جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : ماهیت هستی، که علم به دنبال بررسی آن است، پویا است زیرا اکتشافات بدیع دائما ارائه می شود. برای توضیح چنین وجود پویایی، خود علم نیاز به پویایی دارد. تمایز روش شناختی یکی از راه هایی است که علم در آن پویایی را بیان می کند. چنین تمایزی منجر به پیدایش علوم کلامی و علوم طبیعی و دیدگاه های متضادی در مورد ماهیت هستی شد: جهان بینی کلامی در مقابل جهان بینی طبیعی. این پژوهش مقایسه ای از جهان بینی متضاد نظریه های الهیاتی و کیهانی (جهان بینی طبیعی) آغاز هستی است. این مطالعه آنها را در تلاشی برای جبران تعارض و تشویق گفتگو بین دو روش برای نمایش بهتر وجود مقایسه می کند. این مطالعه محدودیت های جهان بینی الهیاتی و طبیعی را آشکار می کند. رابطه گفتگو بین آنها را پیشنهاد می کند تا از محدودیت های فردی خود فراتر رفته و بتوانند رشد کنند. گفت و گو شامل تبادل ایده ها برای گسترش دیدگاه ها است که منجر به رشد می شود. رابطه گفتگو بر شباهت‌ها در پیش‌فرض‌ها، روش‌شناسی و محتوا تأکید می‌کند و از آنها برای دستیابی به درجه‌ای از اطمینان بیشتر استفاده می‌کند. الهیات و علوم طبیعی را می‌توان به‌طور قیاسی به‌عنوان دو روی یک سکه، دو جنبه از یک واقعیت، که می‌توانند با هم همکاری کنند، هرچند به‌طور مستقل، دیدگاهی وسیع‌تر از واقعیت را آشکار کنند. آن‌ها می‌توانند از طریق گفت‌وگو، تبادل نظر و تبادل نظر کنند، حتی اگر از نظر روش‌شناسی منحصربه‌فرد و جهان‌بینی مستقل باشند. سرانجام، گفت‌وگو مستلزم دگرگونی عقل است، زیرا از الهی‌دانان و دانشمندان علوم طبیعی انتظار دارد تا نحوه نگرش خود به واقعیت را تغییر دهند. اگر بخواهیم استدلال خود را به چیزی کامل تر تبدیل کنیم، جهان بینی ما باید بازنمایی کامل تری از هستی را نشان دهد. این بدان معناست که متکلم و دانشمند می توانند گهگاه از دایره و روش خود فراتر رفته و با گفت و گو، دانش خود را به سوی پیشرفت سوق دهند. این امر «عقل دگرگون‌شده» را به روش گفت‌وگو تبدیل می‌کند که تضاد بین الهیات و علوم طبیعی را جبران می‌کند و تبادل بین آنها را تشویق می‌کند.