جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در این متن مختصر، روی باسکار به تشخیص، توضیح و حل «مشکلات فلسفه» می پردازد. افلاطون و غیره تمام حوزه های اصلی موضوع را مرور می کند: نظریه دانش و فلسفه علم. فلسفه منطق و زبان؛ فلسفه های مکان، زمان و علیت؛ فلسفه علوم اجتماعی و زیستی و دیالکتیک. اخلاق، سیاست و زیبایی شناسی؛ و تاریخ و جامعه شناسی فلسفه. از جمله موضوعاتی که مورد بحث قرار گرفت، مشکلات استقراء و کلیات، مسئله نسبی گرایی، «رسوایی فلسفه» هایدگر (جستجو برای اثبات واقعیت جهان خارج)، ماهیت حقیقت اخلاقی و معمای اراده آزاد و جبرگرایی دو فصل آخر شامل گزارشی تلفیقی از توسعه فلسفه غرب از دوران پیشاسقراطی تا پساساختارگرایی است. افلاطون و غیره به دنبال احیای پروژه فلسفی است، و نشان می دهد که «رئالیسم انتقادی دیالکتیکی» نویسنده قدرت مقوله ای برای اصلاح زمینه های مشکل فلسفه دارد. این کتاب هم به عنوان یک مقدمه انتقادی برای فلسفه و هم به عنوان منبعی ارزشمند برای محقق عمل می کند.

ترجمه ماشینی : مارینا مارن در افلاطون و آریستوفان ادعا می کند که جستجوی ما برای عدالت جمعی باید با خودآزمایی آغاز شود. درک این موضوع که چیزهایی وجود دارد که ما نمی‌توانیم درباره خودمان بدانیم مگر اینکه موضوع یک شوخی قرار بگیریم، جزء جدایی ناپذیر چنین خودسنجی است. جوک ها دیدگاه جدیدی در مورد سیاست و اخلاق ما ارائه می دهند. آنها برای خودآگاهی مدنی ما ضروری هستند. مارن این مورد را با کنکاش در جمهوری افلاطون، اثری بنیادی در فلسفه سیاسی مطرح می کند. در حالی که جمهوری صراحتاً انحطاط و طمع یک ظالم را محکوم می کند، حمله افلاطون به ایده آلیسم سیاسی هم جدی و هم کمدی است. در واقع، افلاطون از همان آثار کمدی و ترانه های نمایشنامه های آریستوفان استفاده می کند. کتاب مارن گفتگوی بدیع را بین سه اثر آریستوفان - زنان مجلس، شوالیه‌ها و پرندگان - و فلسفه افلاطون ایجاد می‌کند و پرسش‌های مهمی درباره اعتقادات فردی و جستجوی شخصی فرد برای عدالت ایجاد می‌کند. این آثار محاوره‌ای نقدهایی از استبداد ارائه می‌کنند که به نوبه خود درخشان، کوبنده و پرشور هستند و ایرادات و ایده‌آل‌ها را به یک اندازه روشن می‌کنند. کمدی فلسفی استبداد را در افراد و نیز نظام‌های حکومتی که ادعا می‌کنند عادلانه و خوب هستند، آشکار می‌کند. این نقد به همان اندازه که در زمان ارسطوفان و افلاطون در برابر بی‌عدالتی‌های معاصر تأثیر داشت. یک کار جدید مبتکرانه توسط یک محقق نوظهور، افلاطون و آریستوفان نشان می دهد که کمدی - در کنار فلسفه و سیاست - برای خودآزمایی ضروری است. و بدون چنین بررسی، امیدی به زندگی عادلانه نیست.