جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در این کار من استدلالی را ارائه می کنم که نشان می دهد پیروی از قاعده غیرممکن است و تأثیر آن را بر فلسفه زبان بررسی می کنم. از جهت جهت‌گیری، من با ارزیابی انتقادی از «ملاحظات پیروی از قوانین» موجود شروع می‌کنم، استدلال‌هایی برگرفته از ویتگنشتاین که ظاهراً پیروی از قوانین را تحت فشار قرار می‌دهد. پس از اینکه نشان دادم پیشینیان آن نادرست هستند، و با هدف صریح اجتناب از عیوب آنها، استدلال جدید «شاخصی» را فرموله می کنم. پذیرفتن این نتیجه که پیروی از قاعده غیرممکن است، دشوار است، زیرا ما فکر می‌کنیم که توانایی تا کردن قواعد، سازنده تسلط بر زبان است. اگر این درست است، پس نشان دادن غیرممکن بودن پیروی از قانون، نشان دادن غیرممکن بودن زبان است. چنین «نیهیلیسم معنایی» موضع قابل قبولی نیست و باید راهی برای اجتناب از این نتیجه گیری یافت. پیشنهادهای مختلف در ادبیات پتانسیل انجام این کار را دارند: اصولاً (الف) غیرواقعی بودن پیشنهاد شده توسط کریپکه. و (ب) عزم ذهنی روی گونگ مورد حمایت رایت. من استدلال می کنم که هیچ کدام از استراتژی ها موفق نیستند. پاسخ صحیح به استدلال نمایه ای این است که بپذیریم پیروی از قاعده، سازنده تسلط بر زبان نیست. در این صورت، بدیهی است که عدم امکان اقتباس از قاعده، معنای محال را به دنبال ندارد و این نتیجه که اقتباس از قاعده محال است، بی اشکال می شود. با این وجود، دشوار است که ببینیم چگونه زبان می تواند بدون قوانین دوام بیاورد. باقیمانده این کار نشان می‌دهد که حذف قاعده به مفهومی قابل احترام از محتوای زبانی اجازه می‌دهد. نتیجه مشخصاً ویتگنشتاینی است: روایتی جامعه‌گرا و مبتنی بر «استفاده» از زبان.