جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : بین سه مدل الهیاتی (تقدسی، کارکردی و هستی‌شناختی) در مورد کهانت مسیح اختلاف نظر وجود دارد. یکی از جنبه‌های بارز این اختلاف، وجود دیدگاه‌های متفاوت درباره رابطه بین قربانی و میانجیگری آسمانی در کهانت مسیح است. این دیدگاه‌های متضاد نشان می‌دهد که الهیات مسیحی درباره ماهیت کار کاهنی مسیح معراج، از جمله این تصور که چگونه مسیح نجات را از طریق کهانتش میانجیگری می‌کند، اتفاق نظر ندارند. این وضعیت مشکل ساز این سوال را مطرح می کند که آیا راهی برای حل این تعارض تفاسیر وجود دارد؟ روش مطالعه حاضر به طور هرمنوتیکی این مدل‌های کشیشی مسیح را تجزیه می‌کند تا یک پیشنهاد سازنده از یک مدل جایگزین را به عنوان پیشنهادی برای حل تعارض تفاسیر در مورد این دکترین بیان کند. این ساختارشکنی به دنبال کشف منطق هر تفسیر از کشیش مسیح از منظر اصول کلان هرمنوتیکی واقعیت یا پیش‌فرض‌های هستی‌شناختی موجود در آن تفسیر است. چنین دیدگاهی نشان می‌دهد که چگونه این پیش‌فرض‌ها بر تفسیر یا نظریه‌ای درباره کهانت مسیح تأثیر می‌گذارند و تأثیر می‌گذارند. این ساختارشکنی شامل سه مرحله در این پایان نامه است: (1) طرح کلی سیستماتیک از تفاسیر کهانت مسیح. (2) توصیفی از درک اصول کلان هرمنوتیکی واقعیت که در هر تفسیری که در گام اول به تصویر کشیده شده است، و نشانه ای از پیامدهای آموزه کشیشی مسیح؛ و (3) گذار به ساختن یک مدل جایگزین که از تعامل با عبرانیان، از جمله اشاره‌های آن به تفسیر اصول کلان هرمنوتیکی واقعیت، و پیامدهای آموزه کشیشی مسیح ناشی می‌شود. نتایج با توجه به اصول کلان هرمنوتیکی واقعیت در مدل‌های مقدس، کارکردی و هستی‌شناختی، این تحقیق نشان می‌دهد که الوهیت واقعیتی است که با عدم ترتیب تعریف می‌شود (به عنوان موجودی بی‌زمان- بی‌زمان یا حداقل منطقاً نزدیک به آن) ، انسانیت مسیح ابزار مکانی-زمانی واقعیت غیر ترتیبی الهی است و بهشت ​​به عنوان یک محیط بی زمان-فضا یا منطقاً نزدیک به آن درک می شود. وقتی تفاسیر مقدس، کارکردی و هستی‌شناختی کهانت مسیح از منظر این اصول کلان هرمنوتیکی واقعیت خوانده شود، نتایج زیر ایجاد می‌شود. در مدل مقدس، کاهنیت مسیح به تصویر مسیح شناختی اشاره دارد که از نظر سوتریولوژیکی در ابزارهای مکانی-زمانی عینی است که واقعیت بی زمان-بی مکان آفرینش جدید را در انسان ها منتقل و به فعلیت می رساند. در مدل کارکردی، کاهنیت مسیح به زبان مسیح‌شناختی توصیف می‌شود که متضمن توالی کارکردها (صلیب زمینی و شفاعت آسمانی) است، اما از نظر جامعه‌شناسی در ابزارهای مکانی-زمانی که واقعیت بی‌زمان-فضای امر جدید را می‌رسانند/واقع می‌کنند، مشخص می‌شود. خلقت در انسان در مدل هستی‌شناختی، کاهنیت مسیح، مسیح‌شناسی را به تصویر می‌کشد که با ابزارهای مکانی-زمانی، در جهان مکانی-زمانی ما، واقعیت جامعه‌شناختی آفرینش جدید را که قبلاً در خدا عینی است، آشکار می‌سازد. با این حال، بر اساس یک قرائت سیستماتیک از کشیش مسیح در رساله به عبرانیان، این تحقیق یک دیدگاه جایگزین، یعنی مدل تاریخی را پیشنهاد می‌کند. این خوانش اشاره‌هایی به تفسیر متفاوتی از اصول کلان هرمنوتیکی واقعیت می‌یابد، جایی که واقعیت الهی، انسانیت مسیح و بهشت ​​واقعیت‌های مکانی-زمانی هستند. برخلاف مدل‌های دیگر، از آنجایی که آنها تفسیری متمایز از اصول کلان هرمنوتیکی دارند، مدل تاریخی به شدت بر کشیشی آسمانی تأکید می‌کند و عمداً کشیشی مسیح را به‌عنوان مکانی-زمانی تفسیر می‌کند. این بدان معنی است که مسیح یک فعالیت رسمی متوالی در بهشت ​​انجام می دهد که در آن خدا در فرآیند سوتریولوژیک بخشش و دگرگونی انسان ها دخالت دارد.