جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در سال‌های اخیر، فراخوان‌هایی برای انسان‌گرایی جدید از صداهای مختلف در سراسر طیف فلسفه برخاسته است که ناامیدی را نسبت به مدل‌های منسوخ از انسان بیان می‌کنند که نمی‌توانند غنای وجود اجتماعی ما را توجیه کنند. ساختارشکنی پست مدرن انسان اکنون نیازمند یک لحظه بازسازی است. در پاسخ، نویسنده با استفاده از چارچوبی که ژان پل سارتر در آثار مارکسیستی-اگزیستانسیالیستی بعدی خود ایجاد کرد، یک اومانیسم جدید و صریحاً پساانسان گرایانه را بیان می کند. روش‌های دیالکتیکی و هرمنوتیکی منحصربه‌فرد سارتر به ما این امکان را می‌دهد که انسان را فراتر از دوگانگی‌های سنتی فردی/اجتماعی و آزادی/ضرورت مفهوم‌سازی مجدد کنیم. نویسنده استدلال می کند که فرد و امر اجتماعی را باید به عنوان موجود در درون یک رابطه متقابل پویا و متقابل درک کرد، و اینکه استقلال فردی در تضاد نیست، بلکه اساساً توسط اجتماعی امکان پذیر است.