جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : لوئیس هینچمن در هگل اولین فیلسوف بزرگی را تشخیص می دهد که ماهیت مبهم روشنگری را قدردانی کرده و تحقیقی سیستماتیک در مورد منشأ و پیامدهای اجتماعی-سیاسی آن انجام داده است. هینچمن نسبت به رویکرد فلسفی هگل دلسوز است و در آن پیش‌بینی‌هایی از (حتی بهبود) نقدهای تأثیرگذار قرن نوزدهم و بیستم بر تجربه‌گرایی و لیبرالیسم می‌بیند. از سوی دیگر، او در مواردی که به نظر می رسد هگل از برنامه و اصول خود (به ویژه در فلسفه حق) دور می شود، هگل را به کار می گیرد. رویکرد هینچمن به هگل برای طیف وسیعی از خوانندگان، از جمله دانشمندان علوم سیاسی، مورخان روشنفکر، و دانشجویان ادبیات تطبیقی و قرن نوزدهم آلمان، و همچنین فیلسوفانی که به تاریخ رشته خود علاقه مند هستند، جذاب خواهد بود. او متون و عباراتی را برای مقایسه گردآوری می کند که اغلب به صورت جدا از یکدیگر توسط محققان در زمینه های مختلف مورد مطالعه قرار می گیرند. بار استدلال هینچمن بر عهده بازسازی مفهوم هگل از خود است. او نشان می‌دهد که چگونه هگل تا حدی ایده‌هایی از خود را که در میان فیلسوفان روشنگری مانند دکارت، کانت و فیشته قدیمی بوده است، می‌پذیرد و تا حدی در پاسخ به نارسایی‌های نظریه‌های پیشینیانش، مفهومی بدیع را توسعه می‌دهد. هینچمن معتقد است که هگل اولین فیلسوفی است که ایده‌ای واقعاً غیر جوهرگرایانه از خود ارائه می‌کند، ایده‌ای که این گریزان‌ترین فعالیت‌های انسانی را «شدن» نمی‌کند. او سپس نشان می‌دهد که وقتی کسی آن را در نقد معرفت‌شناسی و عملکرد سیاسی-اجتماعی روشنگری به کار می‌برد، پیامدهای این برداشت از خود را به کار می‌گیرد.

ترجمه ماشینی : لوئیس هینچمن در هگل اولین فیلسوف بزرگی را تشخیص می دهد که ماهیت مبهم روشنگری را قدردانی کرده و تحقیقی سیستماتیک در مورد منشأ و پیامدهای اجتماعی-سیاسی آن انجام داده است. هینچمن نسبت به رویکرد فلسفی هگل دلسوز است و در آن پیش‌بینی‌هایی از (حتی بهبود) نقدهای تأثیرگذار قرن نوزدهم و بیستم بر تجربه‌گرایی و لیبرالیسم می‌بیند. از سوی دیگر، او در مواردی که به نظر می رسد هگل از برنامه و اصول خود (به ویژه در فلسفه حق) دور می شود، هگل را به کار می گیرد. رویکرد هینچمن به هگل برای طیف وسیعی از خوانندگان، از جمله دانشمندان علوم سیاسی، مورخان روشنفکر، و دانشجویان ادبیات تطبیقی و قرن نوزدهم آلمان، و همچنین فیلسوفانی که به تاریخ رشته خود علاقه مند هستند، جذاب خواهد بود. او متون و عباراتی را برای مقایسه گردآوری می کند که اغلب به صورت جدا از یکدیگر توسط محققان در زمینه های مختلف مورد مطالعه قرار می گیرند. بار استدلال هینچمن بر عهده بازسازی مفهوم هگل از خود است. او نشان می‌دهد که چگونه هگل تا حدی ایده‌هایی از خود را که در میان فیلسوفان روشنگری مانند دکارت، کانت و فیشته قدیمی بوده است، می‌پذیرد و تا حدی در پاسخ به نارسایی‌های نظریه‌های پیشینیانش، مفهومی بدیع را توسعه می‌دهد. هینچمن معتقد است که هگل اولین فیلسوفی است که ایده‌ای واقعاً غیر جوهرگرایانه از خود ارائه می‌کند، ایده‌ای که این گریزان‌ترین فعالیت‌های انسانی را «شدن» نمی‌کند. او سپس نشان می‌دهد که وقتی کسی آن را در نقد معرفت‌شناسی و عملکرد سیاسی-اجتماعی روشنگری به کار می‌برد، پیامدهای این برداشت از خود را به کار می‌گیرد.