جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : «چرخش جبرانی» در حوزه قانون منجر به افزایش استفاده از رویکردهای به اصطلاح «غیررسمی» برای حل مناقشه شده است، از جمله در درجه اول سه مکانیسم در نظر گرفته شده در این کتاب: میانجیگری، عدالت ترمیمی و جبران خسارت. در حالی که طرفداران این مکانیسم ها وعده ارتباطی و دموکراتیک خود را تحسین کرده اند، منتقدان مدعی شده اند که میانجیگری، عدالت ترمیمی و غرامت، همگی به طور بالقوه به عنوان ابزاری برای تشویق شهروندان به درونی سازی و تقلید از عقلانیت های حکمرانی عمل می کنند. در واقع، منتقدان پیشنهاد می‌کنند که رابطه تضاد فرضی عدالت غیررسمی با عدالت رسمی، در اصل، رابطه‌ای متقابلاً تقویت‌کننده است، که در آن هر سیستم برای عملکرد مؤثر خود به دیگری تکیه می‌کند، نه اینکه این دو درگیر مبارزه برای سلطه باشند. این کتاب با ارائه تصویر واضح‌تر از «حوزه» عدالت از طریق مفهوم «مجموعه عدالت غیررسمی/رسمی» به بحث در مورد تلاقی عدالت غیررسمی و رسمی کمک می‌کند. این اصطلاح، که از گارلند و اسپارکس (2000) اقتباس شده است، شکل‌گیری فرهنگی را توصیف می‌کند که در آن اشکال عدالت خصمانه/تنبیهی و آشتی‌جویانه، علی‌رغم تضادهای ظاهری، در هماهنگی نسبی همزیستی دارند. این کتاب با قرار دادن این مجموعه در چارچوب نئولیبرالیسم، نقاط گسست در مجموعه عدالت غیررسمی/رسمی را شناسایی می‌کند تا مشخص کند که چگونه و کجا عدالت جایگزین و «تحول‌کننده» (یعنی عدالتی که هژمونی رویه‌های حقوقی رسمی را به چالش می‌کشد و مقابله می‌کند. که میدان حقوق را به روی طیف گسترده‌تری از بازیگران و ایده‌ها باز می‌کند) ممکن است از طریق ابزار میانجی‌گری، عدالت ترمیمی و غرامت ایجاد شود.

ترجمه ماشینی : این کتاب خواننده را به بازنگری در عدالت ترمیمی و سیاست آن دعوت می کند. از طریق بررسی مضامین، نظریه ها و عملکردهای ترمیمی، سه روش متمایز که در آنها سیاست بر عدالت ترمیمی تأثیر می گذارد، مورد بررسی قرار می گیرد. اولاً، عدالت ترمیمی در بستری قرار می‌گیرد که در آن بازیگران سیاسی و نیز نیروهای ساختاری امکان اجرای آن را فراهم می‌کنند یا مانع آن می‌شوند. دوم، عدالت ترمیمی به عنوان عاملی در قدرت سیاسی درک می شود که عمل آن به حاکمیت رفتار فردی و جمعی کمک می کند. در نهایت، عدالت ترمیمی به عنوان یک جنبش اجتماعی توصیف می‌شود که نیازمند یک سیاست توانمند است که به آن اجازه می‌دهد عدالتی را ترویج کند که چیزی بیش از تأیید وضعیت موجود باشد - باید به سمت یک سیاست دگرگون‌کننده مرتبط با بی‌عدالتی‌های طبقاتی، جنسیتی، نژادی و دیگر آرزو کند.