جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : جورج ویلهلم فردریش هگل که فرزند یک کارمند دولتی در اشتوتگارت آلمان بود، تحصیلات خود را در توبینگن در رشته الهیات دریافت کرد. سخنرانی‌های هگل که مسلماً تأثیرگذارترین فیلسوف قرن نوزدهم بود - به ویژه در دانشگاه برلین از سال 1818 تا زمان مرگش - نه تنها بر فیلسوفان و مورخان تأثیر عمیقی گذاشت، بلکه بر نسل‌های فعال سیاسی راست و چپ، مدافعان همه چیز تأثیر گذاشت. دولت ملت قدرتمند از یک سو و کارل مارکس از سوی دیگر. سخنرانی های او در برلین بستری بود که او سیستمی را که در نوشته هایش به تفصیل شرح داده شده بود، بیان کرد. در قلب فلسفه هگل، فلسفه تاریخ او قرار دارد. به نظر او، تاریخ در یک سری مراحل دیالکتیکی کار می کند - تز، آنتی تز، سنتز. کل نظام او بر پایه سه گانه بزرگ استوار است - ایده به عنوان تز، طبیعت به عنوان آنتی تز و روح به عنوان سنتز. ایده اراده خداست. طبیعت جهان مادی است، از جمله انسان; روح عبارت است از خودآگاهی انسان از ایده، رسیدن او به درک اراده خدا. شکل گیری این آگاهی در طول زمان، تاریخ است. روح برای هگل به صورت انتزاعی وجود ندارد، بلکه در «مردم»، فرهنگ‌ها یا تمدن‌ها، در حالت‌های عملی درک می‌شود. آزادی هگلی تنها در دولت های سازمان یافته امکان پذیر است، جایی که می توان روح ملی را تحقق بخشید. این روح ملی، بخشی از روح جهانی، در تاریخ عمدتاً از طریق اقدامات افراد تاریخ جهان، قهرمانانی مانند ناپلئون، که تجسم آن روح هستند، تحقق می یابد. سوء تفاهم عمیق از این دکترین باعث شد بسیاری از روشنفکران آلمانی آن را به یک ناسیونالیسم محدود و مستبد تبدیل کنند که "دولت" را به عنوان یک هدف در خود تجلیل می کرد. اگرچه هگل فلسفه خود را جهانی و قابل اجرا در سراسر جهان می‌دید، تمرکز و الهام‌بخش اندیشه او اروپایی بود. و در دنیای کوچکتر خود، از حمایت و کار برای دولت پروس، که به اعتقاد او بالاترین پیشرفت تاریخ تا آن زمان بود، راضی بود.