جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی بلاهت عقل در دیدگاه ملاصدرا و آیت‌الله جوادی‌آملی انجام شده است که یکی از مسائل کمتر کاویده‌شده در فلسفه اسلامی است. ملاصدرا با تکیه بر مبانی هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی خویش، عقل را نه تنها ابزار ادراک مفاهیم کلی، بلکه مرتبه‌ای از وجود انسانی می‌داند که در مسیر تکامل جوهری نفس، از قوه به فعلیت می‌رسد. اما برخلاف برداشت‌های سطحی که این تعبیر را نفی عقل پنداشته‌اند، در دیدگاه جوادی‌آملی، بلاهت عقل به معنای ناتوانی عقل در درک حقایق متعالی و نیازمندی انسان به هدایت وحیانی است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی تطبیقی، به ارزیابی دو دیدگاه با استفاده از منابع اصلی و ثانویه انجام شده و سپس مفهوم بلاهت عقل را به عنوان ناتوانی روش‌شناختی و اخلاقی عقل در درک مراتب الهی، بررسی کرده است. یافته‌های مقایسه دو دیدگاه نشان می‌دهد که هر دو متفکر، اصل وحدت عقل و وحی را پذیرفته‌اند، اما جوادی‌آملی تأکید بیشتری بر روش‌مندی عقل و کاربرد عملی آن دارد. لذا تأکید یافته‌ها بر آن است که بلاهت عقل از نگاه جوادی‌آملی، یک وضعیت نسبی است و با تربیت عقل و تزکیه نفس قابل رفع است، اما تمرکز ملاصدرا بر ساختار وجودی عقل است و از منظر او، «بلاهت عقل» نتیجه رکود، انحراف یا حجاب در مسیر فعلیت عقلانی انسان است. بنابراین، تحلیل بلاهت عقل برای جلوگیری از غرور و اغراق انسان در عقل گرایی صرف در برابر حقایق ماورایی و محدودیت خود عقل، ضرورت پیدا می کند.

مفهوم «وجود رابط» در فلسه اسلامی و خصوصا حکمت متعالیه در شمار مباحث پرچالش و پایه‌ای مطرح است. مساله وجود رابط از نوآوری‌های بنیادین صدرالمتالهین است که نسبتِ میان واجب و ممکن را تبیین و توضیح می‌کند. هدف این مقاله بررسی این مساله مهم از منظر آیت‌الله جوادی آملی، شارح و فیلسوف معاصرِ پیرو حکمت متعالیه، است. ما معتقدیم استاد جوادی‌آملی با پذیرش چارچوب کلی حکمت متعالیه، تفسیری متفاوت از وجود رابط ارائه داده و با تأکید بر «فقر محضِ ممکنات» و «وحدت عینی وجود»، هرگونه استقلال وجودی را از ممکنات سلب کرده است . یافته‌ها نشان می‌دهند که این تفسیر از وجود رابط، ممکنات را صرفاً به عنوان تجلیات وجود حق تعالی تلقی می‌کند، لذا ضمن اینکه خود را به سنت فلسفی ملاصدر پایبند نگاه می‌دارد از سوی دیگر، با بهره‌گیری از مبانی عرفانی و قرآنی، به نتایجی مشابه با نظریه «وحدت وجود» می‌رسد. این تحقیق با روش تحلیلی-توصیفی و با بررسی آثار اصلی این دو حکیم، به واکاوی نقاط اشتراک و افتراق دیدگاه‌های ایشان پرداخته و در پایان نشان می‌دهد که تبیین استاد جوادی‌آملی از وجود رابط، گرچه با تلفیق برهان و عرفان و قرآن، عمیق‌تر و دقیق‌تر شده است لیکن باز هم با چالش‌های جدیدی مواجه شده است، این چالش‌ها خود را در هماهنگی با اصولی مانند علیت، اختیار انسان و واقعیت عالم ماده بیشتر نمایان می‌کنند.

نظریة بساطت خداوند، از مهم‌ترین نظریه‌های فلسفی که در دوران معاصر نیز مناقشه‌انگیز بوده است. بریان لفتو از مدافعان این نظریه در فلسفة تحلیلی دین در دورة معاصر است که تلاش کرده است به انتقادات فیلسوفانی مانند آلوین پلنتینگا در این زمینه پاسخ دهد. در نوشتار حاضر ابتدا نشان داده شده است که لفتو به مدد اصولی نظیر فرض نهایی بودن خداوند، خالقیت مطلق، کمال و استقلال وی و نیز تجربه‌های عرفانی، به اثبات عدم ترکیب خداوند از اجزاء مادی و ماهیت و وجود، و همچنین عدم ترکیب ذات حق از صفات پرداخته و تمایز این صفات از یکدیگر را نیز نفی کرده است. در ادامه، با تکیه‌بر مباحثی از حکمت متعالیة صدرایی، مانند تقدم واجب بر ممکنات و نفی ترکیب وی از وجود و عدم، نشان داده شده است که گرچه این دو نظریه‌پرداز، از مدافعان بساطت خداوند هستند، اما دو تصور جداگانه از خداوند دارند و استدلال‌های متفاوتی در دفاع از بساطت خداوند ارائه داده‌اند که براساس آن‌، ترکیب‌های متفاوتی را از خداوند نفی کرده‌اند. گرچه لفتو برخی از انواع ترکیب مانند ترکیب جهتی و در نتیجه، برخی اوصاف امکانی را در خداوند پذیرفته است، ولی با تکیه‌بر ادلة ملاصدرا از طریق تفکیک مقام فعل و ذات خداوند، به وی پاسخ داد و از ضروری بودن تمام اوصاف خداوند دفاع کرد.

تجلّی وحی از مفاهیم بنیادین در عرفان و فلسفه اسلامی است که نقشی محوری در تبیین رابطه خداوند، انسان کامل و نظام هستی ایفا می‌کند. این مقاله با روش تحلیل تطبیقی محتوا، در پی پاسخ به این پرسش است که دیدگاه‌های ابن‌عربی، ملاصدرا، امام خمینی و آیت‌الله جوادی آملی درباره تجلّی وحی و جایگاه انسان کامل چه نقاط اشتراک و افتراق ساختاری دارند و آیا می‌توان بر پایه اشتراکات آنان به الگویی مشترک از سازوکار تجلّی وحی دست یافت. هدف این پژوهش، فراتر از توصیف صرف، استخراج یک الگوی هستی‌شناختی مشترک از فرآیند تجلّی وحی و نشان دادن این نکته است که انسان کامل در عرفان اسلامی نه یک دریافت‌کننده منفعل، بلکه «شرط امکان» نزول وحی در مراتب هستی به شمار می‌رود. نوآوری این پژوهش در ارائه یک چارچوب روش‌شناختی مبتنی بر مقوله‌های هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و انسان‌شناختی برای مقایسه تطبیقی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌رغم تفاوت در تعابیر و زبان تبیین، چهار اندیشمند در یک مدل تلفیقی چهارمرحله‌ای قابل جمع هستند که در آن، کمال وجودی نبی (شرط امکان وجودی) و تنزل معرفتی معنا (شرط امکان معرفتی) به‌طور دیالکتیکی درهم‌تنیده شده‌اند. اشتراک بنیادین این دیدگاه‌ها در «ضرورت کمال وجودی دریافت‌کننده وحی» خلاصه می‌شود که می‌تواند مبنایی برای نظریه‌پردازی جامع‌تر در باب وحی در عرفان اسلامی فراهم آورد.

حرکت از موضوعاتی است که در طول تاریخ فلسفه نزد اندیشمندان مورد بحث بوده است. برخی وجودِ واقعیت آن را کاملاً رد کرده‌اند، برخی بدیهی دانسته‌اند و گروهی در چیستی آن نظر داده‌اند. اینکه اساساً حرکت چیست؟ در نوع جهت‌گیری اندیشه یک فیلسوف نقشی مهم دارد، زیرا پس از قبول وجودِ حرکت، نشان می‌دهد که جهان در تفکر او، چگونه است و چه ویژگی‌هایی دارد؟ پس یکی از ارکان جهان‌بینی فیلسوف را این مهم مشخص می‌کند. در فلسفه اسلامی، ملاصدرا نقشی تحول‌زا در مسئله حرکت ایفا نموده و وقوع آن را علاوه بر اعراض یا برخی از آنها، به جوهر نیز تسرّی داده است. درواقع او حرکت را از حاشیه به متن آورد. او حرکت را نحوه وجود دانسته و جدا از مقولات می‌شمارد. ژیل دلوز، از فیلسوفان معاصر فرانسوی، نیز نظری بدیع درباب حرکت دارد. او اصولاً اندیشه‌هایی ضد افلاطونی دارد و در باب حرکت نیز، آن را در تمام جهان جسم و جسمانی، جاری می‌داند. در پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی، به چیستی حرکت در نگاه این‌دو اندیشمند پرداخته و تفاوت‌ها و شباهت‌های نظر آنها را مورد تحقیق قرار داده‌ایم. نتیجه تحقیق نوعی شباهت کم‌نظیر را نشان داد، به‌نحوی که می‌توان گفت هر دو فیلسوف، حرکت را در تمام جهان مادی، محقق و لازم می‌دانند.

چکیده ماشینی با توجه به اینکه اکثر ادیان ادعاهای مهمی در مورد حقیقت و رستگاری دارند، رویکرد انحصارگرایانه آنها اغلب مانع تحقق گفتگوهای عقلانی بین ادیان می‌شود. در این زمینه، حکمت متعالیه ملاصدرا ظرفیت‌های ارزشمندی را برای گفتگوی بین ادیان از منظر دینی ارائه می‌دهد. این ظرفیت‌ها شامل اصالت وجود، تشکیک در واقعیت وجود و حرکت جوهری است. با اذعان به اصالت وجود، در گفتگو با پیروان سایر سنت‌های دینی، اعتقاد به یک حقیقت الهی یا خدا می‌تواند به عنوان نقطه کانونی عمل کند و ماهیت آن متعاقباً مورد بررسی قرار گیرد. از طریق مفهوم تشکیک در وجود، می‌توان نشان داد که پیروان همه ادیان الهی و گاهی برخی از ادیان غیرالهی، از حقیقت ایمان خود به درجات مختلف بهره‌مند می‌شوند و به تناسب در موهبت رستگاری سهیم هستند. با توجه به حرکت جوهری، می‌توان استدلال کرد که همه یا اکثر مؤمنان بر اساس سطح ایمان خود به سوی خدا در حال تکامل هستند و ما تا زمان مرگ به طور مداوم در حال تکامل هستیم. در نتیجه، اصل باور به حقیقت الهی برای گفتگو با پیروان سایر ادیان بسیار ارزشمند است، و این نشان می‌دهد که از آنجایی که ما همیشه در حال تکامل هستیم، هرگز نباید ادعای مالکیت انحصاری حقیقت مطلق را داشته باشیم یا خود را بدون دیگران بی‌نیاز بدانیم. بنابراین، حکمت متعالیه ملاصدرا این پتانسیل را دارد که گفتمان گفتگو با اکثر یا همه سنت‌های دینی و گاهی اوقات، سنت‌های فلسفی را تسهیل کند، که باید در پرتو نیازهای معاصر ما مورد بازنگری قرار گیرد.

چکیده ماشینی این پژوهش، مطالعه‌ای تطبیقی ​​از فلسفه پوچ‌گرایانه آلبر کامو در مقایسه با نظام فکری ملاصدرا ارائه می‌دهد. کامو در چارچوب اگزیستانسیالیسم خود، جهانی عاری از معنای ذاتی، غیرمنطقی و بی‌تفاوت نسبت به بشریت را مفروض می‌گیرد - دیدگاهی که در آثاری مانند افسانه سیزیف، غریبه و طاعون تجلی یافته است. از دیدگاه او، مفاهیمی مانند عدالت و اخلاق، ساخته‌های انسانی هستند نه ویژگی‌های عینی جهان. در مقابل، ملاصدرا با تکیه بر اصول حکمت متعالیه، بر اصالت وجود، تشکیک وجود و حرکت جوهری تأکید می‌کند. او وجود را به عنوان نظامی هدفمند و حکیمانه تفسیر می‌کند که در آن هر جزء، مظهری از اسمای الهی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پوچ‌گرایی کامو مبتنی بر غفلت از رابطه‌ی میان خدا و جهان، تقلیل هستی‌شناسی به تجربه‌گرایی حسی و انسان‌محوری افراطی است. در مقابل، نظام فلسفی-دینی ملاصدرا با تبیین چارچوب علیت الهی، حکمت نهفته در پس شر و غایت‌شناسی خلقت، پاسخی جامع به بحران معنا در بشر مدرن ارائه می‌دهد.

چکیده ماشینی سلامت معنوی اخیراً توجه جدی محققان رشته‌های مختلف را به خود جلب کرده است. پژوهش حاضر به بررسی نقش حاکمیت عقل، چه نظری و چه عملی، در سلامت معنوی از دیدگاه ملاصدرا می‌پردازد. در پایان، رویکردهای پیشنهادی او برای مقابله با بیماری‌های روحی و روانی تشریح می‌شود. روش تحقیق، تحلیل فلسفی است و جمع‌آوری داده‌ها به صورت کتابخانه‌ای با تأکید بر آثار ملاصدرا انجام شده است. موضوع اصلی، بیماری‌های قلبی و علل شیوع آنها است. از این رو، برای دستیابی به درک جامع از انسان، لازم است ساختار درونی و ابعاد مختلف وجود انسان مورد توجه قرار گیرد. زیرا نفس سالم، ذاتاً نفسی است که کمالاتش به فعلیت رسیده باشد و این به نوبه خود در گرو سلامت نفس ناطقه (ناطقه) است. انسان‌شناسی ملاصدرا مبتنی بر آموزه‌های دینی است و از آنجا که انسان دارای ابعاد متعدد است، پدیده‌های خارق‌العاده انسانی را می‌توان به راحتی در چارچوب فلسفی او توضیح داد. با این وجود، علیرغم نقاط قوت رویکرد انسان‌شناختی ملاصدرا و ارتباط عمیق آن با سلامت نفس، می‌توان استدلال کرد که تمرکز بیش از حد بر جنبه‌های عقلانی، همراه با توجه ناکافی به ابعاد انگیزشی و عملی طبیعت انسان - و همچنین ماهیت انتزاعی و تنوع برخی از مباحث آن - محدودیتی برای رویکردهای صرفاً فلسفی به این موضوع ایجاد می‌کند. بنابراین، تأکید می‌شود که در کنار ارج نهادن به عقل انسانی، حضور وحی و نظارت دین بر عقل ضروری است.

علم‌النفس فلسفی صدرایی آن‌گاه که مُلهَم از آیات و روایات گردیده است، افق‌های متفاوتی را فراروی پژوهشگران حوزۀ نفس گشوده است. یکی از آن‌ها رمزگشایی از پنج آیه پیرامون نفخ روح در قوس نزول می‌باشد. هدف این مقاله تحلیل نظرات ملاصدرا دراین‌باره است و تلاش دارد تا این پرسش‌ها را پاسخ دهد که استعمال نفخ روح در این آیات، آیا حقیقی است یا مجازی؟ همچنین وی اضافۀ روح به خداوند را چه نوع اضافه‌ای می‌داند؟ آیا نفخ روح در قوس نزول، اختصاص به انسان دارد یا غیراختصاصی است و شامل موجودات دیگری نیز می‌شود؟ یافته‌های این نوشتار که به روش تحلیل محتوا و با توجه مستقیم به آثار ملاصدرا تهیه شده،گواه بر آن است که وی استعمال نفخ در این آیات را مجازی و به معنای «انشاء تعلق تدبیر» بُعد نفسی با بُعد طبیعی انسان کبیر و بلکه تمام موجودات دارای نفوس ناقصه می‌داند. اما اضافۀ روح به خداوند را حقیقی و از نوع اضافۀ اشراقی مبتنی بر سیر از وحدت به کثرت سریانی شمرده است و نه از نوع إضافۀ مقولی. نکتۀ دیگر این‌که وی بر اساس مستندات درون‌دینی برای انسان، به دو روح و نیز به دو نفخ در قوس نزول قائل شده است. همچنین وی معتقد شده است هدف خداوند از نفخ روح، تکمیل سیر استکمالی «تکمیلی» نفوس است نه سیر «تتمیمی» انسان.

نفس واقعیت بسیط واحدی است که واجد همه کمالات و قوای قائم به خود است. ویژگی اختصاصی نفس انسان قدرت گزینش‌گری آن است که امکان تعیین مرتبه وجودی و به تبع ماهیت را دارد. نفس فاعل حقیقی همه افعال است، لذا تمامی ادراکات و افعال از‌جمله فعل اخلاقی حاصل مراتب نفس است. هدف این تحقیق تبیین رابطه مراتب نفس و فعل اخلاقی در آثار صدرا به روش توصیفی – تحلیلی است. ازنظر صدرا انسان هرچه به مراتب اعلی نزدیک‌تر شود، فعلیّت بیشتری از کمالات وجودی را شاهد و امکان صدور افعال اخلاقی از او بیشتر است؛ لذا افعال نفس براساسِ مراتب نفس به حقوقی، شرعی و اخلاقی تقسیم گردید و فرایند صدور و تفاوت فعل اخلاقی در منشأ، نیت و غایت با دیگر افعال توضیح داده شد. در ادامه با تبیین اراده خداوند براساسِ ظرفیت اراده انسان و ملاحظه انتقادی نسبت به محدودیت اراده انسان در طول اراده خداوند دو لازمه فعل اخلاقی را حفظ و ثابت کردیم که انسان دارای اراده مطلق است؛ پس از جهت ایجابی نسبت به افعال اخلاقی مسئولیتی مطلق دارد؛ همچنین از جهت سلبی خداوند علت شرور اخلاقی نیست.