جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : از زمان پیدایش علوم دینی و علوم اجتماعی به عنوان رشته‌های دانشگاهی، مفهوم «جادو» نقش عمده‌ای در تعریف دین و میانجی‌گری ارتباط دین با علم داشته است. در سراسر این رشته‌ها، جادو مرتباً به‌عنوان پدیده‌ای غیرمدرن، در کنار مدل‌های کاملاً مدرن دین و علم پیکربندی شده است. با این حال، این تصور از جادو سرسختانه بی شکل باقی مانده است. در ساختن جادو، رندال استایرز به دنبال توضیح سرزندگی فوق‌العاده گفتمان علمی است که مدعی تعریف و توضیح جادو است، علی‌رغم ناکامی‌اش در انجام این کار. او استدلال می‌کند که این تداوم را می‌توان در پرتو انگیزه غرب برای ایجاد و تضمین هنجارهای متمایز برای هویت مدرن، هنجارهای مبتنی بر اشکال محدود عقلانیت ابزاری، کار پرتلاش، نقش‌های جنسی تعریف‌شده سخت، و مهار شکل‌های ناخواسته میل توضیح داد. . سحر و جادو برای تعیین شکلی از دگرگونی یا انحراف به کار رفته است که در برابر آن مفاهیم غالب غربی از تقوای دینی مناسب، عقلانیت علمی مشروع و روابط اجتماعی منظم تسکین یافته است. محققان در تلاش خود برای تعیین مرزهای مناسب دین و علم، جادو را ابزاری ارزشمند یافته اند. استایرز می‌گوید در سطحی وسیع‌تر، تفکر جادویی به عنوان ورقه‌ای مهم برای خود مدرنیته عمل کرده است. بحث‌های مربوط به ماهیت سحر و جادو، سایتی به ویژه غنی را ارائه کرده است که در آن محققان برای تعریف و به چالش کشیدن ماهیت مدرنیته و هنجارهای زندگی در دنیای مدرن کار کرده‌اند.

نظریه انطباق نماد ضدمسیح بر منجی اسلامی-شیعی در پی اثبات تعارض کامل دیدگاه اسلام و مسیحیت درباره آخرالزمان است. با توجه به تلاش بسیار صاحبان این نظریه در توسعه این دیدگاه در مسیحیت و اسلام هراسی و شیعه هراسی در جوامع غربی، بررسی این نظریه و تبیین اشکالات آن ضروری است. جهت سنجش این نظریه، کتاب «کمال­الدین» از منابع شیعی و کتاب «مکاشفات یوحنا» از منابع مسیحی با روش تحلیل محتوا بررسی شد. یافته­های پژوهش نشان می­دهد برخلاف ادعای مطرح‌شده، تمایزات بسیاری میان منجی شیعه و ضدمسیح کتاب مقدس و هم­گرایی و هم­سویی قابل­توجهی میان منجی شیعه و منجی مسیحیت وجود دارد. ازجمله خطاهای روش­شناختی این نظریه عدم استناد به روایات معتبر و منابع اصیل شیعی و ارائه گزینشی شواهد موافق و نادیده گرفتن شواهد مخالف است. همچنین این دیدگاه بر اساس تفسیر ظنی از کتاب مقدس شکل گرفته است و به‌صرف مشابهتی جزئی نمی­توان قائل به آن شد.