جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : نوشته‌های شاعر بزرگ نمادگرا، استفان مالارم ای (1842-1898) قرار بود در نقد ادبی قرن بیستم تأثیرگذار شود. برای منتقدان و فیلسوفانی مانند موریس بلانشو و ژاک دریدا، نام مالارمی نشان دهنده یک گسست در تاریخ ادبی و گشودگی ادبیات به سمت نوع کاملاً جدیدی از نوشتار بود. نورمن از طریق خوانش دقیق آثار کلیدی، مسیر مالارم ای را به عنوان یک شاعر دوباره دنبال می کند، و به ویژه نشان می دهد که او چگونه کار خود را در رابطه با زیبایی شناسی هگل قرار می دهد. با تحلیل موتیف غروب آفتاب، نورمن استدلال می‌کند که مالارم کار خود را در پایان تاریخ هنر، به تعبیر هگلی قرار داده است، و همین موضوع او را برای بلانشو و دریدا بسیار جالب کرده است. خوانش‌های آن‌ها، نشات گرفته از آرزوی آنها برای براندازی انگیزه کلی‌ساز هگل، باعث ایجاد دیدگاهی کاملاً جدید از آثاری می‌شود که اکنون تقریباً در سطح جهانی به‌عنوان شاهکار شناخته می‌شوند.