جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : جنیفر گرابر با تمرکز بر تقاطع مسیحیت و سیاست در سیستم ندامتگاهی آمریکا، تلاش‌های پروتستان‌های انجیلی را برای مرکزیت بخشیدن به مذهب در شیوه‌های نوظهور و فلسفه‌های انضباط زندان از سال‌های 1790 تا 1850 بررسی می‌کند. در ابتدا، مقامات ایالتی و زندان از توصیه‌های اصلاح‌طلبان و وزیران پروتستان، به‌ویژه ایده‌های آنها در مورد رنج و رستگاری زندانیان استقبال کردند. اما با گذشت زمان، مسئولان کمتر از فعالیت اصلاح طلبان استقبال کردند و زندانیان نیز با آنها مخالفت کردند. مناظرات متعاقب آن بین اصلاح‌طلبان، مقامات و زندانیان، اختلافات عمیقی را در مورد جایگاه دین در زندان‌ها و در حوزه عمومی گسترده‌تر نشان داد، زیرا جدایی کلیسا از دولت شکل گرفت و محیط مذهبی کشور متنوع‌تر و رقابتی‌تر شد. گرابر با بررسی سیستم بدیع زندان نیویورک، نشان می‌دهد که چگونه اصلاح‌طلبان پروتستان نتوانستند رویاهای خود را مبنی بر تغییر مذهب در مقیاس بزرگ یا زندان‌هایی که ارزش‌های آنها را منعکس می‌کرد، محقق کنند. اصلاح‌طلبان برای حفظ جای پای خود در زندان‌ها مجبور شدند اصطلاحات و شیوه‌های پروتستانی خود را کنار بگذارند و در عوض ایده‌های سکولار درباره اخلاق، فضایل و شهروندی آمریکایی را اتخاذ کنند. گرابر استدلال می کند که اصلاح طلبان با تجدید نظر در درک اولیه خود از رنج و رستگاری زندانیان، آموختند که مصائب زندانیان را نه به عنوان مقدمه ای ضروری برای تجربه فیض گناهکاران، بلکه به عنوان مجازات لازم برای زیر پا گذاشتن قوانین کشور جدید ببینند.