جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : افول و سقوط ایران صفوی به طور سنتی نتیجه طبیعی رکود سیاسی و انحطاط اخلاقی تسکین‌ناپذیری است که مشخصه ایران اواخر صفوی بود. Persia in Crisis این دیدگاه را به چالش می کشد. رودی متی در این کتاب نوآورانه جدید، منابع سنتی را بازبینی می کند و منابع جدیدی را معرفی می کند تا نگاهی تازه به ایران صفوی در قرن قبل از سقوط اصفهان در سال 1722 بیندازد، که این سلسله را سرنگون کرد و دوره ای طولانی از آشفتگی را آغاز کرد. تاریخ ایران. دولت صفوی که ذاتاً به دلیل محیط فیزیکی کشور، ساختار قبیله ای و پایگاه اقتصادی کوچک آن آسیب پذیر بود، در طول قرن هفدهم به طرز مهلکی تضعیف شد. متی ایران صفوی را شبکه‌ای از اتحادهای متزلزل می‌داند که در معرض مذاکره دائمی است و جامعه‌ای را که آنها بر آن حکومت می‌کردند به‌عنوان تعادلی ناآرام بین نیروهای متضاد می‌دانست. در اواخر قرن هفدهم، این تعادل ظریف از انسجام به چندپارگی تغییر کرد. شاهی که به طور فزاینده ای جدا شده و محصور در کاخ است. پیوند ضعیف بین پایتخت و استان های دور افتاده؛ بی توجهی رژیم به ارتش؛ و سیاست‌های پولی کوته‌بینانه‌اش برای تشدید و نه اصلاح مشکلات موجود ترکیب شد و کشور را با حاکمی ناتوان از کنترل جناح‌گرایی و فساد و نظامی ناتوان از دفاع از مرزهای خود در برابر حملات خارجی توسط عثمانی‌ها و افغان‌ها مواجه کرد. صحنه برای بحران 1722 تنظیم شده بود. این کتاب کمک بزرگی به درک ما از تاریخ ایران و دوره ای می کند که منجر به دویست سال افول و کسوف برای ایران شد.