rupture, tried to re-establish a link between art and truth. this article examines hegel's perception of truth and the place of art in his philosophical system with an interpretative-analytical approach. it is shown that hegel understands truth not as propositional truth, but as absolute realization and manifestation, and considers art to be the first conscious emergence of the absolute in history. from this perspective, a work of art is not simply an expression of the artist's feeling, but rather a sensory embodiment of an idea and has epistemological status. however, the article shows that hegel ultimately, by proposing the theory of the "end of art", still insists on the superiority of philosophy over art, thus only partially overcoming the separation of art and truth.
منابع دیجیتالی مرتبط :
نسخه PDF مراجع
متکلمان و سایر شخصیت ها :
فریدریش هگل
نویسنده :
محمدرضا معصومی‌نیا اردستانی
زبان :
فارسی
منبع اصلی :
https://sanad.iau.ir/Journal/pi/Article/1232373
جنس منبع:
متن
پایگاه :
ذ:پایگاه مجلات (فلسفه تحلیلی- سال 1403- دوره 21- شماره 45- از صفحه 6 تا 22)
یادداشت :
کلید واژه: هگل, هنر و حقیقت, مطلق, ایده,
نوع منبع :
مقاله
مشخصات کامل اثر
منابع مرتبط :
ثبت نظر
ارسال