جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: این کتاب ابتدا به مبانی تاریخی و اعتقادی فلسفه دینی دارماکیرتی می پردازد. این به یک زمینه اجتماعی-تاریخی از خصومت برهمنی نسبت به فرقه های غیر ودایی و ضد ودایی (فصل 1)، الگوهای جدید خود گوئی بودایی (فصل 2)، مدل های ابداع شده از عقلانیت نظری و عذرخواهی (فصل 3) اشاره می کند. زیرساخت جزمی زیربنای معرفت شناسی بودایی (فصل 4). این استدلال می‌کند که «تانتریسم» بودایی و «منطق بودایی»، دو پدیده تقریباً معاصر که می‌توان آنها را به‌عنوان نتایج ادبی اصلی دوره «اوایل قرون وسطی» در نظر گرفت، ویژگی‌های جالبی از نظر اهداف جدلی و درک خود دارند. از پایان قرن پنجم، مباحثات درون بودایی کمتر مورد توجه قرار گرفته است (حداقل به شکلی که قبلاً داشته است) و تا حدی به نفع مناقشات بین اقراری یا متقابل به پس‌زمینه فرو رفته است. خروج از ابهیدارما و پرداختن به اهداف جدید و عمدتاً غیر بودایی منجر به کنار گذاشتن اصطلاحات و روش‌های مکتبی و خاص اعتراف و همچنین توسعه مدل‌های جدید عقلانیت نظری و عذرخواهی شد: اول، ساختن یک مفهوم روشن از دلیل (ing) در مقابل کتاب مقدس؛ دوم، ایجاد تدریجی مفهومی از عقلانیت عملی که هدف معذرت خواهی دفاع از امکان یا عقلانیت مسیر بودایی را در بر می گرفت. در نهایت، این کتاب تا چه حد می‌توان گفت که معرفت‌شناسی بودایی از نظر ساختار اعتقادی عمیق‌تر، بودایی است. این کتاب تلاش می‌کند مبانی معرفت‌شناسی بودایی - نظریه آپوها، دکترین پرامانا و غیره - را به‌عنوان عقلانی‌سازی و نسخه‌ای به‌روز شده از عقاید بودایی در ساختار واقعیت‌های نهایی و متعارف، بر پایه‌های شناختی خطا و خطا تفسیر کند. حذف آن، و در مورد cintamayi prajna ("بصیرت زاییده انعکاس") به عنوان ابزاری نجات بخش از نظم غالبا استنتاجی.