جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

مفهوم رضا، خشنودی کامل بنده است نسبت به آنچه خداوند مقدر کرده و مفهوم سخط نیز در مقابل رضا است و به معنای «سخط» به معنای خشم شدید خداوند می باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تطبیقی رضا و سخط الهی از منظر قرآن و صحیفه سجادیه و عهدین با روش توصیفی-تحلیلی می باشد. یافته های این پژوهش نشان می دهد؛ در قرآن تحصیل رضای الهی، میدان‌ وسیعی‌ است‌ که همه انـسان هـا، در آن، امکان پیشروی‌ دارند‌. بنابراین رسیدن به مقام رضا از دیدگاه قرآن نتیجه ایمان و معرفت یقینی به خداوند، صداقت در گفتار، اطاعت و پیروی‌ از‌ حق‌ و رضایت از قضا و قدر الهی است که سالکان کوی حـق‌ بـرای رسـیدن به مقام رضوان الهی تـلاش کـرده و اراده مـحبوب را بر اراده خویش مقدم می دارند. از لابه‌ لای‌ آیات‌ قرآن کریم برای انسانی که به مقام رضا دست یافته آثار‌ و نتایج‌ مثبتی در زندگی دنـیوی و اخـروی مـی توان کشف نمود که برخی از آنها عبارتند از: رسیدن بـه‌ سـعادت‌ و رستگاری‌، رسیدن به بهشت عدن و برترین نعمت - ها، همنشینی با اولیای الهی، آرامش‌ روحی‌ و روانی‌، دور شدن از عجب و خود پسندی، هـدایت در دنـیا. بـررسی مفهوم رضا در صحیفه سجادیه نشان داد زمانی خدا از‌ بنده‌ راضی می‌شود که بـنده بـرای‌ رسیدن‌ به‌ رضای خدا کوشش‌ کند‌ و از خـدا راضـی بـاشد‌؛ به‌عبارت‌دیگر‌، انسان برای رسیدن به رضای خـدا بـاید از نظر اعتقادی، اخلاقی و عملی به ویژگی‌هایی‌ که‌ در این تحقیق به آن‌ها اشاره‌ شـد‌، مـتصف شود‌. مفهوم رضا در عهد قدیم نیز اینگونه تعبیر می شود؛ در عهد قدیم، هدفمندی سرنوشت انسان و مفهوم نجات بخش‌ بودن‌ وحی؛ ابتدا در پیروی از دستورهای شریعت است که مـوجب داشتن زندگی آباد‌، امنیت‌، عمر طولانی و محصولات فراوان است، وحی راه شناخت خدا و راه پرسـتش او‌ و راه‌ گشای زندگی عـملی انـسانهاست. از دیدگاه عهد‌ جدید‌ نیز رضای الهی از انسان در گرو انگاره‌ سقوط‌ بشر و مفهوم‌ فدا و رستاخیز مسیح‌ است‌ و مفهوم نجات بخشی وحی‌ این‌ اسـت کـه خداوند از روی محبت و لطف خویش، پسر یگانه خود را به جهان‌ فرستاده‌ تا برای نجات مردم بر صلیب‌ آویخته‌ شود و به‌ جای‌ مردم‌ جان خود را فدا‌ کند و کفاره ی گناهانشان باشد.