جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : ویکتور پرلر در این کتاب به بررسی وضعیت منطقی زبان دینی در پرتو تحولات اخیر در فلسفه تحلیلی آمریکا می پردازد. مشکلی که در زبان دینی نهفته است، در مقام ارجاع کلمه خدا مطرح می شود. نویسنده استدلال می کند که اهمیت هر اصطلاح ارجاعی به توانایی آن واژه برای ایفای نقش مهم «در» یک سیستم مفهومی یکپارچه بستگی دارد. نشان داده شده است که این مشکل فراتر از دگم‌های معرفت‌شناختی پوزیتیویسم و تجربه‌گرایی مفهومی است و در هر معرفت‌شناسی قابل فهم، از جمله معرفت‌شناسی توماس آکویناس، که رساله‌های الهیاتی او به‌عنوان مدلی از زبان دینی برای تز این کتاب عمل می‌کند، ذاتی است. به گفته پروفسور پرلر، علم الهی (اصطلاح آکویناس برای آنچه که ما اکنون الهیات طبیعی می نامیم) ناشی از تأملی بر محدودیت هایی است که عقل در تلاش برای قابل فهم کردن اشیاء تجربه بشری با آن مواجه می شود. در علم خدا (اصطلاح آکویناس برای آن شیوه شناخت ناشی از ایمان)، مرجع فرا تجربی ناشناخته علم الهی موضوع عقل بشری می شود. در حالی که این مطالعه برگرفته از مباحثی است که فلو و مک اینتایر در «مقالات جدید در الهیات فلسفی» افتتاح کردند، رویکرد بیش از حد تجربی اکثر مطالعات دیگر در آن سنت را رد می کند. این تحلیل پسا پوزیتیویستی را در مورد زبان الهیاتی خاص کاتولیک به کار می برد، اما آشکارا در مورد زبان الهیاتی که در هر شکلی از خداباوری دخیل است کاربرد دارد.