جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

با تکیه بر تحقیقات در زمینه اخلاق روایی، استدلال می کند که داستان و داستان سرایی به عنوان ابزار مهمی در شکل گیری اخلاقی یک جامعه خاص عمل می کند. در حالی که این استدلال در زمینه اخلاق عهد عتیق مورد توجه قرار گرفته است، اما هنوز به قرائت اخلاقی متون غیر روایی، مانند مزمور، کمک نکرده است. با این حال، از آنجایی که مزامیر شکرگزاری با گنجاندن داستان عبادت کننده مشخص می شود، از به کارگیری رویکرد اخلاقی روایی بهره می برند. در مطالعه حاضر، این استدلال از طریق مطالعه دقیق سه شکرگزاری - مزامیر 116، 118 و 138 - که هر کدام به وضوح یک نگرانی آموزشی را نشان می‌دهند، مورد آزمایش قرار می‌گیرد. یَهُوَه به عنوان کسی معرفی می‌شود که لایق اعتماد است، حتی در میان بلای شخصی. تأیید شخصیت یهوه چارچوبی را برای تعهد و اعتماد، امید و امید مستمر (یا تجدید) جامعه فراهم می کند. مثال ارائه شده توسط نمازگزار مخاطب را به چالش می کشد که همانطور که دعا می کند دعا کند، همانطور که اعتماد می کند اعتماد کند، همانطور که با امید زندگی می کند با امید زندگی کند. علاوه بر این، این مزامیر و داستان‌هایی که بازگو می‌کنند، مخاطب را دعوت می‌کنند تا زمانی که خداوند دعاهایشان را مستجاب می‌کند، داستان خود را بیان کنند و این کار را در جمع، در عبادت شرکتی، به نفع جامعه انجام دهند. این نتایج در نظر گرفته شده - دعا، تعهد، اعتماد، امید، انتظار، داستان سرایی عمومی و شکرگزاری - معمولاً در مطالعات «اخلاقی» دنبال نمی‌شوند، اما به وضوح بخشی از دیدگاه جامع زبور درباره زندگی اخلاقی هستند و بنابراین، شایسته هستند. توجه دقیق.