جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

 این مجموعه شامل کتاب هایی است که به سفارش انتشارات «کرزن» تحت نام «Sufi» (صوفی) برای معرفی عرفان ایرانی و تصوف اسلامی تالیف و منتشر شده است. هر یک از این کتاب ها را افرادی از متخصصان به نگارش در آورده اند. دکتر مجدالدین کیوانی به ترجمه این سلسله آثار، به فارسی همت گماشته و انتشارات نشر مرکز چاپ و نشر آنها را بر عهده گرفته است.

با آن که وظایف و فعالیت های فرهنگستان زبان وادب فارسی به یافتن معادل برای لغات و اصطلاحات خارجی محدود و منحصر نمی شود عموم مردم و بسیاری از اهل علم  تنها تصویر و تصوری که از فرهنگستان در ذهن خویش دارند معادل یابی برای الفاظ بیگانه یا، به اصطلاح رایج در فرهنگستان، واژه گزینی است. این سرمقاله را به ترسیم دورنمایی از کم و کیف واژه گزینی در فرهنگستان اختصاص داده ایم تا دانسته شود که فرهنگستان در راه واژه گزینی تا کجا پیش آمده و قصد دارد تا کجا پیش رود.

کتاب هایی، که شرح و نقد آنها پیش روی شما نهاده می شود، رسما در شمار کتاب های درسی دانش آموزان پاکستانی است و چاپ و پخش و تدریس آنها، با نظارت و موافقت وزارت تعلیم حکومت پاکستان و به سفارش موسسه پنجاب تیکست بک بورد، در لاهور انجام می شود. برخی از این کتاب ها که در اختیار ماست تا مارس 1998 به چاپ یازدهم رسیده و هر بار با شمارگانی بین 2000 تا 18000 نسخه به بازار رسمی تعلیم و تربیت عرضه شده است. این شمارگان هجده هزاری، که احتمالا تا امروز افزون تر شده است، تکلیف ما را در مقام پرچم داران زبان فارسی سنگین و سنگین تر می سازد و هشدار می دهد که تا دیر نشده کاری انجام دهیم وگرنه بعدها نظاره گرانی خواهیم بود کار از دست شده و ناتوان در تاثیرگذاری.

اخیرا، بر حسب تصادف، به نام دو کتاب مربوط به ایران برخوردم که گویا به زبان فارسی و در منابع ایرانی نامی از آنها برده نشده است. به همین دلیل، ترجمه فارسی اطلاعاتی درباره آنها را عرضه می دارم، امید است که سودمند افتد.

یکی از نفایس کتابخانه وزیری یزد نسخه ای است خطی مورخ 693 هجری به شماره 3907 که در پایان از آن با عنوان المختارات من الرسایل من انشا الصدور و الافاضل یاد شده و دو رساله منثور فراق نامه و داستان پیل و چکاوک هم در آغاز و انجام آن آمده و تا کنون نسخه دیگری از آن شناسایی نشده است.

فلات ایران در طول قرن ها جایگاه قبایل و ملل بسیاری بوده است که در مجاورت یکدیگر زندگی می کردند. تقریبا در آغاز هزاره اول قبل از میلاد، قبایل ایرانی در سرزمین ایران سکنی گزیدند و نام خود را بر آن نهادند.

آل داود، سید علی، اسناد و نامه های امیرکبیر، سازمان اسناد ملی ایران، تهران 1379، 358 ص

بر بید عندلیب زند «باغ شهریار»

داستان اصحاب کهف قصه جذاب معروفی است که به دلیل اثبات حقانیت بعث و رستاخیز مردگان، در طول تاریخ و به خصوص در قرون میانه، مورد توجه جوامع مسیحی و مسلمان بوده است.

آقای احمد سمیعی، در مقاله ممتعی در نقد تصحیحات قیاسی در دیوان قوامی رازی، که در شماره گذشته نامه فرهنگستان به چاپ رسید، ایرادات مصحح را بر وزن بسیاری از ابیات مردود دانسته و بحق متذکر شده اند که عبارت نص از حیث وزن اشکالی ندارد و تشکیک مصحح وارد نیست. تقریبا تمامی این موارد شامل ابیاتی می شود که یک مصراع آنها بر وزن «مفعول مفاعیل فعولن» و مصراع دیگر بر وزن « مفعول مفاعلن فعولن» است و آقای سمیعی، به حکم «قاعده قلب»، وزن همه آنها را صحیح دانسته اند. امروزه اختلاط این دو وزن در یک قطعه شعر به گوش فارسی زبانان ناخوش می آید و مصحح نیز، درست به همین علت، آن ابیات را مخدوش دانسته و سعی کرده است تا با تغییر عبارت آنها را «تصحیح» کند. از اینجا می توان نتیجه گرفت که لابد زمانی کاربرد قاعده ای به نام «قلب» در شعر فارسی جایز بوده است و امروزه ظاهرا دیگر جایز نیست. اما این قاعده دقیقا چیست و کاربرد آن در کجا جایز است و در کجا جایز نیست و چرا بعضی آن را موزون و بعضی ناموزون می یابند؟ غرض از یادداشت حاضر بررسی همین مساله است ...