مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

این رساله به درس های اخلاق استاد فرزانه حضرت آیت الله محمد تقی مصباح یزدی دام ظله العالی اختصاص دارد و در 28 درس تنظیم شده است: درس اول: در این درس به موضوعاتی چون: گرایش فطری انسان در تقرب به خدا، پیروی از اهل بیت(علیه السلام) به عنوان عرفان حقیقی، بزرگ ترین خطر تهدیدکننده سالک الی الله و برخی از ویژگی های دوستان اهل بیت(علیه السلام) پرداخته شده است. درس دوم و سوم: این دو درس به عوامل وادارکنندة محاسبه نفس اختصاص دارد. درس چهارم: نگاه مؤمن به دنیا. درس پنجم: دعوت اهل بیت(علیه السلام) با رفتار و گفتار. درس ششم: نشانه های ایمان و مؤمن حقیقی. درس هفتم: رابطه ابزارانگاری دین و جهل دینی. درس هشتم: ثمرات استقامت در دینداری. درس نهم: شرط نجات بخش بودن ولایت اهل بیت(علیه السلام). درس دهم: خوف و رجا. دس یازدهم: شادی از دیدگاه اسلام. درس دوازدهم: دام های شیطان. درس سیزدهم: برحذر بودن از چند اخلاق ناپسند. درس چهاردهم: پاداش های بزرگ برای شیعیان واقعی. درس پانزدهم: شیعه از منظر امام صادق(علیه السلام). درس شانزدهم: گناه مغفور و نیکی مقبول. درس هفدهم: راه رسیدن به جوار الهی. درس هجدهم: چند نکته و سفارش اخلاقی. درس نوزدهم: عاقل، برحذر از تملق جاهل. درس بیستم: رابطه مؤمن با دنیا و مادیات. درس بیست و یکم: رابطه مؤمن با مؤمنان دیگر. درس بیست و دوم: پندهایی برای خردورزان. درس بیست و سوم: سفارش های عیسی بن مریم(علیه السلام) به حواریون. درس بیست و چهارم: اخلاق سالکان. درس بیست و پنجم: خدا و آخرت (غایت افعال مؤمن). درس بیست و ششم: نماز مقبول و آثار آن. درس بیست و هفتم: بحثی پیرامون حیا. درس بیست و هشتم: محبت اهل بیت(علیه السلام) پایه محکم اسلام.

(سیره سیاسی امام جعفر صادق ( علیه السلام ) مجموعة تحقیق حاضر پیرامون سیاست های امام جعفر صادق ( علیه السلام ) در عصر امویان و عباسیان می باشد . از آن جایی که سیره به معنی روش و سیاست به معنی حکومت کردن است دراین تحقیق به روش حکومت کردن امام صادق ( علیه السلام ) و شیوه های برخوردسیاسی ایشان در عصر اموی و عباسی پرداخته شده تا با الگوقرار دادن روش های سیاسی امام صادق ( علیه السلام ) در عصرکنونی بتوانیم به پاسخگویی خیلی از سوالات فائق آییم در نتیجه نیازمندی به این شیوه های سیاسی بنده را به آن واداشت که این موضوع را انتخاب نمایم ابتدا سیاست را تعریف نمودم تامراد از سیرة سیاسی برای مخاطبان آشکار شود . سیاست یعنی تصدی امور اجتماعی برای اجرای دستورهای خدا در میان مردم ششمین پیشوای شیعیان ، در 17 ربیع الاول ، سال 83 در مدینه متولدشد . نام مبارکش جعفر ، کنیه اش ابوعبدالله و مشهورترین لقب اش صادق است . صادق نامیده شد تا از جعفر ، فرزند امام هادی علیه السلام معروف به جعفر کذاب بازشناخته شود . دوران 31 سالة پیش از امامت امام ( علیه السلام ) را می توان دوران آمادگی آن حضرت برای پذیرش رسالت الهی دانست . ایشان در سال 114 ه عهده دار منصب امامت شدند . این دوران از نظر سیاست اجتماعی با فراز و نشیب های زیادی روبه روبود که درهم پیچیده شدن طومار حکومت امویان و روی کارآمدن عباسیان از مهمترین آن هاست از جمله عوامل انقراض حکومت اموی ، ضدیت حکمرانان اموی با اسلام و فشارهای سیاسی و اقتصادی برمردم و همچنین کشمکش های درون دستگاه خلافت و دیگر عوامل می باشد با سقوط امویان عباسیان برمسند حکومت تکیه زدند . با ترسیم شرایط سیاسی دوران امام ( علیه السلام ) برای ما معلوم می شود علت اینکه امام ( علیه السلام ) قیام نظامی انجام نداد یکی نداشتن یار و یاور و دیگری عدم صداقت عباسیان بود. امام ( علیه السلام ) برای این که اعتراض خود را به مخالفان انتقال دهد شیوة تقیه را برگزید . از دیگر اقدامات مهم امام صادق ( علیه السلام ) تأسیس نهاد وکالت و تأسیس دانشگاه جعفری بود . از مهمترین ویژگی های این دانشگاه می توان به این مورد اشاره نمود که هویت این نهاد مستقل وابستگی به دستگاه حکومت نداشت . تضادو شکاف بین دو جبهة امامت و خلافت به جایی رسید که در نهایت ، منصور ، خلیفة عباسی به وسیله اسم امام صادق ( علیه السلام ) را در تاریخ 25 شوال سال 148 ه به شهادت رساند و در بقیع در کنارپدر و نیاکان خود به خاک سپرده شد . لهذا ، دستیابی به این مهم امکان پذیرنبود مگر با مراجعه کتب مرجع شیعی و سنی از جمله : ناسخ التواریخ ، تاریخ یعقوبی و تاریخ بناتکی و کتب روائی از جمله نهج البلاغه بهارالانوار . مهم ترین کلید واژ ه ها سیره ، سیاست ، امام ، صادق ، شیعه ، تقیه ، فقه ، اموی ، حنفی ، حنبلی ، مالکی ، شافعی و ... می باشد .

این مقاله به بررسى چهار نکته کوتاه درباره زندگى امام صادق7 مى پردازد که در کتاب مکتب در فرآیند تکامل ، اثر دکتر حسین مدرّسى مطرح شده اند. این چهار نکته به طور خلاصه، ناظر به عدم قیام امام 7 با وجود آمادگى شیعیان، عدم قبول خلافت با وجود پیشنهاد عبّاسیان، نهى از خواندن ایشان با عنوان امام و نهى از تبلیغ و گسترش تشیّع است. در این مقاله، ضمن بررسى صحّت این اقوال، سازگارى این اقوال با عقاید شیعى بررسى مى شود.