جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در تراژدی‌های روح، تئودور دی. جورج، پدیدارشناسی روح هگل را درگیر می‌کند تا اهمیت فلسفی تراژدی در تفکر قاره‌ای پسا کانتی را بررسی کند. جورج خطوط تحقیقی را دنبال می کند که در ابتدا توسط نیچه، هایدگر، گادامر و دریدا توسعه یافته بود و این نگرانی را به عنوان نقطه عزیمت خود در نظر می گیرد که فلسفه نظری هگل قله ای از مدرنیته را تشکیل می دهد که زمان تاریخی کنونی به بازجویی فراخوانده شده است. با این حال، جورج استدلال می‌کند که جاه‌طلبی‌های گمانه‌زنی بزرگ‌تر هگل در پدیدارشناسی او را وادار می‌کند تا به منبع تراژدی روی آورد تا به موضوعاتی مانند قیاس‌ناپذیری، ناپیوستگی، غیریت، نزاع و بحران گوش دهد. از این منظر، نشان می‌دهد که علاقه هگل به امر تراژیک فراگیرتر و عمیق‌تر از آن چیزی است که قبلاً شناخته شده بود. نویسنده نشان می‌دهد که تکیه هگل بر تراژیک نه تنها مفروضات فلسفه نظری را مورد آزمایش قرار می‌دهد، بلکه بینش‌های اصلی را در مورد تناهی انسان روشن می‌کند. جورج در حالی که رویکرد هگل به تراژدی را بخشی از پاسخ گسترده تر به کانت می داند، علاقه هگل به تراژدی را با ارجاع به چهره هایی در ایده آلیسم و رمانتیسم آلمانی، مانند شلینگ، هولدرلین و شلگل، مورد بررسی قرار می دهد.