جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : اولین بیداری بزرگ زمان افزایش فعالیت مذهبی در نیوانگلند استعماری بود. در میان کسانی که مهاجران انگلیسی سعی در گرویدن آنها به مسیحیت داشتند، مردم بومی منطقه بودند. در این کتاب، لینفورد فیشر داستان گیرا از تلاش سرخپوستان آمریکا برای مبارزه با واقعیت‌های مستمر استعمار بین دهه‌های 1670 و 1820 را بیان می‌کند. به‌ویژه، او به چگونگی برخی از اعضای جوامع هندی که قبلاً انجیل نشده بودند در کانکتیکات، رود آیلند، وسترن نگاه می‌کند. ماساچوست و لانگ آیلند آداب مسیحی را پذیرفتند، اغلب به کلیساهای جماعت محلی می پیوستند و غسل تعمید دریافت می کردند. او استدلال می کند که پس از جنگ شاه فیلیپ، به دور از لغزش منفعلانه به چشم انداز فرهنگی و فیزیکی، افراد و جوامع بومی فعالانه از ساختارهای قدرت فراآتلانتیک استفاده کردند تا از حقوق زمین خود محافظت کنند، از فرصت های آموزشی برای فرزندان خود استقبال کردند و به کلیساهای سفیدپوست محلی پیوستند. مذهب بارها و بارها در مرکز این نقاط تعامل فرهنگی قرار داشت، اغلب به شیوه‌های مورد مناقشه. اگرچه این گروه های بومی در قرن هفدهم با موفقیت در برابر بشارت مقاومت کردند، اما در قرن هجدهم علاقه فزاینده ای به آموزش و مذهب نشان دادند. مشارکت پراکنده آنها در اولین بیداری بزرگ، ادامه شکل های قبلی تعامل فرهنگی را نشان داد. با این حال، شگفت‌انگیزتر این است که در دهه‌های پس از بیداری، افراد و گروه‌های فرعی بومی استقلال مذهبی و فرهنگی خود را حتی با ترک کلیساهای انگلیسی و تشکیل کلیساهای جداگانه هندی خود به درجات بیشتری اعلام کردند. در حوزه آموزش نیز، بومیان به طور فزاینده ای کنترل را به دست گرفتند و مدارس محلی محلی را ترجیح دادند و در صورت امکان از معلمان هندی خواستند. در دهه 1780، دو گروه کوچک از سرخپوستان مسیحی به نیویورک نقل مکان کردند و سکونتگاه های جدید سرخپوستان مسیحی را تأسیس کردند. اما اکثریت بومیان نیوانگلند -حتی آنهایی که به مسیحیت وابسته بودند- ترجیح دادند در نیوانگلند باقی بمانند و همچنان از طریق اجاره زمین، کشاورزی و کار در داخل و خارج از مناطق رزرو شده، وجود خودمختار خود را اعلام کنند. در حالی که دخالت هند در بیداری بزرگ اغلب به عنوان تبدیل کامل و کامل دیده می شود، تحلیل فیشر از سوابق کلیسا، اسناد دادگاه و مکاتبات واقعیت پیچیده تری را نشان می دهد. قرار دادن بیداری در زمینه از دست دادن زمین و مبارزه مداوم برای خودمختاری فرهنگی در قرن هجدهم، آن را به عنوان گام دیگری در تعامل مداوم و آزمایشی مردم بومی با ایده ها و نهادهای مسیحی در جهان استعماری نشان می دهد. این کتاب ناگفته‌ای از بیداری بزرگ و ظهور جدایی‌طلبی سرخپوستان و تأثیرات آن بر فرهنگ‌های هندی به‌عنوان یک کل، به تصویر کشیده شده است، این کتاب با ظرافت نوشته شده، عقاید دیرینه درباره دین و تعامل بومی-انگلو-آمریکایی را به چالش می‌کشد.