جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در دهه‌های قبل از جنگ داخلی، چارلستون، کارولینای جنوبی، به عنوان مرکز فعالیت علمی در جنوب شناخته شد. تا سال 1850، تنها سه شهر دیگر در ایالات متحده - فیلادلفیا، بوستون و نیویورک - در مطالعات تاریخ طبیعی از چارلستون فراتر رفتند و این شهر دارای یک موزه عالی تاریخ طبیعی بود. لستر استفنز با بررسی فعالیت‌ها و مشارکت‌های علمی جان باخمن، ادموند راونل، جان ادواردز هالبروک، لوئیس آر. گیبز، فرانسیس اس. هولمز و جان مک‌کردی، دستاوردهای مهم حلقه طبیعت‌گرایان چارلستون را در منطقه‌ای آشکار می‌کند که به طور معمول کنار گذاشته شده است. به عنوان تا حد زیادی عاری از علایق علمی. استفنز توجه ویژه‌ای به مشکلات ویژه‌ای که طبیعت‌گرایان چارلستون با آن‌ها مواجه بودند و شیوه‌هایی که باورهای مذهبی و نژادی آن‌ها با آن‌ها تعامل داشته و به فعالیت‌های علمی آن‌ها شکل می‌دهد، اختصاص می‌دهد. او در پایان نشان می دهد که تعهدات فرهنگی قوی تر از اصول علمی بوده است. هنگامی که جنوب در سال 1861 از اتحادیه جدا شد، اعضای حلقه چارلستون میهن پرستی منطقه ای را بالاتر از علم و اتحادیه قرار دادند و از آرمان کنفدراسیون حمایت کردند. جنگ بعدی تأثیر مخربی بر طبیعت گرایان چارلستون و علم در جنوب داشت. حلقه چارلستون هرگز از این ضربه به طور کامل بهبود نیافت، و یک قرن می گذرد تا جنوب نقشی برابر در پیگیری تحقیقات علمی اصلی داشته باشد.