جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : مقدمه‌های معاصر به موضوع خودشناسی غالباً ظهور آن را در تاریخ فلسفه به متفکرانی مانند رنه دکارت و دیوید هیوم نشان می‌دهند. در حالی که دکارت خودشناسی را نزدیک و اول شخص می داند، هیوم معتقد است که این شناخت به آگاهی ما از برداشت ها و ایده هایمان محدود می شود. در حقیقت، خودشناسی موضوعی همیشگی است. برای مثال، می‌توانیم نسب هیوم و دکارت را در این موضوعات به ترتیب به ارسطو و افلاطون ردیابی کنیم. این جلد به بررسی درمان های فلسفی خودشناسی در غرب لاتین قرون وسطی می پردازد. این شامل دو مجموعه مقاله است. اولین مورد از جلسه نویسنده-مقابل-منتقدین در مورد ترز اسکارپلی-کوریس آکویناس در مورد خودشناسی انسان گرفته شده است، که این تز را مطرح می کند که نظریه آکویناس در مورد خودشناسی که در آن عقل خود را در فعالیت خود درک می کند، شکاف بین واسطه و اول را پر می کند. خودشناسی شخصی مجموعه دوم مقالات، خودشناسی را از نظر خودشکوفایی مورد بحث قرار می دهد. نویسندگان به گزارش آکویناس نگاه می‌کنند که چگونه می‌توانیم بدانیم چه زمانی فضایل لازم برای سعادت انسانی را به دست آورده‌ایم، و همچنین سنت‌های قرون وسطایی عرفان و الهیات، که گزارش‌هایی از خودشناسی دگرگون‌کننده ارائه می‌دهند، تحققی که این امر برای عاطفی و احساسی ما به ارمغان می‌آورد. خودهای فیزیکی، و اقتدار برای آموزش و مشاوره در مورد آنچه این آگاهی می دهد.