جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

آیه ۱۰۶ بقره مشهور به آیه نسخ یکی از مهم‌ترین ادله قائلان به نسخ در قرآن است؛ که بر این باورند این آیه به صراحت به مقوله نسخ آیات قرآن اشاره نموده است. جدای از تحلیل درون متنی آیه(که پژوهش‎هایی در این باره انجام شده است) تاریخ‎گذاری این آیه و آیات ناسخ می‌تواند به فهم صحیح این آیه کمک کند. پژوهش فرا رو با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی تاریخ نزول آیه ۱۰۶ بقره و آیات ناسخ می‎پردازد و از این رهگذر، ارتباط این آیه با آیات ناسخ را به لحاظ تاریخ‎گذاری این آیات، مورد واکاوی قرار می‎دهد. از نتیجه پژوهش برمی‌آید که تاریخ نزول آیات ناسخ پس از نزول آیه ۱۰۶ بقره بوده است که بر این اساس معنای نسخ آیات قرآن با استناد به این آیه بی‌معنا است؛ زیرا قبل از این آیه نسخی صورت نگرفته که به دنبال آن خداوند به فلسفه نسخ آیات قرآن اشاره نماید. معنای صحیح این آیه با توجه به تاریخ‎گذاری و فضای نزول آن، به معنای نسخ شریعت‎های آسمانی پیشین به وسیله قرآن کریم است.

بسیارى، بدون لحاظ سیاق، آیه «نسخ» و «اِنساء» را بر آیات قرآنى تطبیق نموده، و با تکیه بر ظاهر آیه، به محذورات عقلى ـ کلامى مربوط به اِنساء، گردن نهاده، و یا به تاویلى دور، روى آورده اند. این مقاله، با بهره گیرى از ظواهر لفظى و سیاقى آیه، چشم انداز جدیدى ـ با دو ویژگى: حفظ ظهور آیه مبارکه و پیراستن مفاد آن از محذورات عقلى ـ برمى نماید. به اقتضاى سیاق، مراد از «آیه»، آیات کتب آسمانى پیشین است، و آیه نسخ در مقام دفع برخى شبهات یهود است که مى پنداشتند، نسخ و انساء آیات الهى، محال و مخالف حکمت است، لیکن به لحاظ اطلاق آیه، اگر وقوعِ نسخ و انساء، در شریعت جاودانه اسلام و کتاب قرآن اثبات شود، به سان هر قضیه حقیقیه اى، آیات قرآن را نیز شامل مى شود. نسخ حکم، امرى معقول، بلکه ثابت است، ولى به دلایل متین و معتبر، این انساء در مقام تطبیق بر مصادیق، بر آیات قرآنى قابل انطباق نیست و تنها بر همان آیات «منسى» کتب و شرایع پیشین قابل تطبیق است.