جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: معرفت شناسی افلاطون: هستی و ظاهر تفسیری بدیع از یکی از موضوعات محوری در آثار افلاطون ارائه می دهد: معرفت شناسی. جسیکا ماس استدلال می کند که معرفت شناسی افلاطون به طور اساسی با ما متفاوت است. جسیکا ماس، برخلاف دانه‌های مطالعات اخیر، و با استناد به تفاسیر باستانی افلاطون، استدلال می‌کند که افلاطون به بهترین وجه به عنوان مطالعه چیزی که ما اکنون دانش و باور می‌نامیم، درک نمی‌شود. در عوض، ماس پیشنهاد می‌کند که بازیگران اصلی در معرفت‌شناسی او، یعنی معرفت‌شناسی و دوکسا، هر کدام اساساً باید به‌عنوان شناخت نوع خاصی از شیء درک شوند. Epistêmê شناخت آنچه هست است - جایی که معلوم می شود که این به معنای درک عمیق واقعیت نهایی است. دوکسا شناخت چیزی است که به نظر می رسد - جایی که معلوم می شود این به این معنی است که این تفکر نظری است که تصاویر را با واقعیت اشتباه می گیرد. این کتاب با این استدلال که ویژگی‌های مهم معرفت‌شناسی افلاطون را توضیح می‌دهد، از این خصوصیات دفاع می‌کند. به ویژه، نشان می‌دهد که آنها زیربنای دیدگاهی هستند که مدت‌ها به افلاطون نسبت داده می‌شد، اما اخیراً «فحش‌آمیز» تلقی می‌شد: این که هیچ دوکسی از اشکال، و هیچ معرفتی از محسوسات وجود ندارد. سرانجام، ماس ادعا می کند که معرفت شناسی افلاطون بسیار متفاوت از معرفت شناسی مدرن است، زیرا انگیزه آن دیدگاه های اخلاقی و متافیزیکی مرکزی اوست. همانطور که تمثیل غار نشان می دهد، او معتقد است که هدف زندگی تماس با هستی اصیل است و بزرگترین مانع در برابر این هدف، تمایل ما به قناعت کردن به ظاهر است. بنابراین، وقتی افلاطون به تحقیقات معرفت‌شناختی روی می‌آورد، تمایزی که او برجسته‌تر می‌بیند، تمایز بین شناخت آنچه هست و شناخت آنچه به نظر می‌رسد است.