جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این پایان نامه به طور کلی در مورد ساختار دانش گزاره ای و راه هایی است که از طریق آنها یک دانشمند می تواند چنین دانشی داشته باشد. به طور خاص، درباره معرفت‌شناسی نگرش‌های روان‌شناختی واقعی و این دیدگاه است که دانستن یک حالت کاملاً ذهنی است. من چنین دیدگاهی را نه چندان نظریه‌ای درباره دانش، بلکه به‌عنوان گزارشی از چگونگی می‌دانیم یا راه‌هایی که می‌دانیم، می‌دانم. در استدلال برای این دیدگاه، من تفسیر متفاوتی از برخی شرایط معرفتی، مانند دیدن و به خاطر سپردن ارائه می‌دهم و سعی می‌کنم نشان دهم که چگونه درک متافیزیک حالات و رویدادهای ذهنی، رابطه بین چنین شرایطی و نگرش‌های روان‌شناختی واقعی نهفته در آنها را روشن می‌کند. بخش اول پایان نامه با بحث در مورد شکلی از بیرون گرایی رایج در فلسفه ذهن معاصر، بیرون گرایی محتوایی و شکلی از بیرون گرایی که توسط تیموتی ویلیامسون رواج یافته است، که در پایان نامه از آن به عنوان بیرون گرایی نگرش یاد می کنم، اختصاص دارد. من استدلال می‌کنم که بیرون‌گرایی محتوا به سبک تایلر برج، که مسلماً یکی از برجسته‌ترین مدافعان آن است، در رابطه با نقشی که حالات ذهنی و رویدادهای ذهنی خاص قرار است در تبیین روان‌شناختی ایفا کنند، با یک معضل نسبتاً جدی مواجه است. دیدگاه مورد تایید تیموتی ویلیامسون، که می‌گوید برخی نگرش‌های روان‌شناختی، نگرش‌های واقعی مانند «دیدن آن» را می‌توان به عنوان شرایط اولیه گسترده در نظر گرفت، به عنوان راهی ارائه می‌شود که در آن برون‌گرای محتوا می‌تواند از این معضل اجتناب کند و یک علّی-روان‌شناختی را حفظ کند. پایان نامه توضیحی در مورد حالات و رویدادهای ذهنی. بخش دوم پایان نامه به معرفت شناسی نگرش های روانشناختی واقعی می پردازد و من با دقت بر دو مورد پارادایمیک - دیدن و به خاطر سپردن تمرکز می کنم. من فصلی را به هر یک اختصاص می‌دهم و یک سری استدلال ارائه می‌کنم که دیدن و به خاطر سپردن هر چند ممکن است راه‌هایی برای داشتن معرفت گزاره‌ای تلقی شود، اما لزومی ندارد که مستلزم دانستن باشد و یا ثابت باشد. به این معنا، در دیالکتیک این تز با دیدگاه ارائه شده توسط تیموتی ویلیامسون، تفاوت شدید و مهمی وجود دارد که در بسیاری از نکات این تز توافق وجود دارد. من پایان نامه را با بحثی در مورد آنچه که من به عنوان یک اصل معرفت شناختی بنیادی می دانم، به پایان می برم که آن را اصل چندشکلیت می نامم. بحثی که وجود دارد این است که وقتی یک موضوع آن p را می‌داند، همیشه راه خاصی وجود دارد که آن موضوع بداند. من از این اصل بیشتر استفاده می‌کنم تا این حقیقت را آشکار کنم که دانش گزاره‌ای یک پدیده ذاتاً منفک است.