جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : یک جنبش روحانی که نقش کلیسای کاتولیک را در زندگی سیاسی قرن بیستم فرانسه احیا کرد. سکولاریسم از سال 1905، زمانی که جمهوری جدایی کلیسا و دولت را رسمیت داد، سنگ بنای فرهنگ سیاسی فرانسه بوده است. گاهی اوقات سد سکولاریسم غیرقابل نفوذ به نظر می رسد و بازیگران مذهبی را که مایل به مشارکت در زندگی سیاسی هستند خفه می کند. اما در موارد دیگر، سکولاریسم عملاً جنبش‌های مؤمنان را پرورش داده است. سربازان خدا در یک جهان سکولار یکی از این موارد را بررسی می کند، موضوع نوول تئولوژی یا الهیات جدید. تئولوژی نو که در سالهای بین دو جنگ توسط یسوعیان و دومینیکن ها توسعه یافت، رابطه کلیسا با زندگی عمومی، تشویق به فعالیت سیاسی، درگیر شدن با فلسفه سکولار و تغییرات اعتقادی الهام بخش که توسط شورای دوم واتیکان در دهه 1960 به تصویب رسید، دوباره به تصویر کشید. تئولوژیان نو مسیری بین اتحاد قدیمی تاج و تخت و محراب و تقاضای سکولاریسم برای خصوصی سازی دین ترسیم کردند. متفکران کاتولیک با تجسم کلیسا در حوزه عمومی، اما نه در حوزه عمومی، از اصول الهیاتی برای مداخله در مسائل سیاسی استفاده کردند و در عین حال ادعا کردند که از سیاست درست فاصله دارند. سارا شورتال استدلال می‌کند که این «ضدسیاست» در مأموریت نووئولوژیست‌ها نقش اساسی داشت: کشیش‌ها با رمزگذاری مجدد بیانیه‌های سیاسی به زبان ظاهراً غیرسیاسی دکترین، توانستند وارد بحث‌هایی در مورد فاشیسم و کمونیسم، دموکراسی و حقوق بشر، استعمار شوند. و جنگ هسته ای این رویکرد بالاترین بیان خود را در طول جنگ جهانی دوم یافت، زمانی که نواندیشان مقاومت معنوی علیه نازیسم را رهبری کردند. آنها با ادعای یک صدای قدرتمند عمومی، به طور جمعی نقش جدیدی را برای کلیسا در میان تغییرات مهم سیاسی قرن بیستم ایجاد کردند.