جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این پایان نامه، بررسی انتقادی نظریه رئالیستی مستقیم ادراک است. تحلیل عقل سلیم از ادراک در برابر استدلال هایی که به طور گسترده اعتقاد بر این است که تصور رئالیست مستقیم از تماس مستقیم با واقعیت فیزیکی خارجی را رد می کند، دفاع می شود. من استدلال می‌کنم که یک نسخه عقل سلیم از رئالیسم مستقیم می‌تواند به اندازه کافی توهم، نسبیت ادراکی، توهمات ادراکی، تاخیرهای زمانی شدید و فرآیندهای علّی دخیل در ادراک را توضیح دهد. دیدگاه‌های رئالیست‌های مستقيم برجسته قرن بیستم، با هدف شناسایی محدودیت‌هایی بر روی هر نظریه واقع‌گرای مستقیم قابل قبولی در مورد ادراک، به طور انتقادی مورد بررسی قرار می‌گیرند. من معتقدم که تنش‌های بازنمودگرایانه در آثار رئالیست‌های مستقیم قرن بیستم وجود دارد، و منشأ اصلی این تنش‌های بازنمودگرایانه، پایبندی آن‌ها به تز عنصر مشترک است، این تصور که توهمات و ادراکات واقعی همان تجربه هستند. با توسل به آزمایش‌های علوم شناختی اخیر بر روی تخیل، از تحلیلی تجزیه‌گرایانه از تجربه دفاع می‌کنم، تحلیلی که معتقد است توهمات و ادراکات واقعی به جای اشتراک‌گذاری تجربه‌ای مشترک و مستقل از جهان، اساساً انواع مختلف تجربه را شامل می‌شوند. تحلیلی که به دست می آید در انکار آن که تجارب ادراکی اساساً شناختی هستند، غیر معرفتی است. گونه ای غیر عمدی و غیر گزاره ای از محتوای بازنمایی ادراکی پیشنهاد شده است که کیفیت تجربه ادراکی را تشخیص می دهد. تلاش‌های اخیر رئالیست‌های مستقیم برای اعمال آشنایی راسلی در درک مستقیم واقعیت فیزیکی بیرونی، به عنوان ناسازگار با ایده‌های اصلی در آشنایی راسلی رد می‌شود. مشکلات سنتی انسان در مورد گریزان بودن خود در درون نگری، و این پرسش که چگونه می‌توانیم بدانیم در صورتی که هرگز با خود آشنا نباشیم، درک می‌کنیم، با توسل به مفهوم نادیده گرفته شده راسل در مورد یادگیری آشنایی با اشیا مورد توجه قرار می‌گیرد.